Οταν άρχισαν οι Ελληνες να αγοράζουν τηλεοπτικούς δέκτες στο δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 1960, οι ταράτσες της Αθήνας άρχισαν να γεμίζουν λίγο λίγο με κεραίες. Δίπλα στα σύρματα για την μπουγάδα, στο πλυσταριό και στους καπνοσυλλέκτες εκείνης της εποχής, οι αντένες-τσουγκράνες, κομμάτι και αυτές μιας ιδιότυπης αστικής τοπικής κουλτούρας, καθόριζαν με ολοένα και μεγαλύτερη πυκνότητα τη σιλουέτα της Αθήνας όπως αυτή διαγραφόταν στον ορίζοντα.
Από ψηλά, η Αθήνα αδικεί τον εαυτό της. Οχι ότι αυτή η εκτίμηση είναι κάτι νέο ή ότι το φαινόμενο αισθητικής υποβάθμισης της θέας προς την πόλη ξεκίνησε στη δεκαετία του 1960. Ηταν, όμως, τότε που το πρόβλημα άρχισε να καταγράφεται ως αρνητική εξέλιξη, με επίταση μέσα στην κουλτούρα της Μεταπολίτευσης, αλλά και με πρώιμες αρνητικές προβλέψεις ήδη από τη δεκαετία του 1930.
Πέρασε, βεβαίως, η εποχή που η αθηναϊκή ταράτσα ήταν κομμάτι της καθημερινότητας, προέκταση της ζωής στην πολυκατοικία. Ελάχιστοι απλώνουν ρούχα, οι κεραίες είναι σε απόσυρση. Μόνοι οι ηλιακοί θερμοσίφωνες και τα δορυφορικά πιάτα μάς θυμίζουν πόσο πίσω έχουμε μείνει. Κυριαρχεί ακόμη η αντίληψη πως η ταράτσα είναι κάτι αόρατο και ότι μπορεί να χωράει τα πάντα, σαν να τα κρύβουμε «κάτω από το χαλί».
Κυριαρχεί ακόμη η αντίληψη πως η ταράτσα είναι κάτι αόρατο και ότι μπορεί να χωράει τα πάντα, σαν να τα κρύβουμε «κάτω από το χαλί».
Η μεγάλη και σύνθετη διεθνής συζήτηση για το μέλλον των πόλεων εκτείνεται και περιλαμβάνει και τις ταράτσες, τις σκεπές, τις απολήξεις των κτιρίων, τη σιλουέτα των πόλεων και τη σχέση δομημένου χώρου και φυσικού ανάγλυφου.
Αυτή ακριβώς η συζήτηση ανατέμνει την κληροδοτημένη πόλη του περασμένου αιώνα και την ανασχεδιάζει με λιγότερα οχήματα, με περισσότερη φύση στη θέση σκληρών επιφανειών και με ειδική μέριμνα για τα υλικά που συνθέτουν τα κτίρια.
Αν ξετυλίξει κανείς με τη φαντασία του τις χιλιάδες ταράτσες της Αθήνας και τις ενώσει σε μια νοητή γραμμή, θα διαπιστώσει πως έχει στα χέρια του χιλιάδες χιλιόμετρα σκληρής, ενεργοβόρας επιφάνειας, εν πολλοίς άσχετης με τη ζωή της πόλης. Οσο παραμένουμε απαθείς απέναντι στα γερασμένα τσιμέντα που σκεπάζουν και ανάβουν κάθε καλοκαίρι την Αθήνα, τόσο το μέγα ζητούμενο (η αλλαγή πορείας της πόλης) θα ωθείται προς το δεύτερο ήμισυ του 21ου αιώνα.
Οι λύσεις για τις αθηναϊκές ταράτσες είναι μια ζητούμενη αισθητική, αρχιτεκτονική και λειτουργική ποικιλία με μείξη κεραμοσκεπών, σκεπών από άλλα οικολογικά υλικά, φυτεύσεις και κρεμαστούς μεσογειακούς κήπους. Ανάλογα με τη φύση και τη στατικότητα κάθε κτιρίου, η Αθήνα θα μπορούσε να μεταμορφωθεί με σχεδιασμό και κίνητρα διεκδικώντας επαινετικά πρωτοσέλιδα στον διεθνή Τύπο. Μεγάλος αριθμός αναξιοποίητων και ταλαντούχων αρχιτεκτόνων θα μπορούσε να αξιοποιηθεί σε μια εκστρατεία ανάταξης της Αθήνας σε ένα ανώτερο επίπεδο. Οσο θα διαρκούσε αυτό το πρόγραμμα, χιλιάδες μεροκάματα θα καταβάλλονταν ημερησίως και δεκάδες επαγγελματικές δραστηριότητες θα εμπλέκονταν σε μια αναγέννηση της περηφάνιας για την Αθήνα.
