Ρώτησα έναν άνθρωπο που παρακολουθεί στενά την αμερικανική πολιτική σκηνή κατά πόσον οι Δημοκρατικοί έχουν ελπίδα να ανακάμψουν. Ηταν πολύ επιφυλακτικός. Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν είναι η άρνηση σοβαρών ανθρώπων να ασχοληθούν με την πολιτική. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια, επιτυχημένοι επιχειρηματίες, δικηγόροι, στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης, βετεράνοι των ενόπλων δυνάμεων ενδιαφέρονταν για τα κοινά και έβαζαν υποψηφιότητα για διάφορα αξιώματα, στην αρχή σε πολιτειακό επίπεδο και στη συνέχεια για το ομοσπονδιακό Κογκρέσο. Η ασύλληπτη τοξικότητα, που έχει κατακλύσει τον δημόσιο διάλογο και η πόλωση που επικρατεί κάνουν πολλούς από αυτούς να διστάζουν ή να απομακρύνονται από την πολιτική. Το επάγγελμα άλλωστε έχει γίνει βαρύ και ανθυγιεινό, αν όχι απολύτως επικίνδυνο. Διαβάζουμε συχνά για επιθέσεις σε πολιτικούς κάθε βαθμίδας, ακόμη και δολοφονίες. Πριν από λίγα χρόνια ακόμη, ήταν αδιανόητο ένας γερουσιαστής ή βουλευτής να έχει συστήματα ασφαλείας για την προστασία της κατοικίας του ή σωματοφύλακα. Τώρα τους παρέχονται τα κονδύλια για αυτόν τον σκοπό, ενώ η αρμόδια υπηρεσία ασφαλείας του Κογκρέσου δεν προλαβαίνει να προσλαμβάνει άτομα για τη φύλαξη των μελών του. Ολα αυτά λειτουργούν αρνητικά για όσους σκέπτονται την πολιτική. Προτιμούν συνήθως τον ιδιωτικό τομέα, μιας και οι οικογένειές τους τούς αποτρέπουν από την ανάμειξη με τα κοινά.
Στις ΗΠΑ οι κεντρώοι και στα δύο κόμματα έχουν εξαφανιστεί, καθώς οι σοβαροί μετριοπαθείς υποψήφιοι αποφεύγουν να ασχοληθούν με τα κοινά, που έχουν μετατραπεί σε τοξική αρένα.
Το δεύτερο πρόβλημα, όμως, είναι, σύμφωνα με τον συνομιλητή μου, το γεγονός ότι στη συντριπτική τους πλειονότητα οι άνθρωποι που τολμούν να μπουν στην αρένα έχουν ακραίες ή οριακά ακραίες απόψεις, τύπου Aλ. Oκάσιο-Kορτέζ, της βουλευτού των Δημοκρατικών από τη Νέα Υόρκη. «Και αυτό δεν είναι πρόβλημα μόνο των Δημοκρατικών», προσέθεσε, «αλλά και των Ρεπουμπλικανών. Εχουν εξαφανιστεί οι κεντρώοι υποψήφιοι και στα δύο κόμματα: στους Ρεπουμπλικανούς γιατί τους λιώνουν ο Τραμπ και οι οπαδοί του στις προκριματικές εκλογές και στους Δημοκρατικούς, γιατί το ρεύμα έχει πάει προς τα αριστερά υπό την πίεση και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης». Χωρίς σοβαρούς υποψηφίους, που έχουν πετύχει στην κανονική ζωή πριν από την πολιτική, και χωρίς μετριοπαθείς υποψηφίους, είναι σαφές ότι το «απόθεμα ταλέντου» δεν είναι πολύ μεγάλο. Αυτό φάνηκε εξάλλου πολύ καθαρά ακόμη και στο πώς οι Δημοκρατικοί αναγκάστηκαν να προσφύγουν σε έναν ηλικιωμένο υποψήφιο για να αντιμετωπίσουν τον Τραμπ.
Το πρόβλημα υπάρχει παντού βέβαια, και στην Ελλάδα. Θαυμάζει κανείς πραγματικά ανθρώπους με ικανότητες –που έχουν κολλήσει και δυο ένσημα– οι οποίοι αποφασίζουν να μπλέξουν με την πολιτική. Χρειαζόμαστε περισσότερους από αυτούς, με όποιο κόμμα κι αν επιλέγουν να πολιτευθούν και να προσφέρουν.
