Ενας χρόνος κλείνει αύριο από την αρχή της δεύτερης θητείας Τραμπ και είναι αρκετός για να ανησυχούμε για το μέλλον των ΗΠΑ, της Δύσης, ίσως και της ανθρωπότητας, καθώς ουδείς φαίνεται ικανός να σταματήσει την ξέφρενη πορεία του Αμερικανού προέδρου. Οι προθέσεις του για ανατροπές στο εσωτερικό και στη διεθνή σκηνή ήταν γνωστές από την πρώτη του θητεία και από την προεκλογική εκστρατεία. Αυτό που δεν ήταν τόσο αναμενόμενο είναι η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να αντιδράσει και στις πιο εξωφρενικές ακρότητες του Τραμπ. Επιπλέον, δεν έχει φανεί πώς η οπισθοδρόμηση και η βαναυσότητα στην πολιτική θα επηρεάσουν την κοινή γνώμη σε βάθος – όχι τόσο στο επίπεδο οπαδών – αντιπάλων, όσο στο πώς οι Αμερικανοί βλέπουν εαυτούς και την κοινωνία τους.
Ακόμη παρατηρούμε σε αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες τα αγαπημένα «αφηγήματα» που καλλιεργούνται εδώ και δεκαετίες: ανεξάρτητοι ήρωες (άνδρες και γυναίκες) πολεμούν το «σύστημα» και όποια άλλα εμπόδια για να δικαιωθούν· άνθρωποι με ειδικές ανάγκες αποδεικνύονται ιδιαιτέρως ικανοί σε κάποιον τομέα· η συλλογική δράση σώζει δύσκολες καταστάσεις· με λίγη καλή διάθεση και χιούμορ λύνονται διαφορές μεταξύ ανθρώπων ή ομάδων των οποίων οι διαφορές φαίνονταν ανυπέρβλητες.
Είναι πολλές οι παραλλαγές, όμως, στη βάση τους, τα παραμύθια με τα οποία μεγάλωναν έως τώρα τα παιδιά στην Αμερική και στους πολιτισμικούς δορυφόρους της ήταν πως, ό,τι και να γινόταν, κατά βάθος οι Αμερικανοί είναι οι «καλοί».
Σήμερα, τι θα γράφουν οι σεναριογράφοι, την ώρα που στους δρόμους της Μινεάπολης αναπτύσσονται πάνοπλες δυνάμεις σε κυνηγητό μεταναστών, στην υπηρεσία ενός «συστήματος» που έσπευσε να αθωώσει έναν από τους πράκτορες που δολοφόνησε γυναίκα χωρίς αιτία και να σπιλώσει το θύμα;
Τι θα γράφουν όταν η Δανία, που πολέμησε στο πλευρό των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και αλλού, ετοιμάζεται να δεχθεί αμερικανική εισβολή στη Γροιλανδία; Πώς θα περιγράφουν τους αμέτρητους θανάτους που προκαλούνται, αφενός, από την εγκατάλειψη προγραμμάτων για πεινασμένα παιδιά στις πιο δύσκολες περιοχές του κόσμου και, αφετέρου, από τις αυθαιρεσίες του προέδρου τους, ο οποίος, ενώ παινεύει εαυτόν ως ειρηνοποιό, δεν δίστασε να πουλήσει τους Κούρδους που βοήθησαν τη χώρα του να νικήσει το Ισλαμικό Κράτος;
Ο κορυφαίος καλλιτέχνης Μπρους Σπρίνγκστιν είχε πάρει θέση στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 με το αριστουργηματικό άλμπουμ «The Rising» (Η ανάδυση), το 2003. Μέσα από τραγούδια αγάπης, θρηνούσε αυτούς που χάθηκαν, αλλά εξέφραζε την προσδοκία για συλλογική «ανάδυση». Τώρα λέει: «Η πατρίδα μου, η Αμερική που αγαπώ, η Αμερική για την οποία γράφω, που ήταν φάρος ελπίδας και ελευθερίας για 250 χρόνια, βρίσκεται σήμερα στα χέρια μιας διεφθαρμένης, ανίκανης και προδοτικής κυβέρνησης». Τώρα που φίλοι του Τραμπ και φοβιτσιάρηδες δισεκατομμυριούχοι ελέγχουν τα στούντιο, πώς θα δείξει η Αμερική το πραγματικό της πρόσωπο στον εαυτό της και στον κόσμο;
