Πού να στοχεύει άραγε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ με την επίθεσή του εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης, αφού κάθε νοήμων άνθρωπος γνωρίζει ότι η Ελλάδα (όπως και η Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ) στήριξε την Ουκρανία και τη διεθνή νομιμότητα κατά την εισβολή από τη γείτονά της; Το ότι η επίθεση του Λαβρόφ ήταν στο πλαίσιο συζήτησης για τη διπλωματική δραστηριότητα της Μόσχας το 2025, και στην Ελλάδα γνωστοποιήθηκε από τη ρωσική πρεσβεία, δείχνει ότι ιδανικοί παραλήπτες ήταν ο ρωσικός λαός και το διαχρονικό φιλορωσικό ρεύμα στη χώρα μας, όχι όσοι δεν πείθονται για τις καλές προθέσεις της Μόσχας. Κατηγορώντας έναν παραδοσιακό φίλο για «επιθετικές αντιρωσικές δηλώσεις και αβάσιμες ρωσοφοβικές κατηγορίες εναντίον μας», ο Λαβρόφ επιχειρεί να πείσει τους συμπατριώτες του πως είναι θύματα αδικίας και προδοσίας και τους Ελληνες πως η κυβέρνησή τους βλάπτει τα συμφέροντα της χώρας. «Η Ρωσία δεν θα επέτρεπε ποτέ κάτι παρόμοιο εις βάρος της Ελλάδας», ισχυρίζεται καθώς επιτίθεται στην Ελλάδα. Οπως, εξάλλου, συνηθίζει και η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών εδώ και τέσσερα χρόνια.
Η τακτική είναι γνωστή – κατηγορούν άλλους για όσα διαπράττουν, όσα καλύπτουν, όσα σχεδιάζουν. Τα ίδια, εξάλλου, κάνει η Τουρκία. Δεν είναι τυχαίο ότι στις δηλώσεις του προς το ελληνικό κοινό, ο Λαβρόφ παραλείπει να σημειώσει τη σχέση αλληλοϋποστήριξης μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Χωρίς τη βοήθεια της Αγκυρας η Μόσχα δεν θα άντεχε τις διεθνείς κυρώσεις, χωρίς την απροκάλυπτη παρέμβαση του Βλαντιμίρ Πούτιν ο Ερντογάν μάλλον δεν θα είχε επανεκλεγεί πρόεδρος το 2023. Ο Ρώσος υπουργός δεν μπορεί να καυχηθεί για τις καλές σχέσεις με την Τουρκία, καθώς οι Ελληνες, υπερπατριώτες φίλοι του θα «βραχυκύκλωναν». Ο κυνισμός αυτός δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Ο «Φάκελος Επσταϊν», μεταξύ πολλών αποκαλύψεων, υπενθυμίζει και τη στενή συνεργασία μεταξύ ακροδεξιών Αμερικανών ιδεολόγων (φίλων του Τραμπ) και ακροδεξιών Ευρωπαίων πολιτικών που, όλως τυχαίως, απολαύουν της στήριξης και της Μόσχας στην προσπάθειά τους να διαλύσουν την Ευρωπαϊκή Ενωση. Η δήθεν μελαγχολία του Λαβρόφ για τη στάση της Ελλάδας είναι μάλλον μια χοντροκομμένη προσπάθεια να ενισχύσει τους φίλους της Ρωσίας εις βάρος του «νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού» που, όπως ισχυρίζεται, «βασιλεύει στην Ε.Ε.».
