Δύο πρώην πρόεδροι του Συμβουλίου της Επικρατείας κατέληξαν την Κυριακή, από τις στήλες της «Καθημερινής» (8.2.2026), στο ίδιο συμπέρασμα σχετικώς με την επιλογή των ηγεσιών των ανωτάτων δικαστηρίων.
«Η επιλογή από το υπουργικό συμβούλιο παραμένει για εμένα η καλύτερη λύση. Υπό μία προϋπόθεση, όμως: να εξασφαλίσουμε ότι η επιλογή θα γίνεται πραγματικά μεταξύ των αρίστων και απολύτως αξιοκρατικά», έγραψε ο κ. Παναγιώτης Πικραμμένος.
«Η ισχύουσα ρύθμιση, μετά την ψήφιση του ν. 5123/2024, είναι επαρκής και δεν υφίσταται ανάγκη αναθεώρησής της. Το ζητούμενο, για να αντιμετωπισθούν οι δυσλειτουργίες που έχουν παρατηρηθεί, δεν είναι να εξευρεθεί άλλος τρόπος επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, αλλά η σχετική αρμοδιότητα να ασκείται με φρόνηση και προσοχή τόσο από τις οικείες ολομέλειες όσο και από το υπουργικό συμβούλιο, ώστε να επιλέγονται οι πλέον κατάλληλοι δικαστές», σημείωσε η τέως ΠτΔ κ. Κατερίνα Σακελλαροπούλου.
Οι πρώην πρόεδροι του ΣτΕ καταλήγουν και στην ίδια ευχή για «φρόνηση και προσοχή», κάτι που εκ των πραγμάτων δεν υφίσταται, εξ ου και η διαρκής συζήτηση για τον τρόπο επιλογής των ηγεσιών των ανωτάτων δικαστηρίων. Αυτό που υπάρχει είναι η δίκαιη (σε πολλές περιπτώσεις) ή η άδικη (σε λιγότερες) δυσπιστία των πολιτών προς τη Δικαιοσύνη, «θεμέλιος λίθος» της οποίας είναι το αποκλειστικό προνόμιο της εκάστοτε κυβέρνησης να επιλέγει τους προέδρους και τους (πάρα πολλούς) αντιπροέδρους των ανωτάτων δικαστηρίων.
Φοβόμαστε ότι οι δύο άξιοι δικαστές εξ ιδίων κρίνουν τα αλλότρια. Και οι δύο τίμησαν και τη δικαστική θέση που κατείχαν και τις πολιτειακές θέσεις που τους ανατέθηκαν. Ισως να μην είναι τυχαίο ότι και ο κ. Πικραμμένος και η κ. Σακελλαροπούλου υπήρξαν πρόεδροι του ΣτΕ· είδαμε πώς χειρίστηκε αυτό το δικαστήριο, σε σχέση με τον Αρειο Πάγο, το κορυφαίο σκάνδαλο των υποκλοπών. Ομως στη ζωή και στην πολιτική δεν είναι όλα καλώς καμωμένα και γι’ αυτό χρειάζονται οι θεσμοί εξισορρόπησης της υπερδιογκωμένης εκτελεστικής εξουσίας. Εις εξ αυτών μπορεί να είναι να μην επιλέγει μόνη της ΚΑΙ την ηγεσία της Δικαιοσύνης.
Το θέμα ωστόσο είναι ότι δεν υπάρχει το δίλημμα «ή υπουργικό συμβούλιο ή πλήρως αυτονομημένη από τη λαϊκή κυριαρχία Δικαιοσύνη». Οπως ορθώς γράφει ο κ. Πικραμμένος, «σε άλλες χώρες υπάρχουν διαφορετικά συστήματα, με συμμετοχή πολιτειακών και πολιτικών παραγόντων, όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, η Βουλή, η Γερουσία κ.λπ.». Στη Γαλλία συμμετέχουν και προσωπικότητες της κοινωνίας των πολιτών: νομικοί, ακαδημαϊκοί, ειδικοί στα ανθρώπινα δικαιώματα κ.ά. Μήπως πρέπει να τα δούμε κι αυτά, πριν καταλήξουμε στο συμπέρασμα «ώπα, καλά είμαστε εδώ»;
