Αθάνατες συνιστώσες

Ο Τσακαλώτος τα έχει ξαναπεί. Δεν έχει η Αριστερά ανάγκη από «χαρισματικούς ηγέτες». Εμεινε στη σκιά των χαρισματικών πολλά χρόνια και σκοτείνιασε. Η μοναξιά του 1% ισοδυναμεί για τον Τσακαλώτο με χειραφέτηση. Καλύτερα μικροί, παρά υποτελείς. Η δική του στάση εξηγείται. Η στάση του Θανάση Καρτερού όμως, που ψείρισε το συνεδριακό ανακοινωθέν, ελπίζοντας να βρει το όνομα του Τσίπρα, πώς να εξηγηθεί; Υποχρεούνται άραγε τα υπαρκτά κόμματα –έστω και ανεπαίσθητης επιρροής– να αναφέρονται σε υπαινιγμούς φιλοδοξιών; Επρεπε ο Τσακαλώτος και οι σύντροφοί του να ασχοληθούν στο συνέδριό τους με τα σώψυχα του πρώην πρωθυπουργού; Η σαρκαστική απάντηση του Τσακαλώτου στον Καρτερό επιβεβαιώνει την πρώιμη διαπίστωση: Προτού ιδρυθεί, το κόμμα Τσίπρα πρόλαβε να αποκτήσει εσωκομματικά. Νέο κόμμα, παλιά γινάτια.