Αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης δεν κατάλαβε το σκανδαλώδες της «νομοθέτησης Ι.Χ.», που πέρασε ο ίδιος για τη συνεπιμέλεια τέκνων. Μάλλον ακολουθεί μια παλιά τακτική της κυβέρνησης. Θόλωσε με fake news και μισές αλήθειες τα πράγματα. Καλά έκανε! Τα λεγόμενα των υπουργών δεν υπόκεινται σε εξονυχιστικό έλεγχο και, συνεπώς, η παραπλανητική τακτική λειτουργεί μια χαρά για τα κυβερνητικά στελέχη.
Δεν ελέγχονται ούτε οι εξόφθαλμες αντιφάσεις τους. Για παράδειγμα: την επομένη της αποκάλυψης του σκανδάλου, ο κ. Γιώργος Φλωρίδης είπε ότι μετά την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου «δώσαμε τώρα στον γονέα που μπορεί να διαφωνεί με την απόφαση (σ.σ.: το δικαίωμα) εφόσον κάνει έφεση να μπορεί να ζητήσει από το δικαστήριο η εκτέλεση της απόφασης αυτής να μην ισχύσει μέχρι να βγει η απόφαση του εφετείου. Ο,τι δηλαδή ισχύει για όλες τις περιπτώσεις…» (Open, 23.1.2026).
Το ερώτημα εδώ είναι: Αφού «ίσχυε για όλες τις περιπτώσεις», γιατί έπρεπε ειδικώς για τη συνεπιμέλεια να περάσει ειδική κατεπείγουσα διάταξη; Να σημειώσουμε ότι στο τέλος Νοεμβρίου η Ολγα Κεφαλογιάννη έχασε τη δίκη και μέσα Δεκεμβρίου μπήκε στα μουλωχτά η επίμαχη διάταξη. Τι ήταν τόσο κατεπείγον ώστε να ψηφιστεί μαζί με τον ΟΠΕΚΕΠΕ;
Εχουμε γράψει πολλάκις ότι τα καλά fake news, σαν αυτά που χρησιμοποιεί κατά κόρον η κυβέρνηση, δεν είναι αυτά που ονομάζουμε «χοντρά ψέματα». Εμπεριέχουν πάντα ένα κομμάτι αλήθειας. Το αληθές, εν προκειμένω, είναι ότι αμέσως μετά την έκδοση οποιασδήποτε δικαστικής απόφασης (δεν φανταζόμαστε να αποτελούσε εξαίρεση η συνεπιμέλεια) κάθε διάδικος μπορεί να ζητήσει αναστολή εκτέλεσης μέχρι το εφετείο και το δικαστήριο να αποφασίσει για αυτό. Εκείνο που εισάγει η σκανδαλώδης ρύθμιση του κ. Φλωρίδη είναι ότι και ύστερα από μέρες ή και μήνες, αφού έχει βγει η απόφαση, μπορεί η υπόθεση να ξανανοίξει σε πρώτο βαθμό: «Αν από τότε που εκδόθηκε δικαστική απόφαση σχετική με τη γονική μέριμνα μεταβλήθηκαν οι συνθήκες, το δικαστήριο οφείλει, ύστερα από αίτηση ενός (…) να προσαρμόσει την απόφαση στις νέες συνθήκες ανακαλώντας ή μεταρρυθμίζοντάς την…» (άρθρο 109).
Συνεπώς, το δικαστήριο που έλαβε την πρώτη απόφαση πρέπει να ξανασυνεδριάσει, να εξετάσει αν και πώς μεταβλήθηκαν οι συνθήκες και να εκδώσει νέα απόφαση. Και αν μετά τη δεύτερη απόφαση ξαναλλάξουν οι συνθήκες, φτου κι απ’ την αρχή προς δόξαν των «μεταρρυθμίσεων» για την επιτάχυνση της Δικαιοσύνης. Και το εφετείο; Τι ρόλο θα έχει το εφετείο; Μάλλον θα αποτελεί απλή δικαιολογία για την αέναη πρωτεκδίκαση της υπόθεσης.
Θα συνεχίσουμε…
