Το Ιράν έχει ρίξει σε χειμερία νάρκη τις δημοκρατικές ευαισθησίες στην Δύση. Η εκκωφαντική σιωπή των ανθρωπιστών του δυτικού κόσμου απέναντι σε όσα συμβαίνουν στο Ιράν δεν είναι τυχαία. Κατ’ αρχάς, οι Ιρανοί εξεγερμένοι δεν είναι Παλαιστίνιοι και όσοι τους σκοτώνουν δεν είναι Ισραηλινοί. Οπότε ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα πρότυπα που ενεργοποιούν τα ανθρωπιστικά αντανακλαστικά. Οι εξεγερμένοι δεν είναι αντιδυτικοί. Το καθεστώς των μουλάδων απειλείται από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, δύο δυνάμεις που δεν εμπνέουν τους ανθρωπιστές της Δύσης. Αντιθέτως, το υπάρχον καθεστώς υποστηρίζουν η Ρωσία και η Κίνα, υπερδυνάμεις που αντιστέκονται σθεναρά στον δυτικό ιμπεριαλισμό. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: Το επαναστατικό καθεστώς του Ιράν με το Κοράνι στο χέρι ετοιμάζεται να αντισταθεί στην επίθεση των Δυτικών δαιμόνων, που θέλουν να το βιάσουν σε συνεργασία με τους σιωνιστές. Η εξέγερση δεν στρέφεται εναντίον της Δύσης, οπότε δεν υπάρχει λόγος οι συνειδητοποιημένοι Δυτικοί να την υπερασπιστούν. Ας τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Αυτά για τον τρόπο που αντιδρούν οι ανθρωπιστές της Δύσης στην εξέγερση εναντίον ενός τυραννικού καθεστώτος το οποίο, σύμφωνα με τις στατιστικές, δεν το δέχεται το 70% της κοινωνίας στην οποία έχει επιβληθεί. Τα εγκλήματά του είναι πλέον τόσο φανερά, που καμιά υποκρισία δεν μπορεί να δικαιολογήσει την απουσία αντιδράσεων. Ας μη βιάζομαι όμως. Είμαι βέβαιος ότι μόλις πέσουν οι πρώτες αμερικανικές βόμβες κατά των μουλάδων, οι ειρηνιστές δεν θα μείνουν αδρανείς. Θα ζητήσουν άμεση κατάπαυση του πυρός, ειρήνη, αγάπη και καταλλαγή των παθών.
Δεν έχω την ψευδαίσθηση πως η αμερικανική αρμάδα δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα του Ιράν. Οπως δεν έλυσαν οι αντίστοιχες παρεμβάσεις το πρόβλημα στο Ιράκ, στη Λιβύη ή στο Αφγανιστάν. Ομως το Ιράν δεν είναι Ιράκ· είχε μια αστική τάξη με δυτική νοοτροπία. Τι έχει απομείνει μετά την πεντηκονταετία των μουλάδων είναι ένα ερώτημα. Εξάλλου, δεν έχουν σβήσει ακόμη οι αναμνήσεις από την τυραννία των Παχλαβί. Θα ζήσουμε μια επανάληψη της επιχείρησης Βενεζουέλα, με το καθεστώς ακόμη πιο εξασθενημένο από όσο είναι σήμερα, αλλά πάντα ζωντανό; Εναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή; Ο θεοκρατικός χαρακτήρας του καθεστώτος του Ιράν δεν εμπνέει αισιοδοξία για μεταρρυθμίσεις. Ακόμη μεγαλύτερη απαισιοδοξία για το μέλλον της μεγάλης χώρας εμπνέει η αδυναμία των εξεγερμένων να οργανώσουν κάποια πολιτική εκπροσώπηση, που θα αναλάβει το έργο μιας διάδοχης κατάστασης. Αυτή, προς το παρόν, παραμένει άδηλη.
