Η χθεσινή ήταν, πάλι, μια από εκείνες τις ημέρες που νομίζεις ότι μπαίνεις στη σήραγγα του χρόνου και διακτινίζεσαι μισό αιώνα πίσω. Νομίζεις ότι κάποια ζητήματα, στοιχειωδώς, έχουν πάρει τη θέση τους στην ιστορία και στην κοινωνία, όμως όχι. Μια δημόσια δήλωση αρκεί για να αρχίσουμε να αναμασάμε τα χιλιοειπωμένα. Η Μαρία Καρυστιανού άνοιξε το θέμα των αμβλώσεων σε τηλεοπτική συνέντευξή της στο Open, σηκώνοντας αχό. Oλα, σχεδόν, τα κόμματα έσπευσαν να τοποθετηθούν με δηλώσεις σαφείς και κατηγορηματικές: «Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω», «κάθε γυναίκα, κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για να ορίζει το σώμα του», «η αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος είναι κατάκτηση αγώνων και διεκδικήσεων δεκαετιών», «η αμφισβήτησή του αποκαλύπτει και τις αντιδραστικές, συντηρητικές ιδέες τού υπό διαμόρφωση κόμματος».
Είπε η κ. Καρυστιανού ότι οι αμβλώσεις «είναι ένα θέμα δημόσιας διαβούλευσης. Ας αποφασίσει η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει». Επέμεινε στην «ιδιαιτερότητα» του κεκτημένου και ότι η ίδια ως επιστήμων/παιδίατρος «διχάζεται», δεν μπορεί να «ιεραρχήσει τα δικαιώματα της γυναίκας και του εμβρύου». Κατέληξε επαναλαμβάνοντας πως «υπάρχει ένα ηθικό θέμα το οποίο για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό. Γι’ αυτό να αποφασίσει η πλειοψηφία, που θα έχει μια καλύτερη γνώμη. Είναι, εν πάση περιπτώσει, πιο δημοκρατικό». Στην Ελλάδα το δικαίωμα στην άμβλωση διευρύνθηκε και κατοχυρώθηκε νομοθετικά το 1986, έκτοτε ο διάλογος και οι εντάσεις δεν έλειψαν. Μόλις το 2019 η Ιερά Σύνοδος καθιέρωσε την «Ημέρα του αγέννητου παιδιού», διακηρύσσοντας την κάθετη αντίθεσή της στις αμβλώσεις, χαρακτηρίζοντάς τις «φόνο». Αλλά η Εκκλησία, αν τηρούσε διαφορετική στάση, θα ήταν σαν να τρολάρει.
Τι γίνεται, όμως, όταν προβεβλημένα πρόσωπα του δημόσιου βίου με κοινωνική επιρροή και πολιτικό επίχρισμα επιτίθενται στη λογική, χωρίς ευαισθησία, με προκατάληψη καρυκευμένη με επιστημονική γνώση; Oταν καλούν να τεθεί το αυτονόητο σε «δημόσια διαβούλευση»; Διότι είναι «εν πάση περιπτώσει, πιο δημοκρατικό»; Γιατί, άραγε, να μην απαιτηθεί το ίδιο και για τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή τον ΟΠΕΚΕΠΕ; Σαν να έχει λυθεί το τεράστιο πρόβλημα με τα «γεννημένα» παιδιά, τα κακοποιημένα, μόνα, εγκαταλελειμμένα, ασυνόδευτα, παρκαρισμένα σε αμφιλεγόμενες δομές, και αντί να επενδυθεί χρόνος και δουλειά σε αυτά, επιστρέφουμε –και πάλι– στο διχαστικό και φωτογενές. Τα πραγματικά δύσκολα και δυσπρόσιτα παραμένουν στη σκιά. Αντιθέτως· επιστρατεύεται ως άλλοθι ή υπεκφυγή η κοινωνία των πολιτών και η ανάγκη «δημόσιας διαβούλευσης». Με άλλα λόγια: πώς η πολιτική περιορισμένης ευθύνης τροφοδοτεί μια ακόμη εκδοχή αντισυστημισμού.
