Τον τελευταίο καιρό εμφανίστηκαν φωνές οι οποίες διαπιστώνουν ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη στη δεύτερη θητεία της κινείται εκτός του πλαισίου, πολιτικού και θεσμικού, της Μεταπολίτευσης. Επικαλούνται το σκάνδαλο των υποκλοπών, τα όσα συνέβησαν με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την εκ προθέσεως υποβάθμιση των Ανεξάρτητων Αρχών και όλα αυτά συμποσούνται στον ευτελισμό των θεσμών. Ουδείς διαφωνεί με αυτή την καταγραφή των γεγονότων. Οι ενστάσεις αφορούν τις διαστάσεις που δίνουν πολιτικοί και σχολιαστές σε αυτά και κυρίως την εκτίμηση πως με αυτές τις αντιθεσμικές συμπεριφορές της παρούσας κυβέρνησης έχει διαρραγεί το πλαίσιο της Μεταπολίτευσης.
Το λογικό συμπέρασμα όλων των προαναφερθέντων είναι πως θα πρέπει να συναφθεί ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο για τη σύνταξη του οποίου προφανώς θα συμμετάσχουν και όσοι κάνουν αυτές τις ζοφερές εκτιμήσεις. Δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως η αναζήτηση ρόλων αποτελεί μία από τις κινητήριες δυνάμεις της συμπεριφοράς των ανθρώπων και μάλιστα των επωνύμων. Μερικές φορές αυτή η αναζήτηση θολώνει την κρίση και οδηγεί σε συμπεράσματα που απέχουν προδήλως από την πραγματικότητα και εκθέτουν όσους τα προβάλλουν, ανασκαλεύοντας τις μνήμες μας.
Μερικές φορές η αναζήτηση ρόλων θολώνει την κρίση και οδηγεί σε συμπεράσματα που απέχουν προδήλως από την πραγματικότητα και εκθέτουν όσους τα προβάλλουν.
Τις αιτιάσεις πως η κυβέρνηση με τα πεπραγμένα της έχει καταρρακώσει το θεσμικό και πολιτικό μοντέλο της Μεταπολίτευσης τις διαψεύδει το πρόσφατο παρελθόν, υπό την έννοια πως συμπεριφορές σαν αυτές για τις οποίες κατηγορείται ο πρωθυπουργός υπήρξαν πλείστες όσες και όμως η μεταπολιτευτική δημοκρατία μας συνέχισε απτόητη την πορεία της. Να υπενθυμίσω στον αναγνώστη πως υποκλοπές στην πατρίδα μας πάντα γίνονταν. Επί ΠΑΣΟΚ, την εποχή των αλήστου μνήμης ΚΑΦΑΟ, το σύστημα Τόμπρα παρακολουθούσε τη Νέα Δημοκρατία και το σύστημα Γρυλλάκη το ΠΑΣΟΚ. Για να μην αναφερθώ στις υποκλοπές επί ΣΥΡΙΖΑ, για τις οποίες ουδείς «ευαίσθητος» ήγειρε θέμα.
Προχωρώ παρακάτω και αναφορικά με τον ΟΠΕΚΕΠΕ υπενθυμίζω τα σκάνδαλα της ΚΥΔΕΠ με τα άδεια σιλό και για να μη μακρηγορώ, στο τέλος της ημέρας, οι συνεταιρισμοί κόστισαν στον φορολογούμενο 680 δισεκατομμύρια δραχμές, ενώ θα είναι σαν να κλέβω εκκλησία, αν μνημονεύσω τη διαφθορά και διαπλοκή του εκσυγχρονισμού. Ολα αυτά και πολλά άλλα ουδείς μπορεί να τα αρνηθεί, όμως ποτέ δεν ετέθη και από κανένα το ζήτημα της αμφισβήτησης του μοντέλου της Μεταπολίτευσης. Απεναντίας θα έλεγα, θεωρήθηκαν ως παθογένειές της, μιας και κανένα μοντέλο δεν λειτουργεί τέλεια. Αντιμετωπίστηκαν σαν κάτι που συμβαίνει και θα πρέπει να διορθωθεί.
Γιατί στα σημερινά ανάλογα φαινόμενα αποδίδεται αυτή η υπερβολική διάσταση και μάλιστα από συμμετόχους στα όσα συνέβησαν στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν; Το να αμφισβητούμε το μοντέλο της Μεταπολίτευσης και να προσπαθούμε να επινοήσουμε μια άλλη Μεταπολίτευση ουσιαστικά δικαιώνει όλες τις αντισυστημικές φωνές που και αυτές λένε το ίδιο πράγμα. Λάθη, παραλείψεις και αβελτηρίες υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν. Το ζητούμενο είναι πώς και με τι κίνητρα τις αξιολογούμε.
