Κατ’ αρχάς, κάποιος πρέπει να απαλλάξει τη Μαρία Καρυστιανού από τον ηθικό της διχασμό αναφορικά με τις αμβλώσεις. Και μόνο για εγκυκλοπαιδικούς λόγους, πρέπει να της εξηγήσει αυτό που ο πολιτισμένος κόσμος έχει αποφασίσει εδώ και πολλές δεκαετίες: Δεν υπάρχει σύγκρουση δικαιώματος μεταξύ της εγκύου και του εμβρύου της γιατί δεν πρόκειται για ισότιμες οντότητες· η έγκυος υπάρχει ανεξάρτητα από το έμβρυό της, αλλά το έμβρυο υπάρχει μόνο σε σχέση με την έγκυο, συνεπώς, μέχρι να γεννηθεί, το έμβρυο αποτελεί κομμάτι του σώματος της εγκύου, επί του οποίου αυτή έχει απόλυτη και αδιαμφισβήτητη εξουσία. Οποιοσδήποτε διάλογος πάνω στο δικαίωμα των ενήλικων ανθρώπων να ορίζουν το σώμα τους είναι ύποπτος. Οποιαδήποτε «δημόσια διαβούλευση» για το ίδιο θέμα δεν είναι απλώς ύποπτη, αλλά αδιανόητη, καθώς προσβάλλει ευθέως το κατοχυρωμένο δικαίωμα. Ενας αδαής άνθρωπος που ζει στην άκρη του κόσμου μπορεί και να μην τα γνωρίζει αυτά. Μια προσωπικότητα, όμως, που ξεσηκώνει τα πλήθη, έχει αναδειχθεί σε είδωλο και σχεδιάζει να διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών, είναι απαράδεκτο να τα αγνοεί.
Οψιμοι φωστήρες
Πρέπει να εμπίπτει σε κάποιο σπάνιο είδος ειρωνείας το γεγονός ότι πρώτοι πρώτοι έσπευσαν να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους για τις δηλώσεις της Καρυστιανού εκείνοι που μέχρι χθες τη στήριζαν μανιωδώς και χωρίς όρους. «Η Καρυστιανού είναι τραμπική φιγούρα», λένε τώρα. «Οι δηλώσεις της είναι ακροδεξιές». «Κρίμα που κονταίνει έτσι το κίνημα των Τεμπών», σχολιάζουν κάποιοι άλλοι πικραμένοι. Μερικοί από τους τέως υποστηρικτές της νεόκοπης πολιτικού δεν διστάζουν να μας αναλύσουν τους λόγους που οι δηλώσεις της είναι εσφαλμένες (γιατί, ασφαλώς, από αυτούς περιμέναμε) αλλά και να μας επιστήσουν την προσοχή, εξ αφορμής των δηλώσεών της, στον δεξιό σκοταδισμό που απλώνεται στον πλανήτη. Μισό λεπτάκι. Πού ήταν η διορατικότητα και η ευαισθησία τους όταν ανταποκρίνονταν προθύμως στα κελεύσματα της Καρυστιανού χωρίς να αναρωτηθούν λεπτό για το ιδεολογικό της υπόβαθρο; Με ποια λογική γέμιζαν πλατείες και χάιδευαν τον αντιθεσμικό κι αντιεπιστημονικό της λόγο μέχρι πριν από λίγο καιρό; Μάλλον δεν είναι και πολύ αξιόπιστος ο πολιτικός λόγος όσων θεοποίησαν ό,τι σήμερα καταγγέλλουν ως επικίνδυνο.
Πολιτικά αποκαλυπτήρια
Ολόκληρη η παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού στην επίμαχη συνέντευξή της, από τις αμήχανες παύσεις άγνοιας όταν οι ερωτήσεις ξέφευγαν από το πεδίο του συνήθους επικοινωνιακού σουξέ της (αντικυβερνητική καταγγελία) μέχρι τις τρομακτικής ανοησίας δηλώσεις της περί άμβλωσης επιβεβαιώνουν αυτό που τόσο η ίδια όσο και οι ακόλουθοί της αρνούνταν να αποδεχθούν μέχρι πρότινος: η πραγματική πολιτική συνίσταται σε θέσεις, όχι μόνο σε βολικές αντιθέσεις. Η διαμαρτυρία είναι μεν θεμιτή, αλλά δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πρόταση και την πολιτική δράση. Η νεοαποκτηθείσα ιδιότητα της πολιτικού αποκαλύπτει αυτό που η προστατευτική ιδιότητα του λαοπρόβλητου ειδώλου για πολύ καιρό αποσιωπούσε: ότι η Καρυστιανού δεν είναι πολιτικός, τουλάχιστον όχι η πολιτικός που το κοινό της περίμενε ότι θα γίνει. Είναι ένας οργισμένος άνθρωπος σε μεγάλη σύγχυση.
Μια απαραίτητη παραδοχή
«Και τι έγινε που η Καρυστιανού κρατάει αμφίθυμη στάση απέναντι στις αμβλώσεις;», αντιτείνουν ήδη οι βιρτουόζοι της στρεψοδικίας. Δεν θα είναι η μόνη πολιτικός που παρουσιάζει ροπή σε αταβιστικές MAGA ιδέες. «Μήπως δεν έχουν αντίστοιχες απόψεις και πολλοί ακόμη πολιτικοί –της Δεξιάς κυρίως–, ακόμη κι αν τις κρατούν για τον εαυτό τους; Ας μην κάνουμε τους έκπληκτους, λοιπόν». Το θέμα όμως εν προκειμένω δεν είναι η γνωστή οπισθοδρομική αντίληψη, αλλά το πρόσωπο από το οποίο προέρχεται. Η Καρυστιανού δεν προέκυψε από κάποιο δεξιό κόμμα, ούτε έγινε γνωστή ως ανεξάρτητος κήρυκας του συντηρητισμού, ώστε να αξιολογηθεί αντιστοίχως. Ειδωλοποιήθηκε και επιβλήθηκε στα δημόσια πράγματα ως σύμβολο αγνότητας και δικαιοσύνης, από ομάδες προσώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικές. Η κριτική για το άτομό της επέσυρε μέχρι πρόσφατα ύβρεις, επικρίσεις και κοινωνική απομόνωση των «αντιδραστικών», ενώ η κάθοδός της στην πολιτική έγινε με σύνθημα την κάθαρση. Ενδεχομένως λοιπόν ήρθε η ώρα να παραδεχθούν αυτοί που πρέπει, ότι κάτι δεν πήγε καθόλου καλά με τη δραστηριότητα και το πολιτικό αποτέλεσμα του κινήματος των Τεμπών. Η «σωστή πλευρά της Ιστορίας» δεν ήταν τελικά και τόσο σωστή.
Να τη χαίρονται
Δικαιολογία πάντως δεν υπάρχει. Η χώρα έχει να επιδείξει υπερβολικά πολλά –και μάλιστα πρόσφατα– παραδείγματα καταστροφικής δημαγωγίας, για να ισχυριστεί κάποιος ότι δεν γνώριζε ή δεν είχε τα απαραίτητα στοιχεία για να καταλάβει πού θα οδηγούσε το ασυνάρτητο κίνημα της αυθεντίας των πλατειών αγκαλιά με τη φανατική υπερπροώθηση ενός προσώπου που πενθεί τον χαμό του παιδιού του. Η εύλογη διαμαρτυρία εναντίον του ξεχαρβαλωμένου κράτους που εύκολα μεταμορφώθηκε σε αντικυβερνητική εκστρατεία με λαϊκιστικό κι αντιπολιτικό πυρήνα φάνηκε από πολύ νωρίς ότι δεν θα έφερνε ουσιαστική αλλαγή· μόνο εκτόνωση στις μάζες και πρόσκαιρα μικροπολιτικά κέρδη στους πολιτικούς καιροσκόπους. Φαίνεται, όμως, πως έφερε και κάτι ακόμη: μια νέα πολιτικό με πολύ παλιές αποσκευές και μεγάλη φιλοδοξία. Να τη χαίρονται αυτοί που της άνοιξαν τον δρόμο.
