Δεν ξέρω πόσο εύκολα μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους οι διεθνολόγοι στην εποχή Τραμπ – ούτε οι πολιτικοί αναλυτές ούτε οι σύμβουλοι στρατηγικής. Εδώ που τα λέμε ούτε καν οι διατροφολόγοι. Η «ανεστραμμένη διατροφική πυραμίδα», που παρουσίασε πριν από λίγες ημέρες η αμερικανική κυβέρνηση, με αυξημένη την κατανάλωση πρωτεΐνης και συγκεκριμένα κόκκινου κρέατος, αλλά και γάλακτος με πλήρη λιπαρά, έχει βραχυκυκλώσει την κοινότητα των ειδικών στη διατροφή. Εχουν έρθει τα πάνω κάτω.
Είναι αδύνατον να προβλέψεις τις κινήσεις ενός προέδρου που έχει κάνει καθημερινότητα το απροσδόκητο, το απρόβλεπτο, το απίθανο. Τη μια μέρα ανακοινώνει τρελούς δασμούς για να αποσπάσει εμπορικές συμφωνίες και, λίγες ώρες μετά, τους παίρνει πίσω. Δηλώνει εμφατικά ότι δεν επιθυμεί στρατιωτικές εμπλοκές των ΗΠΑ στο εξωτερικό, κατηγορώντας όσους προέδρους πριν από αυτόν το έκαναν, και αιφνιδιάζει ακόμη και το Κογκρέσο με κινήσεις όπως η επιχείρηση στη Βενεζουέλα. Υπόσχεται να σταματήσει τους πολέμους και ανοίγει διαρκώς νέα μέτωπα. Ακόμη και φανατικοί υποστηρικτές του MAGA τού ασκούν κριτική λέγοντας ότι εμπλέκει τη χώρα σε ξένες συγκρούσεις, που δεν εξυπηρετούν άμεσα τα αμερικανικά συμφέροντα. Ξεδιπλώνει νεοϊμπεριαλιστικές τάσεις, υπαναχωρώντας από την κεντρική ρητορική του για «America First».
Βρίζει, αποθεώνει, κολακεύει, προσβάλλει ξένους ηγέτες και κυβερνήσεις άλλων χωρών χωρίς κανένα μέτρο, καμία αυτοσυγκράτηση, χωρίς ανάσα. Στέλνει αντιφατικά μηνύματα στην Ουκρανία. Τη μια στιγμή απειλεί τον Ζελένσκι με διακοπή βοήθειας στο Κίεβο, την άλλη συζητάει μαζί του για να του δώσει πυραύλους Tόμαχοκ, την αιχμή του αμερικανικού οπλοστασίου, και δύο ημέρες μετά το μετανιώνει. Κάθε μέρα που περνάει κλιμακώνει τις απειλές του για προσάρτηση της Γροιλανδίας, ακόμη και με τη χρήση βίας εάν χρειαστεί, τεστάροντας τις αντοχές του ΝΑΤΟ και αναγκάζοντας συμμάχους όπως η Γερμανία, η Σουηδία, η Γαλλία, η Νορβηγία να στείλουν στην περιοχή στρατιωτικές δυνάμεις για κοινές ασκήσεις. Κάνει τα πάντα για να πείσει τους άλλους ότι είναι ικανός για οτιδήποτε.
Σκέφτομαι συχνά πώς θα μπορούσε να σταθεί απέναντί του η Ελλάδα σε μια υπόθεση που θα την αφορούσε άμεσα, σε μια επείγουσα κατάσταση. Τι θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε, να διαπραγματευθούμε, να αρνηθούμε. Οι Ελληνες πολιτικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι η απρόβλεπτη φύση του Τραμπ μπορεί να αποσταθεροποιήσει παραδοσιακές συμμαχίες, προβληματίζονται για μια ενδεχόμενη υποβάθμιση του Κυπριακού και των ελληνοτουρκικών σχέσεων στους στρατηγικούς υπολογισμούς των ΗΠΑ. Τον παρουσιάζουν ως «καταλύτη αβεβαιότητας» και συνιστούν «στρατηγική ψυχραιμία». Εν ολίγοις, να περνάμε απαρατήρητοι, κάτω από το ραντάρ. Λογικό. Κανείς δεν θέλει να βρεθεί στον δρόμο ενός αυτοκινήτου με σπασμένα φρένα.
