Η Μαρία Καρυστιανού εκφράζει μια ειλικρινή και αυθόρμητη κραυγή της κοινωνίας για δικαιοσύνη και διαφάνεια η οποία διαπερνά όλο το ιδεολογικό φάσμα και υπό αυτή την έννοια έχει μια υγιή διάσταση. Είναι σαφές πως αν το πολιτικό σύστημα δεν λάβει το μήνυμα και συνεχίσει να πορεύεται με τον τρόπο που το κάνει, θα πληρώσει το τίμημα στην κάλπη. Η μέχρι πρότινος πρόεδρος του συλλόγου συγγενών θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών μπορεί να φανεί χρήσιμη στη χώρα, κάτι που σημαίνει όμως ότι δεν θα είναι πάντα αρεστή. Η αυξημένη απήχηση ενός προσώπου, και κατ’ επέκταση η επιρροή του, γεννά και την υποχρέωση για υπευθυνότητα και μέτρο.
Υπό αυτό το πρίσμα, στο θέμα των αμβλώσεων διολίσθησε καθώς το δικαίωμα της γυναίκας να ορίζει το σώμα της είναι δεδομένο, η νομιμότητά του έχει κατοχυρωθεί και δεν νοείται να τεθεί το θέμα σε δημόσια διαβούλευση.
Η δε πρώτη της παρέμβαση για τα ελληνοτουρκικά ήταν ατυχής, καθώς με περισσή ευκολία χρησιμοποίησε τη λέξη «προδοσία». Τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας δεν αφορούν κάποιο μεμονωμένο άτομο, μια έγκυο που μπορεί να εκφράζει τον προσωπικό της προβληματισμό για την επιλογή που θα κάνει, αλλά το παρόν και το μέλλον της χώρας. Απαιτείται αυξημένη προσοχή και ιδιαίτερη γνώση.
Ακόμη και η εύλογη άγνοια για κάποια ζητήματα δεν δικαιολογεί τέτοιους χαρακτηρισμούς. Ανίκανος, ελλειμματικός, ανειλικρινής –πολλά μπορεί να προσάψει κανείς στον πολιτικό αντίπαλο–, αλλά όχι «προδότης». Σε ανάρτησή της, η κ. Καρυστιανού αναφέρει ότι η συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα μετά τις δηλώσεις του υπ. Εξωτερικών της γειτονικής χώρας ότι «δεν πρέπει να σηκωθούμε από το τραπέζι αν δεν λυθούν τα προβλήματα», και προειδοποιεί ότι «η απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι εθνική προδοσία». Στην προσέγγιση του κ. Χακάν Φιντάν, που εν πολλοίς αντανακλά τη γνωστή προσέγγιση της Αγκυρας περί της ανάγκης επίλυσης «όλων των διαφορών μας», μπορεί να αντιτάξει κανείς την πάγια ελληνική θέση για οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών.
Βαθείς γνώστες των ζητημάτων που έχουν συνολική εικόνα του πλέγματος των ελληνοτουρκικών σχέσεων δείχνουν διατεθειμένοι να συζητήσουν βήματα προσέγγισης με τα οποία άλλοι, επίσης γνώστες, είναι ριζικά αντίθετοι. Αναφέρω ενδεικτικά δύο καθηγητές και πρώην υφ. Εξωτερικών, τους κ. Χρ. Ροζάκη και Γιάννη Βαληνάκη, δύο ειδήμονες με εμπεριστατωμένη άποψη, αλλά πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις. Και, φυσικά, το αν θα συναντά ένας ηγέτης έναν άλλο, και τι θα συζητούν, δεν είναι κάτι που τίθεται σε δημόσια διαβούλευση. Γι’ αυτό υπάρχει η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αλλά και η προβλεπόμενη ενημέρωση των κομμάτων τα οποία μπορούν να συμφωνούν ή να διαφωνούν, με επιχειρήματα και ωριμότητα, όχι με λαϊκισμούς.
Ο λόγος ενός δημόσιου προσώπου, πόσο μάλλον ενός πολιτικού, ιδιαίτερα όταν είναι δημοφιλής, έχει συνέπειες. Πρέπει να χρησιμοποιείται με την ανάλογη υπευθυνότητα.
