Θυμάμαι πριν από δέκα μήνες, την εποχή που «η μητέρα των Τεμπών» σαγήνευε τα πλήθη, περσόνες της Αριστεράς να ερίζουν για το αξίωμα που της αξίζει. Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή πρωθυπουργός; Ευτυχώς όλα αυτά είναι και καταγεγραμμένα και αποθηκευμένα, άρα ουδεμία και ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει αυτά που έλεγαν εκείνες τις «ένδοξες» μέρες.
Εννοείται πως το σχόλιό μου δεν αφορά την κυρία Μαρία Καρυστιανού. Αυτή μια χαρά έκανε τη δουλειά της. Αφορά όλες και όλους που ανακάλυψαν στο πρόσωπό της τη μέλλουσα πρωθυπουργό. Μάλιστα, οι περισσότεροι εξ αυτών που υποστήριζαν αυτή την άποψη δεν ήταν χθεσινοί στην πολιτική. Δεν ανήκαν στη χορεία των μωρών παρθένων που παρασύρθηκαν σε μια βιαστική εκτίμηση υπό συγκινησιακή φόρτιση. Είχαν χιλιάδες ώρες πτήσης, στάθηκαν δίπλα σε ιστορικές προσωπικότητες της Αριστεράς, ορθόδοξης και ανανεωτικής και, αν μη τι άλλο, διέθεταν και πολιτική σκέψη και πολιτικό αισθητήριο. Υπάρχουν οι φωτογραφίες που απεικονίζουν σημαίνοντα στελέχη ακόμα και της «ανατρεπτικής» Αριστεράς δίπλα στη «μητέρα των Τεμπών», με την πλανεμένη εντύπωση πως την καθοδηγούν. Τι ήταν αυτό που τους ώθησε σε αυτήν την επιφανειακή εκτίμηση για τον ρόλο και τις ικανότητες της κυρίας Μ. Καρυστιανού;
Η σύγχυση της Ιστορίας με την ιδεοληψία συνιστά ένα μείγμα που οδηγεί σε καιροσκοπικές εκτιμήσεις που στερούνται οποιουδήποτε πολιτικού υποβάθρου.
Οι πλατείες. Τα πλήθη που συγκεντρώθηκαν στις πλατείες σε όλη την Ελλάδα, την ίδια μέρα και την ίδια ώρα, ανταποκρινόμενα στο κάλεσμά της. Οι πλατείες και οι μάζες ανέκαθεν γοήτευαν την Αριστερά. Αποτελούν κυτταρικό στοιχείο του φαντασιακού της, μαζί με το μαρτυρολόγιό της, τα λάβαρα και τα τραγούδια. Να μην ξεχάσουμε πώς αγκάλιασαν την πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο κατά την αποκληθείσα «αραβική άνοιξη». Σε παλιότερους καιρούς, το 1963, το Π.Γ. του ΚΚΕ στο εξωτερικό κατηγόρησε τα μέλη του που βρίσκονταν στην Ελλάδα πως, ενώ η εξουσία κυκλοφορούσε στους δρόμους της Αθήνας στην κηδεία του Γρηγόρη Λαμπράκη, αυτά ολιγώρησαν και δεν την άρπαξαν.
Στις μεγάλες συγκεντρώσεις για τα Τέμπη πολλά στελέχη της Αριστεράς πίστεψαν πως στο πρόσωπο της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού βρήκαν τον άνθρωπό τους. Τον άνθρωπο που θα γκρέμιζε το «καθεστώς» Μητσοτάκη, κινητοποιώντας τις μάζες. Συμβολικά, κάτι σαν την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων. Η σύγχυση της Ιστορίας με την ιδεοληψία συνιστά ένα μείγμα που οδηγεί σε καιροσκοπικές εκτιμήσεις που στερούνται οποιουδήποτε πολιτικού υποβάθρου. Από τη στιγμή που η κυρία Καρυστιανού αποφάσισε να αυτονομηθεί από όλους όσοι της παρείχαν αφειδώς και αδιαπραγμάτευτα τη στήριξή τους, άρχισε να ιχνογραφεί το περίγραμμα των θέσεών της. Ενα πλαίσιο που ουδεμία σχέση έχει με τις πάγιες αρχές της Αριστεράς. Οπως ήταν επόμενο, όσες και όσοι την προόριζαν για το ύπατο αξίωμα της χώρας ή την πρωθυπουργία, βρέθηκαν εκτεθειμένοι σε βιτριολικά σχόλια «φίλων» και αντιπάλων. Ομως αυτό που μένει είναι πως η ένδεια πολιτικού λόγου εξωθεί στην εν λευκώ, ευκαιριακή υποστήριξη ατόμων, αγνώστου πολιτικής ταυτότητος.
