Εχει περάσει στα ψιλά της Ιστορίας (και ίσως ούτε καν σε αυτά), αλλά ελάχιστοι Αθηναίοι γνωρίζουμε ότι το πρώτο σοβαρό μεταπολεμικό πλήγμα ο Υμηττός το δέχθηκε τις μέρες που ξετυλιγόταν η κυπριακή τραγωδία. Εν μέσω επιστράτευσης, λοιπόν, μια φωτιά που ξέσπασε στη Βάρη έλαβε γρήγορα ανεξέλεγκτες διαστάσεις και άγγιξε τους οικισμούς της Ανω Βούλας και της Ανω Γλυφάδας.
«Ο αφόρητος καύσωνας και ο δυνατός αέρας που επικρατούσε στην περιοχή υποχρέωσαν τους στρατιώτες και τους δασικούς υπαλλήλους να βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση», αντιγράφουμε από ρεπορτάζ αθηναϊκής εφημερίδας της εποχής. Πάντως, αυτόπτες μάρτυρες θυμούνται την πυρκαγιά να καίει για μέρες εξαιτίας της πλήρους επιχειρησιακής αποδιοργάνωσης, καθώς βρισκόταν σε εξέλιξη ο πρώτος «Αττίλας» και το καθεστώς της 21ης Απριλίου κατέρρεε. Μην ξεχνάμε ότι οι δασικές φωτιές ήταν ακόμη ένα σχετικά σπάνιο φαινόμενο και τα μέσα αντιμετώπισής τους εντελώς πρωτόγονα.
Σε κάθε περίπτωση, εκείνες τις πολύ δύσκολες ημέρες μπήκαν οι βάσεις για την οικολογική υποβάθμιση του νότιου τμήματος του Υμηττού, που πάντα ήταν λιγότερο δασωμένο σε σχέση με το βόρειο κομμάτι, αλλά ουδέποτε παρουσίαζε τη σημερινή απελπιστική εικόνα στα όρια της απόλυτης ερημοποίησης. Διαδοχικές πυρκαγιές και αντίστοιχη εντατική οικοπεδοποίηση του βουνού στους πρόποδές του, αλλά και στα ψηλότερα τμήματά του, μας οδήγησαν σε έναν οδυνηρό συμβιβασμό, τα αποτελέσματα του οποίου μας αφήνουν κάθε φορά έκπληκτους.
Ο συμβιβασμός με την οικολογική υποβάθμιση του νότιου Υμηττού είναι μια παλιά αμαρτία που δεν μπορούμε να αγνοούμε στο διηνεκές.
Τα σφραγισμένα ρέματα είναι η μία, μόνον, όψη του νομίσματος. Οι χείμαρροι που σχηματίστηκαν το βράδυ της Τετάρτης και έπνιξαν αυτήν την τόσο άτυχη γυναίκα δεν κατέβαζαν μόνο χώμα, αλλά και νεροχύτες, καρέκλες και κάθε είδους μπάζα. Προφανώς στο βουνό λειτουργούν ατύπως μικρές χωματερές με τις οποίες δεν ασχολείται κανείς στα σοβαρά. Αφήνω ασχολίαστη την ασυνειδησία των συμπολιτών μας, αλλά εάν ισχύει η υπόθεσή μας έχουμε να κάνουμε με φαινόμενα απόλυτης εγκατάλειψης του Υμηττού. Αντί να παίρνουμε μαθήματα από τους άθλους αναδάσωσης που έχουν καταγράψει οι Ισραηλινοί και οι Κύπριοι σε δυσμενέστερες κλιματικές συνθήκες, εμείς παρακολουθούμε «φτερά υλικά» να πλημμυρίζουν ένα από τα πιο ακριβά προάστια της πρωτεύουσας της χώρας.
Και, δυστυχώς, δεν είναι μόνον ο Υμηττός. Με επείγοντα θέματα ακραίας οικολογικής υποβάθμισης και αποψίλωσης βρίσκονται αντιμέτωπα και τα δύο άλλα βουνά που περικλείουν το λεκανοπέδιο, η Πεντέλη και η Πάρνηθα. Δεν το γράφουμε για πρώτη φορά: Η Αττική έχει επιτακτική ανάγκη ενός εθνικού προγράμματος αναδάσωσης εστιασμένου αποκλειστικά στους τρεις ορεινούς όγκους που (δυνητικά) προστατεύουν τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους. Εκτός κι αν έχουμε ήδη συνηθίσει τις εικόνες που είδαμε στην Ανω Γλυφάδα και πάμε παρακάτω, ως συνήθως.
