Το 2026 θα παρακολουθήσει την αποκατάσταση σημαντικών ιστορικών κτιρίων στην οδό Πανεπιστημίου. Το Μέγαρο Κούπα, ανάμεσα στη Βουκουρεστίου και στην Κριεζώτου, είναι ζωσμένο με σκαλωσιές, το Μέγαρο Σλήμαν-Μελά, όπου και το «Ιντεάλ», περιμένει το πράσινο φως, το Μέγαρο Σερπιέρη, επίσης, έχει μπει σε ένα δρόμο.
Αυτό το τελευταίο, γνωστό και ως το παλιό Μέγαρο της Αγροτικής Τράπεζας, απέναντι από την Ακαδημία Αθηνών, θα αποκατασταθεί από την Τράπεζα Πειραιώς, στην οποία ανήκει από το 2012. Η επιγραφή που υπάρχει στην προσωρινή επένδυση του κτιρίου μάς πληροφορεί πως το Μέγαρο Σερπιέρη χτίστηκε το 1884 από τους αρχιτέκτονες Αναστάσιο Θεοφιλά και Λουί Ζιράρ «ως κατοικία και επαγγελματική στέγη του Ιταλού μεταλλειολόγου και επιχειρηματία Ιωάννη Βαπτιστή Σερπιέρη». Το 1929, η Αγροτική Τράπεζα, με διοικητή τον Στέφανο Δέλτα, αγοράζει το μέγαρο και το ορίζει ως στέγη της.
Θα διακρίνει κανείς τις μεσοπολεμικές προσθήκες στο κτίριο, αλλά αυτό παραμένει ένα σπουδαίο δείγμα της μεγαλοαστικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα, όταν η Πανεπιστημίου ήταν (και) δρόμος με κατοικίες. Για το Μέγαρο Σερπιέρη (με ιστορία συνδεδεμένη και με τα μεταλλεία του Λαυρίου) μας έχει αφήσει μια θαυμάσια μελέτη ο Χρύσανθος Χρήστου (1985).
Το 1981 αποκαλύφθηκαν τυχαία τοιχογραφίες στο εσωτερικό του. Σε άρθρο της Μαρίας Καραβία στην «Καθημερινή» (3 Μαρτίου 1981), διαβάζουμε πως «η αρχή έγινε από ένα σοβά που έπρεπε να γκρεμιστεί για να εντοιχιστούν καλώδια. Αλλά το κόκκινο φόντο που αποκαλύφθηκε, μαζί με λίγο μπλε και χρυσό, έδειξε ότι κάτι παλαιότερο, κάτι ζωγραφισμένο και όχι βαμμένο, υπάρχει από κάτω». Διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας ήταν τότε ο Αδαμάντιος Πεπελάσης, ένας φωτισμένος άνθρωπος με πνευματική υποδομή (στην αυτοβιογραφία του αντιλαμβάνεται κανείς την πορεία του).
Ηταν άλλωστε η εποχή, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, που η συζήτηση για την παρακμή της Αθήνας και τη διάσωση κάποιων ιστορικών κτιρίων ήταν σε ημερήσια διάταξη. Οι τοιχογραφίες που είχαν τότε αποκαλυφθεί στο Μέγαρο Σερπιέρη έφεραν στο φως νεο-αναγεννησιακές σκηνές, «μυθολογικές, Αφροδίτες που πλέουν στα κύματα έχοντας γύρω τους τη συντροφιά δελφινιών».
Η Πανεπιστημίου δεν μπορεί να ανακτήσει όσα έχασε, αλλά μπορεί να αναδείξει όσα έμειναν και να διορθώσει και να δημιουργήσει. Η αναγέννηση του Μεγάρου Σερπιέρη μπορεί να συμβάλει σε μια ουσιαστική συζήτηση για την αυθεντική ταυτότητα αυτού του ιστορικού δρόμου της πρωτεύουσας.
