Η τριακοστή επέτειος της κρίσης των Ιμίων βρίσκει την Ελλάδα σε έναν πολύ πιο επικίνδυνο κόσμο. Οι αντίπαλοι αποθρασύνονται, οι σύμμαχοι βρίσκονται σε σύγχυση και εμείς, όπως πάντα, δυσκολευόμαστε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Η παραλίγο στρατιωτική σύγκρουση με την Τουρκία το 1996 ανήκει σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια. Τότε οι ΗΠΑ νοιάζονταν για το κύρος του ΝΑΤΟ. Η Τουρκία δεν βρισκόταν στο σημερινό παραλήρημα μεγαλείου του Ερντογάν, ήταν πολύ πιο «πειθήνιος» σύμμαχος των ΗΠΑ. Η Ελλάδα είχε ακόμη το προνόμιο να είναι η μόνη χώρα της περιοχής που ήταν μέλος και της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Πάνω απ’ όλα, δεν ήταν ο κόσμος του Τραμπ, όπου οι συνεχείς ανατροπές στην πολιτική του, η υπονόμευση της αξιοπιστίας των ΗΠΑ και ο εξευτελισμός του διεθνούς δικαίου ευνοούν αυταρχικούς ηγέτες παντού, μεταξύ αυτών τους Πούτιν και Ερντογάν. Αυτοί όλοι εφαρμόζουν παρόμοια τακτική: διεκδικούν υπερβολικά κέρδη εις βάρος άλλων, και, όταν αποκτήσουν κάτι, απαιτούν περισσότερα. Γνωρίζοντας το παιχνίδι των συναλλαγών, η ύπαρξη του καθενός τους ενθαρρύνει και τους άλλους.
Σήμερα δεν πρέπει να φοβόμαστε μόνο τους εχθρούς, αλλά και τους φίλους. Ουδείς μπορεί να εμπιστευθεί τις ΗΠΑ, και, συνεπώς, το ΝΑΤΟ, ότι θα λειτουργήσουν όπως μάθαμε να αναμένουμε. Η εξάρτηση μόνο από τη Δυτική Συμμαχία μοιάζει επικίνδυνος εφησυχασμός. Ομως, η σύναψη διμερών συμμαχιών ενέχει άλλους κινδύνους – να βρεθεί μια χώρα μπλεγμένη σε υπόθεση που δεν την αφορά και που, στο τέλος, θα αποδειχθεί εις βάρος των συμφερόντων της. (Και αν οι σύμμαχοί μας έρθουν σε σύγκρουση μεταξύ τους;) Σε αυτόν τον κόσμο, πάλι, οι χώρες (και ηγέτες) που δεν διστάζουν να παραβιάσουν το διεθνές δίκαιο γνωρίζουν πολύ καλά πώς να πετύχουν ευκαιριακές συμμαχίες εις βάρος άλλων. Ετσι, ούτε οι νέες συμμαχίες επαρκούν για να εξασφαλίσουν τη σταθερότητα και την ασφάλεια που μια χώρα χρειάζεται.
Η εξέταση της κρίσης των Ιμίων (όπως στα εξαιρετικά αφιερώματα της «Καθημερινής» και του ΣΚΑΪ) υπογραμμίζει την ανάγκη για θωράκιση, επαγρύπνηση, στρατηγική στις διμερείς σχέσεις και στη διεθνή σκακιέρα και, η μεγαλύτερη πρόκληση όλων, εθνική ομοψυχία. Γνωρίζουμε πως σήμερα μια παρόμοια αφορμή θα μπορούσε να έχει πολύ διαφορετική κατάληξη.
