Η λέξη «τραγωδία» έχει παραμείνει αναλλοίωτη από την αρχαία εποχή έως σήμερα. Καθώς και τα παράγωγά της, όπως το «τραγικός». Εκτός αυτού η λέξη έχει περάσει σε όλες τις μεγάλες γλώσσες του δυτικού πολιτισμού και έχει παραμείνει εν χρήσει στην καθημερινότητα. Το αποτέλεσμα είναι ότι έχει χάσει τη σημασία της. Ο δημοσιογραφικός λυρισμός την χρησιμοποιεί για να περιγράψει οποιοδήποτε οδυνηρό γεγονός, από ένα δυστύχημα, μια φυσική καταστροφή, έως μια δολοφονία ακόμη και αν τα κίνητρά της είναι ποταπά. Υπάρχουν προσωπικές τραγωδίες, το χτύπημα μιας ανίατης ασθένειας για παράδειγμα, υπάρχουν οικογενειακές, κοινωνικές, εθνικές, παγκόσμιες. Ή τουλάχιστον έτσι τις ονομάζουμε. Ακόμη και το πιο φυσιολογικό γεγονός, ο θάνατος από γερατειά για παράδειγμα, συνοδεύεται από «τραγικές φιγούρες», τους συγγενείς του νεκρού ή της νεκρής. Η κατάχρηση της λέξης είναι βολική. Oλοι θεωρούμε πως ξέρουμε τι σημαίνει και έτσι κανείς δεν αναρωτιέται για την αξία της. «Μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας», λέει ο Αριστοτέλης. Πληρούν όσα γεγονότα περιγράφουμε ως τραγωδίες σήμερα τις προϋποθέσεις που θέτει ο Αριστοτέλης; Κατ’ αρχάς υπάρχει η έννοια της πράξεως, άρα η βούλησις που οδηγεί τον ήρωα στην εμπλοκή του στην τραγική κατάσταση. Υπάρχει το στοιχείο του ηρωισμού και μάλιστα στην πιο ολοκληρωμένη του μορφή, στη δημιουργία πράξεως σπουδαίας και τελείας. Υποσυνείδητα αυτό αναζητούμε στον χαρακτηρισμό ως τραγωδίας μιας μεγάλης καταστροφής. Με όλον τον σεβασμό στα θύματα που σκοτώθηκαν στη Ρουμανία, και τους συγγενείς τους, ο θάνατός τους δεν έχει τίποτε το τραγικό. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχει τίποτε το ηρωικό.
Μπορείς να πενθήσεις τους νεκρούς σου, δικαιούσαι να τους πενθήσεις, όμως, ο αφηρωισμός τους αδικεί και τους ίδιους αλλά αδικεί και την ίδια την κοινωνία μας. Πρώτον, δείχνουμε ότι έχουμε τόση ανάγκη από ήρωες που τους κατασκευάζουμε ακόμη κι όταν οι ίδιοι δεν το επιδιώκουν. Παιδιά που πήγαιναν να δουν έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ήσαν. Κάποιος πήρε ένα βίντεο απ’ τη στιγμή της σύγκρουσης και δεν σταματήσαμε να το βλέπουμε επί μέρες. Η τραγωδία γίνεται ακόμη πιο πειστική όταν συνοδεύεται από θέαμα. Ακουσα ότι σε σχολείο της Θεσσαλονίκης τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή για τη μνήμη τους. Ελπίζω να είναι αστικός μύθος. Γιατί έχουμε τόση ανάγκη από ήρωες; Μήπως επειδή δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας και υποτιμάμε τις πράξεις μας τόσο ώστε να ψάχνουμε το εξέχον ακόμη και στα συντρίμμια ενός δυστυχήματος; Το πένθος δεν είναι πάντα τραγικό. Η δολοφονία του αστυνομικού Λυγγερίδη έχει κάτι από τραγωδία. Ο θάνατος των πέντε γυναικών της «Βιολάντα» είναι ένα τραγικό γεγονός αν σκεφτεί κανείς πως επέλεξαν τη νυχτερινή βάρδια που αποδείχθηκε μοιραία. Και απ’ ό,τι φαίνεται δεν οφείλεται στην τύχη. Οφείλεται στη συνδρομή παραγόντων που τις παγίδευσαν στον δρόμο της μοίρας τους.
