«Δεν υπάρχει καμία τροπολογία, αλλά διάταξη», διευκρίνισε ο αρμόδιος υπουργός. Οι ερμηνείες του ήταν (πολύ) αναλυτικές, αλλά αυτό μάλλον οδήγησε στο αντίθετο αποτέλεσμα. Ενίσχυσε βεβαιότητες αντί να τις αραιώσει. Εν ολίγοις: Η κατάθεση της «διάταξης» για την επιμέλεια των τέκνων, λίγο πριν από τις γιορτές, με τον χαρακτήρα του επείγοντος, ενσωματωμένη στο νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ήταν αναγκαία για λόγους δημοσίου ή ιδιωτικού συμφέροντος;
Η πλάστιγγα γέρνει στη δεύτερη εκδοχή. Η υπουργός που συνυπογράφει, μαζί με άλλους βουλευτές, τη «διάταξη» ήταν και η πρώτη (μήπως και η μόνη;) που έκανε χρήση της λίγες ημέρες αργότερα. Δεν κατονομάζουμε για έναν απλό λόγο: η κατάχρηση εξουσίας προϋποθέτει εκτός από τη φυσική παρουσία και τη νοοτροπία. Υπάρχει αυτή η άυλη κληρονομιά, που περνάει από πρόσωπο σε πρόσωπο, από οικογένεια σε οικογένεια, από πριγκιπάτο σε πριγκιπάτο. Αποκαλείται και υπεροψία, αλαζονεία, παντοδυναμία. Ενα αίσθημα «εθιμικώ δικαίω» που περνάει στο DNA, από γενιά σε γενιά, και τους κάνει να νιώθουν άτρωτοι. Είναι όμως; Τι αποτύπωμα για τον τρόπο άσκησης της πολιτικής αφήνει στην κοινωνία;
Την εν λόγω «διάταξη» ψήφισαν 180 βουλευτές. Η γκάμα των εξηγήσεων είναι τόσο ευρεία, που δεν έχει νόημα να την ξεδιπλώσει κανείς. Οταν ο νόμος 4800/2021 καθιέρωσε στην Ελλάδα την υποχρεωτική συνεπιμέλεια των ανήλικων τέκνων από κοινού και εξίσου από τους δύο γονείς, είχε ανοίξει ένας πλούσιος διάλογος εν όψει της, τότε, ψήφισής του.
Πέντε χρόνια αργότερα, το θέμα αφορά κυρίως τα ΜΜΕ, που το έφεραν στην επιφάνεια, και το τοξικό Διαδίκτυο. Κατά τα άλλα, σιγή και χαμηλοί τόνοι μέχρι να κοπάσει ο θόρυβος και να «ξεχαστεί» το θέμα. Ετσι γίνεται συνήθως. Μόνο που ζούμε στην εποχή που τα «συνήθη» ανατρέπονται. Η γενικότερη αστάθεια μπορεί να μην ευνοεί τις «μετακινήσεις» και τα δημοσκοπικά ποσοστά να φαίνονται σταθερά, αν όχι ανοδικά, για την κυβέρνηση, όμως, καμιά φορά, οι εξυπηρετήσεις που φωτογραφίζουν ελάχιστους (ίσως και έναν) έχουν συνέπειες οι οποίες δεν είναι άμεσα ορατές. Επιτείνουν έναν θυμό, όχι μόνον ακραίο, κατευθυνόμενο ή αντισυστημικό. Αλλά έναν θυμό που αντανακλά την αυταρέσκεια, την οποία προκαλεί ο εγκλωβισμός στα στεγανά διαμερίσματα της εξουσίας.
