Διαβάζω τις τελευταίες δημοσκοπήσεις και παρατηρώ πως σε όλες η Νέα Δημοκρατία καταγράφει μια άνοδο, έστω οριακή, ενώ όλα τα άλλα κόμματα καταγράφουν πτώση. Εύλογα συνεπώς διερωτώμαι αν αυτό που βλέπω είναι η πραγματικότητα ή μια εικονική αποτύπωσή της. Διότι όντως είναι πρωτοφανές να παρατηρούνται τέτοιοι δημοσκοπικοί δείκτες ενώ το κυβερνών κόμμα διάγει τον έβδομο χρόνο στην εξουσία. Και όλα αυτά στην τελική ευθεία προς τις εκλογές.
Το αξιοσημείωτο δεν βρίσκεται στην πτώση της αντιπολίτευσης. Με τα όσα κάνει και τα όσα υποστηρίζει θα ήταν έκπληξη αν παρουσίαζε άνοδο. Συνολικά είναι άξιοι της τύχης τους. Εκείνο που θα πρέπει να εξετάσουμε είναι οι αντοχές της κυβέρνησης που, αν μη τι άλλο, έχει σταθεροποιηθεί σε ποσοστά τα οποία αποτελούν μια ικανοποιητική βάση εκκίνησης για την προεκλογική περίοδο. Τότε που οι συσπειρώσεις σφίγγουν και οι τάσεις μορφοποιούνται.
Ο κατακερματισμός μοιραία επηρεάζει και το κυβερνών κόμμα, όμως όσο πλησιάζει ο χρόνος των εκλογών και οι διακυβεύσεις θα είναι πιο ορατές και οι απαντήσεις πιο επιτακτικές, τόσο ο μόνος υπαρκτός πόλος διακυβέρνησης θα ενισχύεται.
Ολα δείχνουν πως η Νέα Δημοκρατία διατηρεί σε μεγάλο βαθμό αλώβητο το μπλοκ των δυνάμεων που της χάρισε τη δεύτερη εκλογική νίκη. Ενα μπλοκ που υπερκέρασε την παραδοσιακή βάση της παράταξης και οικοδομήθηκε πάνω σε δύο άξονες: στο μεταρρυθμιστικό έργο της κυβέρνησης και στο συγκεκριμένο προφίλ του πρωθυπουργού. Είναι αυτονόητο πως αν παρουσιάσει σημαντικές ρωγμές ο ένας από τους δύο άξονες, αυτό το μπλοκ εξουσίας θα κινδυνεύσει να διαρραγεί. Αυτό το έδειξε και μια δημοσκόπηση που μέτρησε τη Νέα Δημοκρατία δύο μονάδες κάτω αν αλλάξει αρχηγό.
Τα προβλήματα που αντιμετώπισε, πολλά εκ των οποίων ανεπιτυχώς, δεν ήταν λίγα, και αυτό καταγράφεται στη διαχρονική πορεία όλων των δημοσκοπήσεων. Ομως φαίνεται πως αυτό που πρυτανεύει στην πλειοψηφία των ερωτώμενων είναι η μεγάλη εικόνα που συνοψίζεται σε μία λέξη: σταθερότητα. Και ο κατακερματισμός του πολιτικού τοπίου; θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης. Αυτός ο κατακερματισμός μοιραία επηρεάζει και το κυβερνών κόμμα, όμως όσο πλησιάζει ο χρόνος των εκλογών και οι διακυβεύσεις θα είναι πιο ορατές και οι απαντήσεις πιο επιτακτικές, τόσο ο μόνος υπαρκτός πόλος διακυβέρνησης θα ενισχύεται. Αυτό υπαγορεύει η λογική. Διότι, με τα σημερινά δεδομένα που δύσκολα ανατρέπονται, δεν υπάρχει άλλος κυβερνητικός πόλος παρά μόνον της Νέας Δημοκρατίας. Οποιαδήποτε άλλη λύση δεν υπάρχει στο τραπέζι, ούτε καν το σενάριο μιας κυβέρνησης των ηττημένων. Αυτό το γεγονός καταγράφηκε στην πρώτη παράσταση νίκης που εμφανίστηκε μετά τρία χρόνια.
Αυτή η ανθεκτικότητα της κυβέρνησης, και κυρίως η δυναμική που φέρει αυτή η ανθεκτικότητα, καθιστά άνευ νοήματος τον νεολογισμό τής «μη διακυβερνησιμότητας». Ας σημειωθεί πως πριν από τρία ακριβώς χρόνια, όταν το πολιτικό τοπίο ενόψει των εκλογών του 2023 ήταν πολύ πιο ομιχλώδες, ουδείς διανοήθηκε να επινοήσει τον όρο «μη διακυβερνησιμότητα». Και καλώς έπραξε. Μια τρίτη τετραετία μπορεί να ενοχλεί ορισμένους, όμως οι πολιτικές εκτιμήσεις γίνονται με βάση τα δεδομένα και όχι τις προσδοκώμενες εικασίες.
