Θυμάμαι μια περυσινή εκπομπή της ΕΡΤ για την αύξηση της κίνησης στην Αθήνα. Μια συνάδελφος μοιραζόταν με τη ρεπόρτερ τον καθημερινό «Γολγοθά» της για να μετακινηθεί από το κέντρο του Πειραιά μέχρι την Αγία Παρασκευή με το Ι.Χ. της. Λεπτομέρεια: ο Πειραιάς και η Αγία Παρασκευή διαθέτουν σταθμούς μετρό. Εντάξει, η Αγία Παρασκευή μόνο κατ’ όνομα, χάρη στο Οσκαρ ανοησίας της εμπορικής τάξης της και των δημοτικών αρχόντων της, αλλά υπάρχει ο σταθμός του Νομισματοκοπείου επί της Μεσογείων, απ’ όπου διέρχονται τοπικές γραμμές προς το Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής.
Και όμως, αυτή η γυναίκα προτιμούσε να οδηγήσει για περίπου μία με μιάμιση ώρα (το λιγότερο) μόνο για να πάει στην εργασία της· και άλλο τόσο για να γυρίσει. Προς Θεού, δεν λοιδορώ τη συνάδελφο. Υπήρξα για χρόνια πολύ «χειρότερος». Εχοντας σταθμούς μετρό σε ακτίνα λίγων δεκάδων μέτρων τόσο από το σπίτι όσο και από την εργασία μου, προτιμούσα το αυτοκινητάκι μου. Φυσικά, είχα τις δικαιολογίες μου κι εγώ: δεν οδηγούσα στις ώρες αιχμής, δεν «έπηζα» τόσο πολύ στον δρόμο όσο οι «πρωινοί», έβρισκα θέση να παρκάρω στα πρώτα πέντε λεπτά. Για να κάνω δεύτερες σκέψεις, χρειάστηκε να πάρω μέσα σε λίγες ημέρες δύο φορές κλήση για παράνομη στάθμευση σε σημεία που για χρόνια θεωρούσα ότι ήταν απολύτως νόμιμα (τελικά, άκουσον άκουσον, δεν ήταν), και αντί για τα πέντε υπέροχα λεπτά να φτάσω να κάνω μισή ή και μία ώρα για να βρω μια αναθεματισμένη θέση.
Κόντρα σε όλες τις προβλέψεις, μπορεί να αποδειχθεί λίγο πιο εύκολο σε σχέση με το κόψιμο του τσιγάρου.
Κάπως έτσι πήγα και αγόρασα μια μηνιαία κάρτα απεριορίστων διαδρομών (που μάλλον είναι η πιο φθηνή στην Ευρώπη, 27 ευρώ) και άρχισα να μετακινούμε με τα μέσα, δηλαδή μετρό, λεωφορεία, τραμ. Τα οποία Μέσα δεν είναι τόσο χάλια όσο πιστεύουμε. Το μετρό είναι το μετρό, ο ηλεκτρικός έχει το γνωστό θέμα με τη συχνότητα των δρομολογίων του και με τα λεωφορεία έχω διχαστεί. Στις λεγόμενες «γραμμές κορμούς», αυτές που διασχίζουν μεγάλες αποστάσεις, η συχνότητα έχει βελτιωθεί σημαντικά. Το σύστημα πονάει στις τοπικές γραμμές, δηλαδή από τη στιγμή που κατέβεις από το μετρό και χρειάζεσαι ένα τοπικό δρομολόγιο για να σε πάει στο σπιτάκι σου. Εκεί παίζονται δράματα, με αναμονές της τάξης της μισής ώρας και άνω. Κι εδώ όμως, μέχρι να δούμε να γίνονται πράξη οι υποσχέσεις της κυβέρνησης για αύξηση των δρομολογίων, υπάρχει μια έσχατη λύση: η τηλεματική. Να κατεβάσετε την εφαρμογή του ΟΑΣΑ και να δείτε πότε θα περάσει το λεωφορείο σας, για να κάνετε στοιχειωδώς τον προγραμματισμό σας.
Οπως σε όλα τα πράγματα, πρέπει να κολυμπήσεις για να μάθεις. Και το συγκεκριμένο είδος «κολύμβησης» σε ανταμείβει: σε απαλλάσσει από το καθημερινό δεινοπάθημα να οδηγείς στην Αθήνα.
