Για δεκαετίες ολόκληρες ο καρκίνος ήταν σαν ξένος που μιλούσε άλλη γλώσσα από μένα, είχε άλλον τρόπο ζωής και δεν επρόκειτο ποτέ να συναντηθούμε. Εχοντας ήδη διαγνωσθεί με στεφανιαία νόσο είχα φτιάξει μέσα στο μυαλό μου δύο χωριστές κατηγορίες ασθενών. Η μία ήταν ευάλωτη στις καρδιοπάθειες και η άλλη στον καρκίνο. Εγώ ανήκα στη χορεία των καρδιοπαθών, γεγονός που το επιβεβαίωνε και η γονιδιακή μου ιστορία. Είχα φτιάξει και μια θεωρία, εντελώς αυθαίρετη, που είχε να κάνει με τον χαρακτήρα και τη νοοτροπία. Ο καρκίνος είχε να κάνει με την εσωστρέφεια και τη συσσώρευση απωθημένων που τρέλαιναν τα κύτταρα, κι εγώ που απελευθέρωνα ψυχική ενέργεια με τη γραφή είχα μια οιονεί ανοσία. Ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί για να αντιμετωπίσει τους φόβους του. Στο κάτω κάτω δεν ήμουν ο μόνος, όπως κατάλαβα όταν διάβασα το βιβλίο της Σούζαν Σόνταγκ «Η ασθένεια ως μεταφορά». Καρκινοπαθής η ίδια, συγκρίνει τη φυματίωση, την ασθένεια του 19ου αιώνα, με τον καρκίνο, την ασθένεια του 20ού, και εννοείται απορρίπτει τη θεωρία που απέδιδε την εμφάνισή τους στην ψυχοσύνθεση του ασθενούς. Ο φυματικός δεν είναι απαραιτήτως και μελαγχολικός ποιητής. Μπορεί να είναι και εργάτης στη μεταλλουργία. Είναι η ουσιαστική διαφορά της επιστήμης από τη μεταφορική προσέγγιση της πραγματικότητας, που είναι απαραίτητο εργαλείο της μεταφορικής μας φαντασίας. Χρήσιμο εργαλείο, αλλά χωρίς καμιά αποτελεσματικότητα όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με την ασθένεια.
Ισως για να εξορκίσω τον φόβο μου έκανα ό,τι μπορούσα για να προκαλέσω τον καρκίνο. Ωσπου μια ωραία ημέρα, μια προληπτική εξέταση μου έδειξε ότι ο καρκίνος είχε ανταποκριθεί στην πρόκλησή μου. Ηταν εκεί, σε μια ασπρόμαυρη επιφάνεια με σχήματα που δεν καταλάβαινα, τα καταλάβαινε όμως ο γιατρός. Ημουν τυχερός. Ημουν απ’ αυτούς που τον είχαν ανακαλύψει σε κάποιο σημείο του πνεύμονα χάρη σε μια προληπτική προσυμπτωματική εξέταση. Το τερατάκι ήταν ακόμη σε εμβρυακή κατάσταση και κατάφερα να απαλλαγώ απ’ αυτό με συνοπτικές διαδικασίες. Ετσι κατάλαβα και τη σημασία της εκστρατείας που προσπαθεί να μας αφυπνίσει απέναντι σε μια ασθένεια, που είναι συνυφασμένη με τον τρόπο ζωής μας. Και επιτέλους έχει πάψει να εμπνέει το μεταφυσικό δέος που τον ταύτιζε με την καταδίκη σε θάνατο, ώστε να μην τολμούμε να προφέρουμε ούτε το όνομά του. Η 4η Φεβρουαρίου είναι αφιερωμένη στον καρκίνο και στους καρκινοπαθείς – σε όσους έχουν καταλάβει το βάρος που προκαλεί η δήλωση «έχω καρκίνο». Η ασθένεια σε πρώτο πρόσωπο. Κυρίως είναι αφιερωμένη στη διάδοση της πρόληψης και του προσυμπτωματικού ελέγχου. Κανείς μας δεν έχει ανοσία απέναντι στον καρκίνο. Ομως, η ιατρική μπορεί και να τον τιθασεύσει και να τον θεραπεύσει.
