Δεν έχει δείξει ακόμη εάν η κλιμακούμενη ένταση μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν θα οδηγήσει σε πόλεμο. Ομως, οι αμερικανικές δυνάμεις που συγκεντρώνονται στην περιοχή παρέχουν στον Ντόναλντ Τραμπ πολλές επιλογές. Το τι θα ακολουθήσει την όποια εμπλοκή, ουδείς γνωρίζει, καθώς εξαρτάται από το εάν το καθεστώς θα επιβιώσει ή εάν θα υπάρξουν ανατροπές και συγκρούσεις μέσα στη χώρα. Οι συνέπειες, πάντως, θα είναι αισθητές όχι μόνο στο Ιράν, αλλά και σε όλη τη Μέση Ανατολή, και παραπέρα, καθώς και η Ρωσία και η Κίνα, μεταξύ άλλων, θα επηρεαστούν, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.
Τι θέλει ο Τραμπ; Το πρώτο μέλημά του πάντα είναι να φανεί καλά ο ίδιος – κάτι που επιβεβαιώνεται από τον επίσημο λογαριασμό του Λευκού Οίκου, ο οποίος αναπαράγει εικόνες φτιαγμένες άγαρμπα με τεχνητή νοημοσύνη που τον ηρωοποιούν, πασχίζοντας να συνδέσουν την εικόνα του με αυτή της στρατιωτικής ισχύος των ΗΠΑ. Η επιτυχημένη απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο χάρισε στον Αμερικανό πρόεδρο μια νίκη που θα ήθελε να επαναλάβει. Ομως, η απαγωγή του Ιρανού ανώτατου ηγέτη αγιατολάχ Χαμενεΐ θα ήταν πολύ πιο δύσκολη υπόθεση. Η δολοφονία του Χαμενεΐ θα ήταν πιο εύκολη, όμως δεν είναι σίγουρο ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους (κυρίως το Ισραήλ) γνωρίζουν πού βρίσκεται.
Για να μη διακινδυνεύσει μια αποτυχία, ο Τραμπ πιθανώς να επιλέξει πλήγματα σε συμβολικούς στόχους, για να αποδυναμώσει το καθεστώς και να ενθαρρύνει τους επαναστατημένους Ιρανούς. Ομως, μετά τόσες μέρες καταστολής, θα είναι δύσκολο να εκτιμήσει κανείς εάν οι εξεγερμένοι διαθέτουν αποθέματα ψυχικού σθένους και οργανωτικής ικανότητας για να συνεχίσουν τον αγώνα.
Εάν το ιρανικό καθεστώς, παρά τη στρατιωτική απειλή, δεν αποδεχθεί τους όρους του Αμερικανού προέδρου, ο Τραμπ θα πρέπει να κάνει κάτι ώστε να μη φανεί πως αυτός υποχωρεί.
Σημαντική παρέμβαση θα ήταν οι ΗΠΑ να κατέστρεφαν τα επικοινωνιακά συστήματα του καθεστώτος και, την ίδια ώρα, να παρείχαν δορυφορικές υπηρεσίες στους πολίτες, ώστε να μπορούν να οργανωθούν και να δείξουν στον κόσμο τι συμβαίνει στη χώρα τους. Ο Τραμπ μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιεί την απειλή στρατιωτικής παρέμβασης για να υποχρεώσει την Τεχεράνη σε υποχωρήσεις. Ομως, εάν το καθεστώς δεν αποδεχθεί τους όρους του, ο Αμερικανός πρόεδρος θα πρέπει να κάνει κάτι, ώστε να μη φανεί πως αυτός υποχωρεί.
Μπορεί οι ΗΠΑ και το Ισραήλ να θέλουν ένα Ιράν που δεν θα αποτελεί δύναμη στην περιοχή, όμως αυτό το ενδεχόμενο ανησυχεί άλλες χώρες. Η Τουρκία είναι μεταξύ αυτών που πιέζουν την Ουάσιγκτον να μην υπάρξει στρατιωτική κλιμάκωση. Για την Αγκυρα, η επιβίωση του καθεστώτος της Τεχεράνης θα απέκλειε την αστάθεια και το ενδεχόμενο αυτονομίας των Κούρδων του Ιράν. Επίσης, το ενδεχόμενο μιας φιλοαμερικανικής κυβέρνησης στην Τεχεράνη θα στερούσε από την Αγκυρα μέρος της «χρησιμότητάς» της ως συμμάχου των ΗΠΑ και, επιπλέον, θα διέκοπτε την κερδοφόρο συνεργασία με το Ιράν στην παραβίαση διεθνών κυρώσεων. Για τη Ρωσία, η απώλεια της στρατιωτικής βοήθειας από το Ιράν θα ήταν ουσιαστικό πλήγμα (κάτι που ο Τραμπ δεν έχει επιδιώξει έως τώρα). Για την Κίνα, το Ιράν δεν είναι τόσο σημαντικό, πέρα από προμηθευτής μέρους των ενεργειακών αναγκών της. Ομως, πιθανότατα το Πεκίνο να μη θέλει να δει ο κόσμος πως λαϊκή εξέγερση εναντίον ενός βαθιά εδραιωμένου καθεστώτος μπορεί να πετύχει. Από την άλλη, όσο διαρκεί η αμερικανική εμπλοκή στον Κόλπο, τόσο δεν ασχολείται με την περιοχή της Κίνας.
Σημαντικότατη παράμετρος της υπόθεσης είναι εάν η όποια κατάληξη θεωρηθεί νίκη ή υποχώρηση του Τραμπ. Από εκεί θα κριθεί η σχέση της Αμερικής με τους συμμάχους, και η συμπεριφορά του προέδρου της στη διεθνή σκηνή και στο εσωτερικό.
