Είναι απολύτως φυσιολογικό σε κοινωνίες όπως οι ευρωπαϊκές, οι οποίες είναι συνηθισμένες να λειτουργούν σε ένα περιβάλλον «προβλεψιμότητας», οι κινήσεις της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ να προκαλούν σοκ και ανησυχία. Είναι όμως απολύτως σαφές ότι υπάρχει ένα σχέδιο, το οποίο στον πολιτικό πυρήνα του έχει τη στροφή της Δύσης σε ένα διαφορετικό μοντέλο, με τις ΗΠΑ να αποτελούν το κύριο παράδειγμα, όπως το αντιλαμβάνεται ο κ. Τραμπ. Η Ιστορία δεν είναι μια ευθεία γραμμή και ειδικά στην περίπτωση των ΗΠΑ αυτή η γραμμή δείχνει ξεκάθαρα προς τον Ειρηνικό, μακριά από τις κουραστικές και τετριμμένες υποθέσεις των «γκρινιάρηδων» Ευρωπαίων και των εταίρων τους.
Το πρόβλημα για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι ο ετερόφωτος χαρακτήρας τους. Πολύ δύσκολα η Ευρώπη θα κατορθώσει να λειτουργήσει αυτοτελώς από τις ΗΠΑ, όχι λόγω της στενής σύνδεσης ανάμεσα στις οικονομίες των δύο ακτών του Ατλαντικού, όσο διότι από την Εσθονία και τη Φινλανδία έως την Πορτογαλία και την Κύπρο (και πέρα από αυτές) το αμερικανικό παράδειγμα λειτουργούσε περίπου ως πυξίδα. Ηδη σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ετερόκλητες δυνάμεις παρουσιάζονται ως «αντιπρόσωποι» του MAGA, χωρίς κανένα ευκρινές ιδεολογικό ή άλλο πρόσημο, με σκέψη που μοιάζει περισσότερο με πρόχειρο συμπίλημα των πιο «δημοφιλών» απόψεων στα κοινωνικά δίκτυα, παρά με κάποια οργανωμένη και αξιόλογη προσπάθεια.
Μένει, εν ολίγοις, ακόμη να κριθεί αν εντός της Ευρώπης υπάρξει μια τέτοια πολιτική αλλαγή, που τελικά θα οδηγήσει τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. σε μια νέα ειδική σχέση με τις ΗΠΑ ή αν, τελικά, θα καταστεί η Ενωση ένα εργαλείο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη δυτική απόληξη της Ευρασίας, περίπου –δηλαδή– σαν ενός είδους ουδέτερη ζώνη ανάμεσα στα συμφέροντα της Ουάσιγκτον και των αντιπάλων της, του Πεκίνου ή άλλων. Είναι απολύτως δεδομένο ότι υπάρχουν ακόμη και σήμερα πολιτικές δυνάμεις εντός της Ε.Ε. που θα προτιμούσαν αυτήν την ψευδαίσθηση ασφάλειας που θα δημιουργούσε η δεύτερη λύση, αντί να προχωρήσουν σε μεταρρυθμίσεις ικανές να μετατρέψουν την Ευρώπη σε κάποιου είδους γεωπολιτικό παίκτη.
Ο χρόνος δεν είναι με το μέρος των Ευρωπαίων. Η οικονομική δύναμη της Ευρώπης είναι υπαρκτή, αλλά οφείλεται στον επιτυχημένο τρόπο διαχείρισης του φαινομένου της παγκοσμιοποίησης τα προηγούμενα χρόνια, στην αμερικανική αγορά κεφαλαίων, στα φθηνά εργατικά χέρια στην ανατολική Ασία και στη δημιουργία ενός ασφαλούς ρυθμιστικού περιβάλλοντος. Στον κόσμο των διχασμένων περιφερειών, απαιτούνται άλλες λύσεις και –κυρίως– άλλοι χαρακτήρες.
