Από το 2020 κι έπειτα, η Ελλάδα έχει κάνει μια αρκετά θεαματική στροφή στον τομέα των εξοπλισμών, καθώς αποφασίστηκε η σφυρηλάτηση στενότερων δεσμών με τη Γαλλία και, παράλληλα, άνοιγμα στην αγορά του Ισραήλ. Αυτό κρίθηκε ευλόγως απαραίτητο, καθώς η Τουρκία έχει εδώ και χρόνια αποκτήσει τη δυνατότητα να παράγει δικά της οπλικά συστήματα και το –πάλαι ποτέ– αμερικανικό «επτά προς δέκα», ακόμη και αν τηρείτο, δεν έφερνε κάποιο αποτέλεσμα. Μοναδική άσκηση ισορροπίας ήταν αυτή που έγινε με την υπόθεση των F-35, όταν οι Αμερικανοί ουσιαστικά υποσχέθηκαν να κρατήσουν ένα τεχνολογικό βήμα μπροστά την Ελλάδα από την Τουρκία, κάτι που βρίσκεται πλέον –επίσης– εν αμφιβόλω. Στα σωστά βήματα των τελευταίων χρόνων πρέπει να υπολογιστεί η ίδρυση του Ελληνικού Κέντρου Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ), καθώς πλέον οι Ενοπλες Δυνάμεις διαθέτουν ένα ουσιαστικό εργαλείο αξιολόγησης των δεκάδων προτάσεων που κατατίθενται και συχνά δεν ανταποκρίνονται στην περιγραφή των εταιρειών που τις υποστηρίζουν.
Υπάρχουν δύο ακόμη στοιχήματα, τα οποία πρέπει να κερδηθούν. Το ένα αφορά τη θητεία και πώς αυτή θα μετατραπεί σε μια περίοδο που θα συμβάλλει στην ουσιαστική εκπαίδευση των στρατευσίμων. Η ένταξη των drones τύπου FPV (First Person View) από τη σειρά που παρουσιάζεται σε λίγες ημέρες στα Κέντρα Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων είναι σημαντική, ενώ οι στενές συνομιλίες με τους Φινλανδούς για το μοντέλο εφεδρείας ήδη οδήγησε σε κινήσεις ουσιαστικής αναδιοργάνωσης.
Το τρίτο στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί είναι εκείνο της αμυντικής βιομηχανίας. Στην Ελλάδα υπάρχουν ορισμένες εταιρείες, άλλες στον βιομηχανικό τομέα, άλλες σε εκείνον της ανάπτυξης τεχνολογίας, που αξίζει να έχουν την ετικέτα της «αμυντικής βιομηχανίας». Αλλες υποδύονται αυτόν τον ρόλο. Επιπλέον, πρέπει κάποια στιγμή να λυθεί με θαρραλέο τρόπο το ζήτημα των κρατικών βιομηχανιών, οι οποίες κατά καιρούς επιτυγχάνουν διάφορους στόχους, αλλά κατά κανόνα περνούν κάτω από τον πήχυ των εξελίξεων. Και όλα αυτά γίνονται ενώ στην Ευρώπη «βρέχει» λεφτά, με δισεκατομμύρια να αναμένουν να επενδυθούν στην παραγωγή αμυντικού υλικού. Οικονομίες ολόκληρες στηρίζουν τη μελλοντική ανάπτυξή τους στις επενδύσεις στην άμυνα. Δεν είναι σαφές για ποιο λόγο μπορεί να έχουν αμυντική βιομηχανία η Τσεχία ή η Ρουμανία και η Ελλάδα όχι.
Παλαιότερα υπήρχε μια πρόταση για τη δημιουργία υφυπουργείου Αμυντικής Βιομηχανίας από διάφορες πλευρές, με σκοπό να γίνει πιο ευέλικτα όλη η σύνδεση ανάμεσα στην αγορά, στις Ενοπλες Δυνάμεις, στις χρηματοδοτικές δυνατότητες στο εξωτερικό. Ιδέες, γενικά υπάρχουν. Στην υλοποίηση υπάρχει το πρόβλημα.
