Είχα το προνόμιο στο πλαίσιο ενός γυρίσματος για ένα ντοκιμαντέρ να έλθω σε επαφή με νέους αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού που στελεχώνουν το νέο εθνικό απόκτημα, τον «Κίμωνα». Η φρεγάτα από μόνη της είναι εντυπωσιακή, ειδικά όταν τη βλέπει κανείς δίπλα σε γερασμένα σκαριά 40 –και βάλε– ετών. Η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό είναι πόσο αντίξοος πρέπει να ήταν ο αγώνας που έδιναν τα στελέχη του Π.Ν. τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο γιατί «σκοπούν» πλοίο υπήρχε πάντοτε εκεί που έπρεπε και έκανε το καθήκον του, με προβλήματα, με κανιβαλισμούς υλικών, με αξιωματικούς και υπαξιωματικούς που πληρώνονταν ελάχιστα και περνούσαν μήνες στη θάλασσα. Και από πάνω βουλευτές που φρόντιζαν να μετατεθούν διάφορα «βύσματα» σε προνομιακές θέσεις.
Προσωπικά όμως με γέμισαν με αισιοδοξία οι αξιωματικοί που είχα την ευκαιρία να γνωρίσω. Με το που σου λένε «εγώ είμαι από τον “Κίμωνα”» νιώθεις την υπερηφάνεια και την αγάπη γι’ αυτό που κάνουν. Για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια έχουν τη δυνατότητα να εκπαιδευτούν σε νέα συστήματα στη Γαλλία ή στην Αγγλία, να μπολιαστούν με φιλοδοξία και να προσβλέπουν σε υπηρεσία σε υπερσύγχρονα καράβια. Οι αμοιβές τους έχουν επίσης βελτιωθεί. Ελπίζω οι πολιτικοί μας που θα συνωστίζονται για μια φωτογραφία στη βαρδιόλα των νέων φρεγατών να θυμούνται τι χρωστούν σε αυτά τα παιδιά. Οι σπατάλες τους, ο λαϊκισμός τους, η φαυλότητά τους απογύμνωσαν τη χώρα από τη ναυτική της ισχύ και τη ναυπηγική ικανότητα. Συνηθίζουμε να αναμασάμε το κλισέ ότι φταίνε τα μνημόνια, γι’ αυτό και ξεχάσαμε τι μας οδήγησε στα μνημόνια και στη μιζέρια που ακολούθησε. Κάθε φορά που θα σηκώνουν το τηλέφωνο για ένα ακόμη ρουσφέτι, καλό είναι να αναλογίζονται τη ζημιά που κάνουν στο ηθικό όσων κάνουν αθόρυβα τη δουλειά τους και δεν διανοούνται να την μπλέξουν με «νταραβέρια».
Ακουσα πρόσφατα μία ιστορία από έναν πολιτικό που με έπεισε ότι μπορεί κάτι πράγματι να αλλάζει σε αυτόν τον τόπο. Του τηλεφώνησε ένας πολιτικός του φίλος για να μεταθέσει σε θέση γραφείου την κόρη του που εργάζεται στο Π.Ν. Φοβόταν ότι της άρεσε να υπηρετεί σε καράβι και πως θα προσπαθούσε, και θα το κατάφερνε, να μπει στο πλήρωμα μιας φρεγάτας που θα συμμετείχε σε διεθνή αποστολή. Ο πολιτικός επιχείρησε να κάνει το ρουσφέτι, αλλά ενημερώθηκε ότι η κόρη του φίλου του αρνήθηκε τη μετάθεση, μίλησε απότομα στον πατέρα της και έζησε την εμπειρία μιας επικίνδυνης αποστολής. Κάτι τέτοιες ιστορίες και «οι άνθρωποι του “Κίμωνος”» λειτουργούν σαν πολύτιμες ενέσεις αισιοδοξίας.
