Οταν επανεξελέγη ο Τραμπ, η Ε.Ε. ανησυχούσε για τη σύναψη διμερών σχέσεων των μελών της με τον ηγέτη που απολάμβανε να διακηρύσσει την περιφρόνησή του προς την Ευρώπη. Ψυχολογική ανασφάλεια για ένα συνασπισμό που δεν είχε φροντίσει να ισχυροποιήσει τα δομικά του υλικά. Ακόμη πιο έντονη από το γεγονός ότι ο ίδιος απειλούσε να εγκαταλείψει την Ουκρανία στην τύχη της και η Ευρώπη, αν και είχαν περάσει τρία χρόνια από τη ρωσική εισβολή, δεν ήταν προετοιμασμένη για να καλύψει το κενό. Ηταν η εποχή του πολέμου των δασμών ο οποίος είχε ενσκήψει σαν επιδημία. Ποιος Ευρωπαίος ηγέτης δεν θα ήθελε να γευματίσει με τον ηγεμόνα εξασφαλίζοντας για λογαριασμό του την επιείκειά του; Εδώ που τα λέμε, ο Τραμπ με την άγαρμπη παιδικότητά του δεν έκρυβε σε κανέναν ότι είναι επιρρεπής στις κολακείες και το μόνο αποτελεσματικό όπλο για τον συνομιλητή του ήταν και είναι η αναγνώριση της υπεροχής του. Εφτασε ένας χρόνος για να ανατραπεί η κατάσταση. Στο Νταβός οι Ευρωπαίοι ηγέτες τον αντιμετώπισαν σαν τον συνδαιτυμόνα που κανείς δεν τον θέλει, όμως είναι υποχρεωμένοι να τον προσκαλέσουν. Και όχι μόνον να τον προσκαλέσουν, αλλά να μην κάνουν κάνα λάθος και το πάρει είδηση εκείνος ότι δεν τον θέλουν. Είναι ως γνωστόν ευαίσθητος και ευέξαπτος. Είδατε τι έγινε με το Νομπέλ. Ο Μακρόν σηκώθηκε να φύγει πριν τον συναντήσει, ακόμη κι αν υπέστη τη χοντροκομμένη ειρωνεία για τα γυαλιά ηλίου που ήταν αναγκασμένος να φοράει λόγω ενός οφθαλμολογικού προβλήματος. Η Λαγκάρντ αποχώρησε επιδεικτικά όσο μιλούσε ο υπουργός Εμπορίου του Τραμπ. Η Μελόνι γύρισε την πλάτη στην τελευταία του έμπνευση. Πρόκειται για το «Συμβούλιο Ειρήνης», έναν οργανισμό στον οποίο συμμετέχει η Μογγολία, αλλά όχι η Γαλλία, και το μόνο που ξέρουμε γι’ αυτό είναι ότι για να έχεις το προνόμιο να συμμετάσχεις, οφείλεις να καταβάλεις 1 δισ. δολ. υπέρ της ειρήνης. Κάτι σαν τον ΟΗΕ σε εκδοχή Lego. Ο Μητσοτάκης δεν πήγε καν στο Νταβός. Και πολύ καλά έκανε.
Εχουμε βαρεθεί τα τελευταία χρόνια να περιμένουμε ότι η Ε.Ε. θα ξυπνήσει από τη χειμερία νάρκη της και θα σταθεί στην παγκόσμια σκηνή με τη δύναμη που της αντιστοιχεί. Το ελπίζαμε όταν έγινε η εισβολή στην Ουκρανία. Κάτι άρχισε να κινείται μπροστά στον κίνδυνο της Ρωσίας, όμως μην ξεχνάμε και την εσωτερική αντίσταση από τις ευρωπαϊκές αντιδυτικές δυνάμεις. Τώρα το εκκρεμές γυρνάει προς την Αμερική. Ξέρουμε ότι δεν φτάνει η σύλληψη του Μαδούρο για να αποδείξει ο φυσικός σύμμαχος της Ευρώπης πως μπορεί να αναλάβει την ηγεσία του δυτικού κόσμου. Απέναντι στη Ρωσία η Ευρώπη μπορούσε ακόμη να διατηρεί ψευδαισθήσεις για τον ρόλο της Αμερικής. Τώρα όμως που βρίσκεται ενώπιος ενωπίω με την Αμερική του Τραμπ, ήρθε η ώρα να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού της. Εναρξη διαπραγματεύσεων ένταξης στην Ε.Ε. με τον Καναδά και άμεση ένταξη της Ουκρανίας, γιατί όχι και του Ισραήλ; Ετσι για να δούμε τι θα γίνει.
