Στη διάρκεια ενός αιώνα, δύο φορές η ελληνική εμπλοκή στην Ουκρανία είχε ως στόχο να μας εξασφαλίσει τη στήριξη των ισχυρών δυνάμεων της Δύσεως έναντι της Τουρκίας.
Ηταν μια μέρα του Ιουλίου 1919, όταν ο Ελ. Βενιζέλος συνάντησε, στη Διάσκεψη των Παρισίων, τον Γάλλο ηγέτη Κλεμανσό, που του είπε: «Λοιπόν, μας λέτε πως είστε σύμμαχός μας; Ε, τότε, στείλετε αμέσως μια μεραρχία στην Οδησσό για να συμμετάσχετε στην εκστρατεία μας εναντίον της μεσημβρινής Ρωσίας». Ο Βενιζέλος, που αγωνιζόταν να εξασφαλίσει τη στήριξη των μεγάλων δυνάμεων για την εκστρατεία του στη Μικρά Ασία, συνεμορφώθη εκών άκων. Αλλά «όλη η εκστρατεία της Ρωσίας ήτο επιπολαία και αμελέτητος», έγραφε ο συνταγματάρχης Κ. Μανέτας στην Πηνελόπη Δέλτα. Ενώ ο αξιωματικός Νεόκοσμος Γρηγοριάδης πληροφορούσε με επιστολή του προς τη Δέλτα ότι οι Γάλλοι στρατιωτικοί στην Οδησσό κατηγορούσαν τον Κλεμανσό ότι ήταν «για τους Ελληνες καλός», ενώ για αυτούς «ο χειρότερος όλων». Αλλά όμως για τους Ελληνες «από τη Ρωσία ο δρόμος πάει ίσα για τη Σμύρνη», έλεγε τότε ένα τραγούδι. Και είναι πια γνωστό τι είχε συμβεί εκεί.
Επειτα από έναν αιώνα, ο κ. Μητσοτάκης, στις 17.2.2025, με δήλωσή του στο Μπλούμπεργκ συναρτούσε τη στήριξή του προς την Ουκρανία με την ανάγκη αντιμετωπίσεως της Τουρκίας. «Παρατηρούμε ένα κρεσέντο επιθετικότητος από την Τουρκία εναντίον της Ελλάδος… Δεν χρειαζόμαστε ακόμη μία πηγή γεωπολιτικής αστάθειας στην περιοχή της Αν. Μεσογείου ενόσω είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία και υποστηρίζουμε την Ουκρανία». Την περασμένη Δευτέρα, σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ, ο κ. Μητσοτάκης ήταν σαφέστερος ως προς τους λόγους για τους οποίους στήριζε την Ουκρανία, τονίζοντας ότι προσβλέπει στην υποστήριξη της Δύσεως για την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής. «Με τι ηθικό ανάστημα θα μπορούσαμε να ζητήσουμε αντίστοιχη στήριξη, όταν έχουμε απέναντί μας γείτονα με επιθετική ρητορική απέναντι στη χώρα μας», είπε.
Ολως τυχαίως η ρωσική πρεσβεία ανάρτησε προχθές συνέντευξη του Ρώσου υπ. Εξωτερικών Λαβρόφ στην οποία κατηγορούσε την Ελλάδα, διότι «ήταν από τις πρώτες χώρες που έστειλαν όπλα στην Ουκρανία για να χρησιμοποιηθούν εναντίον περιοχών όπου από αιώνες κατοικούν Ελληνες».
Τελείως διαφορετική από τη θέση της Ελλάδος ως προς τον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας ήταν η στάση της Τουρκίας, αν και από το 1568 έως το 1918 οι δύο χώρες είχαν διεξαγάγει δώδεκα πολέμους. Ο Ερντογάν επέτυχε να εξασφαλίσει σχέσεις ισορροπίας με τους εμπλεκομένους. Αλλά μία χώρα με αυτοκρατορική εμπειρία αιώνων διαχειρίζεται διαφορετικά τα τρέχοντα ζητήματα.
