Σοκαρισμένη η προοδευτική νεολαία της χώρας από το γεγονός ότι Ελληνας τραγουδιστής νυχτερινών κέντρων, δημοφιλής και στη διασπορά, λιβάνισε την Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ. Με γλυκανάλατη φωνή προλόγησε την ταινία Melania – την αισχρή, σταλινικής έμπνευσης, αγιογραφία της Μελάνια Τραμπ που κόβει λιγότερα εισιτήρια και από ποιητική βραδιά με αναλόγιο. Τέτοια, όμως, είναι τα προβλήματα της προοδευτικής νεολαίας της χώρας, γιατί τα κόμματα που έπρεπε να την εκπροσωπούν την έχουν απογοητεύσει.
Η προοδευτική νεολαία ενηλικιώθηκε με τα κοινωνικά δίκτυα. Νόμισε πως κάνει ακτιβισμό μέσω X χρηματοδοτώντας ουσιαστικά το οικοσύστημα Μασκ. Συγγνώμη φίλε, είτε πόσταρες υπέρ είτε κατά των τρανς ατόμων στο τουίτερ, ο Μασκ άκουγε τα κέρματα να πέφτουν στον κουμπαρά. Κι ήταν πολλά. Σε όλες τις «αμφιλεγόμενες» συνομιλίες μίσους ο ολιγάρχης έβγαζε μεροκάματο, ενώ εσύ μάλωνες, με την πιτζάμα, με τον εξίσου άνεργο παλιό σου συμμαθητή απ’ το χωριό, γιατί απεδείχθη «τρανσφοβικός».
Ως γενιά, δυσκολευόμαστε ν’ απαλλαγούμε από την εμμονή μας με τη σόουμπιζ. Σχολιάζουμε την κονκάρδα που έβαλε ο μόδιστρος στην επίδειξη μόδας. «Πολύ πολιτική εκδήλωση» τα Οσκαρ, τα Γκράμις και δεν ξέρω ποιο άλλο βραβείο, λένε οι σχολιαστές, επειδή κάποιος αδιανόητα πάμπλουτος άνθρωπος έβαλε αυτοκολλητάκι υπέρ της ειρήνης. Μιξοκλαίμε με την ομιλία αποδοχής βραβείου από την Billie Eilish. Θεότητα, δεν το συζητώ, αλλά έχει κι αυτό που στ’ αγγλικά λέγεται f***k you money, τόσα λεφτά που μπορείς να λες ό,τι σου ’ρχεται. Υποτίθεται πως εμείς οι δημοκράτες θέλουμε όλοι οι άνθρωποι να λένε τη γνώμη τους, ειδικά οι αδύναμοι!
Μπορεί ν’ ακούγεται μίζερο, αλλά η πραγματικότητά μας δεν είναι οι σελέμπριτις και η σόουμπιζ. Στην απο-υλοποιημένη σφαίρα των πλατφορμών ξεχνά κανείς ποιος είναι και πού πάει. Εγώ νόμιζα πως στον πυρήνα της προοδευτικής σκέψης (αλλά και της χριστιανικής και άλλων) ήταν το βλέμμα προς τον αδύναμο, τον καθόλου λαμπερό, τον ηττημένο. Νόμιζα πως δεν θα παίρναμε τα μάτια μας από την υλικότητα. Οσο η προοδευτική σκέψη δεν στρέφεται στις συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων και στην υλική βάση της ζωής τους, θα μοιάζει παραζαλισμένη, μπερδεμένη και, φυσικά, θα χάνει, γιατί οι συντηρητικοί, ορθώς, δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να μιλάνε για την τρέχουσα τιμή της μαργαρίνης.
Αυτός ο αποπροσανατολισμός, φυσικά, έχει να κάνει και με την πλήρη απουσία συναρπαστικών πολιτικών εξελίξεων στον προοδευτικό χώρο. Με την υπερεκπροσώπηση άλλων γενεών, με τη χρήση της νεολαίας ως συμβόλου, στρατού και μπακγκράουντ στο λανσάρισμα. Τα εγχώρια πολιτικά νέα μοιάζουν με τα παλιά, σαν σίκουελ, σαν μέρος 2ο. Οσο τα προοδευτικά κόμματα δεν εγκαταλείπουν αυτήν την εξουθενωτική τους εσωστρέφεια, για ν’ ανοίξουν διάπλατα τις αρτηρίες τους προς το καινούργιο, οι άνθρωποι που θα τα στήριζαν, περνάνε τα βράδια μόνοι στο κινητό τους βάζοντας καρδούλες στον Μαμντάνι.
Το θέμα είναι η δημιουργία πολιτικής για αυτήν εδώ τη χώρα που δεν είναι ούτε η Νέα Υόρκη, ούτε το Χόλιγουντ, ούτε το Αϊντάχο. Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, είναι μία χώρα όπου παρόλο που εργάζεσαι δεν μπορείς να αποταμιεύεις! Αυτό η Billie Eilish, ορθώς, δεν μπορεί να το διανοηθεί, ενώ ορισμένοι προοδευτικοί μπούμερς, με την ιδιοκτησία τους αγορασμένη σε χαμηλότατη τιμή όταν εμείς ήμασταν ενός έτους, μάλλον δεν αντιλαμβάνονται στην πλήρη της έκταση την αλληλεπίδραση χρόνου – μισθού – εξόδων, γι’ αυτό και θέτουν άλλα θέματα στην ατζέντα – πιο θεωρητικά, αισθητικής φύσεως, σε στυλ κακό ακαδημαϊκό.
Τι θα γίνει, όμως, με το νέο και το συναρπαστικό; Μ’ αυτό που φέρνει άλλον αέρα; Μπορούν τα υπάρχοντα κόμματα να μας το πουν, να μας το δείξουν; Και, εάν όχι, πόσο επικίνδυνο είναι άνθρωποι μεταξύ 25 και 35 να μαθαίνουν πως από την εγχώρια πολιτική δεν έχουν να περιμένουν και πολλά: υλικό για ξεκαρδιστικά βιντεάκια και, εάν κάνουν τις σωστές παρέες, διορισμό;
