Η ελληνική γλώσσα για μένα είναι ένας φλεγόμενος πυρσός. Μου τον παρέδωσαν μόλις πριν από δεκαπέντε χρόνια και γίνεται όλο και πιο φωτεινός μέρα με τη μέρα.
Τον χρησιμοποιώ για να προσπαθήσω να περιηγηθώ στο ακανόνιστο, περίπλοκο παλάτι που είναι η Ελλάδα. Αυτός ο πυρσός ρίχνει φως στους ανθρώπους, τον πολιτισμό και την ιστορία της χώρας (ακόμα και σε αυτές τις λέξεις που μαρτυρούν τις τουρκικές τους ρίζες). Περπατώ από δωμάτιο σε δωμάτιο κάνοντας νέες ανακαλύψεις, μαθαίνοντας να επικοινωνώ καλύτερα και να καταλαβαίνω καλύτερα. Ο πυρσός φωτίζει όλους τους χώρους (μεγάλους ή μικρούς) σε αυτό το τεράστιο «αρχοντικό».
Ενα δωμάτιο έχει όλη τη λογοτεχνία, ένα άλλο έχει όλες τις ταινίες, κάποιο άλλο το θέατρο και την ποίηση. Ενα άλλο είναι γεμάτο με ανθρώπους που συζητούν – ή ακόμα και κάνουν αστεία. Ενα άλλο είναι γεμάτο με ποιητές και τραγουδιστές όπου κάθε αλλαγή της χροιάς είναι ένα αίνιγμα. Χωρίς τον πυρσό τίποτα δεν έχει μεγάλη σημασία.
Είναι ένας πυρσός που προσπαθώ να ενθαρρύνω περισσότερους ξένους να τον κρατήσουν και εκείνοι. Οι Βρετανοί είναι πολύ τεμπέληδες -νομίζοντας ότι η γλώσσα τους κυριαρχεί στον κόσμο- παρόλο που τους λέω ότι θα καταλάβουν ακόμη περισσότερα για τη δική τους γλώσσα μαθαίνοντας πόσο μεγάλο μέρος της έχει τις ρίζες της στα ελληνικά. Γενικά προτιμούν να βρίσκονται στο ημίφως, φωνάζοντας στο σκοτάδι στα αγγλικά.
Κάποια μέρα, ελπίζω να φτάσω στον τελευταίο όροφο και στη σοφίτα αυτού του τεράστιου σπιτιού. Και με τον πυρσό μου, που θα καίει πολύ έντονα, θα καταλάβω κάθε λέξη, κάθε απόχρωση και μάλιστα θα αρχίσω να ονειρεύομαι στα ελληνικά. Μπορεί να μου πάρει μια ζωή, αλλά θα αξίζει η ανάβαση.
*Η κ. Βικτόρια Χίσλοπ είναι συγγραφέας.
