Καθόλου δεν συμμερίζομαι τη σπουδή αποδόμησης οποιουδήποτε νέου πράγματος ξεπροβάλλει στο αρκετά βαλτωμένο ελληνικό πολιτικό τοπίο. Την αίσθηση ασφυξίας των εκλογέων την νιώθω κυκλοφορώντας στους δρόμους. Είναι εκεί. Στην άκρη της πίτας των δημοσκοπήσεων. Στο εύρημα αποχή/αναποφάσιστοι/δεν γουστάρω, δεν απαντώ.
Όπως ήταν αναμενόμενο, ο κόσμος βλέπει με καλό μάτι το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί νέο κόμμα που θα υπηρετήσει την αρχή της διαφάνειας. Επίσης-και σ’ αυτό πολλοί μπορεί, φυσικά, να διαφωνούν-προσωπικά καλοδέχομαι τις κινήσεις πολιτών, τα κινήματα, τη δημοκρατία «από τα κάτω» και το όραμα μιας ανοικτής πρόσβασης σε αξιώματα.
Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, πολίτες που συνοδοιπόρησαν με χιλιάδες άλλους στις πορείες των Τεμπών, να θέλουν τώρα να μετακινηθούν, δημοκρατικά, μη βίαια, προς τα κανάλια διεκδίκησης της εξουσίας και να τ’ αλλάξουν όλα. Θα έλεγε κανείς: «δημοκρατικό». Και σίγουρα είναι κάτι που επιτέλους παρουσιάζει ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον. Όταν πολιτεύεσαι, όμως, κρίνεσαι για τις θέσεις σου, διότι, εάν αναλάβεις την εξουσία, οι θέσεις αυτές θα γίνουν νόμοι του ελληνικού κράτους.
Εξού και η δίκαιη οργή μπροστά στην επαναφορά της συζήτησης για τις αμβλώσεις από το υπό σύσταση κόμμα. Οι αμβλώσεις στην Ευρώπη και, φυσικά, στη χώρα μας είναι νόμιμες. Ο ποινικός μας κώδικας δεν προβλέπει διώξεις και τιμωρίες για τις γυναίκες που θέλουν να διακόψουν την κύηση ούτε διώκει γιατρούς και μαίες.
Ως νέες γυναίκες στην Ελλάδα έχουμε πρόσβαση σε γυναικολογικούς ελέγχους και επεμβάσεις χωρίς φόβο. Δεν είναι κοινωνικά/ιατρικά ή νομικά αποδεκτό να σε παρενοχλούν ή να σε χειραγωγούν στο γυναικολογικό ιατρείο. Όσοι/όσες γιατροί ασκούν υπερβολικές πιέσεις στις ασθενείς τους υπονοώντας, έτσι, πως δεν έχουν μόνες αυτές τον πλήρη έλεγχο του σώματός τους, απλώς χάνουν ασθενείς. Ελεύθερες οι γυναίκες απευθύνονται σε άλλη/άλλον ειδικό.
Η χώρα έχει κάνει βήματα προόδου στο ζήτημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των νέων. Επιχειρείται μία συστηματική ενημέρωση γύρω από την πρόληψη των γυναικολογικών καρκίνων. Συζητιέται δημόσια η περίοδος και η εμμηνόπαυση. Γίνεται σοβαρή εργασία στο πεδίο της απο-ιεροποίησης του γυναικείου σώματος και γίνονται άλματα στην έρευνα και τα μηχανήματα της ιατρικής επιστήμης.
Μία σύγχρονη πολιτική για το γυναικείο σώμα στον 21ο αιώνα θα πήγαινε μερικά βήματα παρακάτω όλ’ αυτά τα κρίσιμα θέματα. Θα κατάστρωνε σχέδιο αντιμετώπισης των γυναικολογικών καρκίνων, που είναι συχνότατοι στην Ελλάδα, και στήριξης των ασθενών. Θα συζητούσε τις αμοιβές μαιών και νοσοκόμων, τη χρηματοδότηση της έρευνας και της ιατρικής πρωτοπορίας, την απόλυτη προτεραιότητα της ενίσχυσης των δημόσιων νοσοκομείων με κεφάλαια. Αντί γι αυτό, όμως, το νέο κόμμα, πριν καλά καλά δημιουργηθεί, έθεσε το ζήτημα των αμβλώσεων, όπως το είχε θέσει και το προνεωτερικό κόμμα Νίκη που είναι σάρκα από τη σάρκα του σκοταδιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Ύστερα ανασκεύασε, πως τάχα παγιδεύτηκε από πολύ έξυπνους δημοσιογράφους κλπ.
Όσο κι αν σέβομαι την θρησκευτική πίστη και τους ανθρώπους που παλεύουν να πορευτούν με ηθική στη ζωή τους, τόσο δεν αποδέχομαι να επανέρχεται το ενδεχόμενο ο θείος νόμος ή μία αόριστα ορισμένη ηθική να καθορίζει το Δίκαιο, δηλαδή τους θεσπισμένους νόμους του κράτους. Αντί η Ελλάδα να κάνει βήματα προς τον πλήρη διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, παπαγαλίζει την ακροδεξιά ατζέντα των αντιδραστικών της άλλης πλευράς του Ατλαντικού. Παράλληλα, ανησυχώ κι όταν ακούω τη λέξη «κάθαρση». Η καθαρότητα έχει αποδειχθεί έννοια απολύτως προβληματική στη σφαίρα της πολιτικής.
Η εγκυμοσύνη αποτελεί μία από τις δυσκολότερες διαδικασίες στις οποίες μπορεί να υποβληθεί μια υγιής γυναίκα. Όπου απαγορεύονται οι αμβλώσεις τονώνεται η μαύρη αγορά πώλησης γυναικολογικών υπηρεσιών αμφίβολης ασφάλειας και παράνομων χαπιών. Τα κορίτσια επιβαρύνονται με έξοδα μετάβασης σε έννομες τάξεις που επιτρέπουν την άμβλωση ή απλώς επιχειρούν να αποβάλλουν με φουλ επικίνδυνο τρόπο, π.χ. αγοράζοντας μαντζούνια από το ίντερνετ.
Το θέμα των αμβλώσεων δεν είναι ζήτημα για «δημόσια διαβούλευση». Έληξε, πριν μερικές δεκαετίες. Εμείς οι ίδιες ελέγχουμε τα αναπαραγωγικά μας όργανα κι αποφασίζουμε ελεύθερα εάν θα κάνουμε ή όχι παιδιά. Δεν υπάρχει χώρος για «διαβούλευση» ή πλαίσιο συζήτησης με ένα συγκεντρωμένο πλήθος συναισθηματικά φορτισμένων «πεφωτισμένων» που επαναφέρουν στην Ελλάδα συζητήσεις νομικά, ηθικά και πολιτικά ληγμένες. Το νέο, εάν δεν εκθέσει με σοβαρότητα και σαφήνεια την αξιακή του βάση, κινδυνεύει να μπαγιατέψει πριν καν βγει από τη συσκευασία.
