Η κυβέρνηση κάτι δεν έχει καταλάβει για τον ρόλο του Τύπου. Νομίζει ότι οι δημοσιογράφοι οφείλουν να εξυμνούν το έργο του πρωθυπουργού ακατάπαυστα, να παρουσιάζουν τα έργα των υπουργών με δελτία Τύπου και non papers, και αν προκύψει κάποιο σκάνδαλο (υποκλοπών, ΟΠΕΚΕΠΕ ή προγραμμάτων κατάρτισης), καμιά τραγωδία στα Τέμπη, στη Χίο ή αλλού, να σφυρίζουν αδιάφορα στο όνομα της εθνικής ασφάλειας ή της πολιτικής ομαλότητας. Α ναι, και οι σκιτσογράφοι να μην κάνουν καυστικά σκίτσα, ούτε να τονίζουν τις όποιες εμφανείς «ατέλειές» τους.
Δεν είναι μόνο ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης, οπαδός της συνωμοσιολογικής θεωρίας της μεγάλης αντικατάστασης, σεσημασμένος στο Χ, που επιτίθεται στον συνάδελφο Πάσχο Μανδραβέλη με την εξυπνάδα ότι «αριστερός και σοβαρός στην ίδια πρόταση» είναι σχήμα οξύμωρο. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, αφού αφαίρεσε τον λόγο από τον συνάδελφο Χρήστο Αβραμίδη, τον οποίο αποκάλεσε «θρασύδειλο», τον απείλησε με «τις συνέπειες του νόμου» επειδή του έθετε επίμονα ερωτήσεις στην ενημέρωση για το ναυάγιο της Χίου. Παλιότερα, ο υπουργός Επικρατείας Ακης Σκέρτσος είχε καλέσει στα σόσιαλ μίντια τη Μαριάννα Πυργιώτη «να σοβαρευτεί», επειδή εκείνη άσκησε κριτική στην κυβέρνηση ότι περιορίζεται σε ρόλο σχολιαστή στα σόσιαλ μίντια αντί να εφαρμόζει πολιτικές.
Και όμως, το βασικό πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό, ότι το μισό υπουργικό συμβούλιο δεν κυβερνά, αναλώνεται σε βαρύγδουπες αναρτήσεις στο Χ και στο Facebook, και σπεύδει να συνετίσει όσους δημοσιογράφους δεν αναγνωρίζουν το μεγαλείο της. Το βασικό επιχείρημα που αναμασάται και από τον πρωθυπουργό και από την «πραιτωριανή φρουρά» του είναι: «Μη ρωτάτε, μην αμφισβητείτε, γιατί κινδυνεύει η σταθερότητα». Το γνωστό δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος» εργαλειοποιείται για να βουλώσει στόματα.
Η πλάκα είναι ότι κάποτε οι ίδιοι άνθρωποι ενοχλούνταν από τη χειραγώγηση του Τύπου από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο διαβόητος νόμος για τις τηλεοπτικές άδειες, η μονόπλευρη «κόκκινη» ΕΡΤ, η απόπειρα διάλυσης του ιστορικού Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη καταλογίζονταν –ορθώς– στη δυσανεξία της Αριστεράς στην αντίθετη άποψη. Τώρα όμως; Με την καθεστωτική αντίληψη που έχει επικρατήσει, οι αμαρτίες του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζουν με πταίσματα.
Υπάρχει, βέβαια, πάντα το παράδειγμα του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Οταν στην επίσημη ενημέρωση του Τύπου ακούσουμε την εντολή «Ησυχα, γουρουνίτσα», θα ξέρουμε ότι οι (Ελληνες) μαθητές έφτασαν τον δάσκαλο.
