Δύο δυστυχήματα μέσα σε δύο μέρες, που έγιναν κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες, όμως εντέλει αυτό που μένει είναι ένας αριθμός. Επτά νεκροί στο ένα, πέντε στο άλλο. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση υπάρχουν ευθύνες τις οποίες η έρευνα προσπαθεί να εντοπίσει και να αποδώσει. Σε τι οφείλεται η έκρηξη στο εργοστάσιο στα Τρίκαλα; Σε τι οφείλεται η μετωπική σύγκρουση του βαν με το φορτηγό στη Ρουμανία; Προσπαθώ να περιγράψω όσο πιο στεγνά μπορώ τις συνθήκες των δύο δυστυχημάτων. Προσπαθώ να βρω κάποιο αντίδοτο στη συναισθηματική κατάχρηση με την οποία προσπαθούν να καλύψουν το γεγονός όσοι το μεταδίδουν στα ΜΜΕ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ενας δημόσιος πλειστηριασμός πένθους, που δεν βοηθάει σε τίποτε τα θύματα, ούτε τους δικούς τους. Αλήθεια, τι προσφέρει η επανάληψη της εικόνας της σύγκρουσης; Τι προσφέρει το υπερθέαμα του τρόμου; Σίγουρα αυτό που βλέπουμε δεν είναι είδηση. Είναι κάτι τελείως διαφορετικό, που μεταμορφώνει την είδηση σε συναισθηματικό κραδασμό επιδιώκοντας την ταύτιση σε πρώτο χρόνο και την απώθηση στη συνέχεια. Στο τέλος αυτό που μένει είναι ένας αναστεναγμός ανακούφισης: «Ευτυχώς αυτό δεν συνέβη σε μας. Ευτυχώς δεν ήταν κανένας δικός μου εκεί μέσα». Για μια ακόμη φορά το θέαμα έρχεται να μας αποδείξει ότι ο θάνατος δεν είναι για μας. Ο θάνατος είναι για τους άλλους.
Φοβόμαστε τον θάνατο; Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο. Κυρίως τον θάνατο για τον οποίο δεν υπάρχει υπαίτιος. Τον θάνατο απ’ την αρρώστια, το δυστύχημα. Και γι’ αυτό, όταν μπορούμε, προσπαθούμε να τον μετατρέψουμε σε θέαμα. Ή να βρούμε, πάση θυσία, κάποιον υπεύθυνο που θα αναλάβει την ευθύνη του. Εξ ου και οι θεωρίες συνωμοσίας, όπως το ξυλόλιο στα Τέμπη. Υποθέτω ότι και τώρα θα αποκαλυφθούν διάφορα για την έκρηξη στο εργοστάσιο. Εκτός από τον καπιταλισμό, ο οποίος είναι ο συνήθης ένοχος του ΚΚΕ, ή το κράτος και την ανικανότητα ή διαφθορά του. Οι πολιτικές ύαινες μύρισαν αίμα. Μας φοβίζει περισσότερο το απρόσωπο του θανάτου και γι’ αυτό παλεύουμε να του δώσουμε πρόσωπο για να τον εξορκίσουμε. Γι’ αυτό τον μετατρέπουμε σε εικόνα. Είναι τυχαίο ότι στην αρχαία τραγωδία δεν αναπαριστούσαν το έγκλημα επί σκηνής; Γιατί ο θάνατος δεν είχε μορφή και αναγνώριζαν ότι δεν μπορούσαν να τον παραστήσουν. Παρά μόνον να τον αφηγηθούν.
Η συναισθηματική εκμετάλλευση του πένθους, η διέγερση της θανατολαγνείας είναι σύμπτωμα της αμηχανίας μας απέναντι στον θάνατο. Λες και δεν πιστεύουμε στην ύπαρξή του κι όταν βρεθούμε αντιμέτωποι μαζί του τον μετατρέπουμε σε θέαμα για να τον εξορκίσουμε.
