Η περιοχή δεν έχει και πολλές δουλειές. Το εργοστάσιο μπισκότων είναι γνωστό και οι άνθρωποι το συμπαθούσαν. Υπάρχει μία βιοτεχνία με αλοιφές, κάτι σφαγεία, εργοστάσια γάλακτος, μονάδες με τυροκομικά κι ύστερα η έρημος της καφετέριας, του ξενοδοχείου, του airbnb και του νυχάδικου. Δεν έχει και πολλά να κάνεις.
Ο χαμός πέντε εργατριών την ώρα της δουλειάς στο εργοστάσιο μπισκότων είναι φρίκη. Ας μιλήσουμε για τις δουλειές. Απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου ακούω πως θα δημιουργηθούν δουλειές, καλές δουλειές, απ’ αυτές που είσαι ασφαλής και πληρώνεσαι καλά. Οι μαθητές και οι μαθήτριες στα Τρίκαλα, εν τω μεταξύ, έχουν/έχουμε εξαιρετικές επιδόσεις στις Πανελλαδικές, προκειμένου να φύγουμε από το μέρος που δεν έχει δουλειές. Η περιοχή αιμοδοτεί τη Γερμανία και τη Βρετανία με εργατικά χέρια και μυαλά που έχουν σπουδάσει δωρεάν στην Ελλάδα.
Φυσικά, η περιοχή θα μπορούσε να έχει κι άλλες δουλειές, πέρα από τα χειμερινά ξενοδοχεία και τις καφετέριες (που μερικά θλιβερά πρωινά είναι γεμάτες μ’ ανέργους). Υποτίθεται πως είναι μια περιοχή με αγρότες και κτηνοτρόφους. Υποτίθεται πως παράγει κρέατα, γάλατα, τυροκομικά, πεπόνια, κρασί κ.λπ. Οι δυσκολίες, όμως, για όποιες όντως θέλουν να κάνουν τη δική τους επιχείρηση που να παράγει τοπικά προϊόντα και να τα πουλάει σε καλή τιμή είναι τεράστιες, αποτέλεσμα απρονοησίας. Η τροφοδοσία της χώρας με επαρκή, υγιεινά τρόφιμα σε καλή τιμή δεν ήταν προτεραιότητα.
Η ζωή στην επαρχία βασίζεται στον εκφοβισμό, όχι στο όραμα. Εάν δεν φύγεις, διαλέγεις τη λιγότερο κακή εναλλακτική. Να εργαστείς στα σώματα ασφαλείας; Στον στρατό; Στις καφετέριες; Ή στα εργοστάσια που, όπως όλα δείχνουν, μπορεί να καείς την ώρα που ψήνεις τα μπισκότα; Στα χωράφια δύσκολα θα διαλέξεις να πας. Τα χωράφια δεν βγάζουν καρπούς και λεφτά. Η διαπλοκή και η παντελής έλλειψη σχεδίου για τη γεωργία σού κόβουν τα πόδια. Σ’ αυτά προστίθεται και η απόλυτη αδράνεια για το κλίμα. Η πρόβλεψη για τη Θεσσαλία δείχνει ερημοποίηση.
Αν δεν κατασπάραζε τα πάντα η διαφθορά και η αγωνία των ανθρώπων να γίνουν θλιβερά νεόπλουτοι με χρήματα άλλων, εάν υπήρχε σχέδιο άλλο απ’ αυτό που λέει διάβασε – σπούδασε – μετανάστευσε- να έρχεσαι Χριστούγεννα, τα καφενεία της περιοχής δεν θα ήταν γεμάτα απογοητευμένους ασπρομάλληδες ή υπερβολικά νέους, παραιτημένους ανέργους. Η φύση δεν θα ήταν ντεκόρ για τα ξενοδοχεία, αλλά τόπος αφθονίας. Είναι παράξενο πόσο λίγο τιμά η χώρα μας αυτούς που φτιάχνουν πράγματα με τα ίδια τους τα χέρια, τους μάστορες, τις αγρότισσες κ.λπ., και πόση ανοχή δείχνει σε κενούς οδηγούς Φεράρι που δεν μπορούν να βάλουν μια πρόταση στη σειρά.
Διάφοροι άνθρωποι σκοτώνονται στη δουλειά. Δεν υπάρχουν έλεγχοι, το εργοδοτικό θράσος περνάει για κανονικό. Ετσι, σκαρφαλώνεις στην ετοιμόρροπη κατασκευή χωρίς κράνος. Σπας πέτρα στους 42 βαθμούς. Κάνεις ντελίβερι, με βροχή, στην Αθήνα, στα 60 σου. Μέσα από χρόνια διαγραφής της εργασιακής νομοθεσίας, το τμήμα της χώρας που δουλεύει έχει διδαχθεί να μη ζητάει πράγματα, γιατί θ’ απολυθεί ή θα συκοφαντηθεί. Μεταξύ άλλων, το αποτέλεσμα είναι νέοι άνθρωποι να θέλουν να «δουλέψουν» στο Δημόσιο ή να «τοποθετηθούν».
Το ενδεχόμενο να βρεις κάποια καλή δουλειά στην Ελλάδα σχετίζεται με τυχαία πράγματα, το ήθος, την εντιμότητα, το όραμα του ανθρώπου που σε προσλαμβάνει. Τι μέλλον, όμως, έχει μία χώρα που οι άνθρωποί της αποθαρρύνονται απ’ το να παράγουν και να δημιουργούν, γιατί νιώθουν πως η δουλειά δεν βγάζει άμεσο νόημα; Και τι είδους συμπεριφορές διαπλάθει ο συνδυασμός διαπλοκής – διαφθοράς –
