Είναι σύνηθες το φαινόμενο να εξάγουμε συμπεράσματα με βάση τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις του ευρύτερου κοινωνικού χώρου όπου κινούμαστε. Και είναι επίσης σύνηθες το φαινόμενο να πέφτουμε τραγικά έξω, διότι κάπου εκεί, σε άλλα μήκη και πλάτη, υπάρχει και ένας άλλος κόσμος με τον οποίον επειδή δεν επικοινωνούμε, νομίζουμε πως δεν υπάρχει. Προσωπικά –επειδή αρκετές φορές έκανα λάθος στις εκτιμήσεις μου διότι αγνόησα την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων ή έκανα κάτι ακόμη χειρότερο, τους υποτίμησα– σοφότερος πλέον, πάντα προσπαθώ να ανιχνεύσω τις προθέσεις τους, τη στάση τους, να διαγνώσω τα βήματά τους. Ετσι, έχω διαπιστώσει πως αυτό που εγώ θεωρώ μειονέκτημα για έναν πολιτικό, αυτοί απεναντίας το θεωρούν πλεονέκτημα και αντιστρόφως. Ως εκ τούτου, εδώ και καιρό, έχω πάψει να πέφτω από τα σύννεφα.
Αφορμή για αυτές τις εισαγωγικές σκέψεις μού έδωσε η κυριαρχούσα αντίληψη πως οι επιθέσεις που δέχεται η κυρία Καρυστιανού από τους υπόλοιπους συγγενείς των θυμάτων θα αμαυρώσουν το προφίλ της και θα την αποδυναμώσουν. Το ίδιο θα συμβεί όταν θα αρχίσει να μπαίνει στο στόχαστρο όλων των κομμάτων που θα αισθανθούν ότι απειλούνται από την παρουσία της. Ολα αυτά όντως θα συμβούν, αλλά σε ένα ακροατήριο το οποίο ευθύς εξαρχής ήταν επιφυλακτικό ή εχθρικό απέναντι στην πονεμένη μητέρα, διότι διέβλεψε πως υπήρχε και μια δεύτερη ατζέντα στη σκέψη της. Υπάρχει όμως και ένα κοινό το οποίο προσεγγίζει αυτές τις επιθέσεις από τη δική του οπτική. Ποια είναι αυτή; Επειδή η κυρία Καρυστιανού δεν προέρχεται από τη δεδομένη πολιτική κάστα και επιθυμεί να την αναμορφώσει κυρίως ηθικά, για αυτόν τον λόγο δέχεται αυτές τις επιθέσεις. Της επιτίθενται αυτοί που τη φοβούνται.
Η κυρία Καρυστιανού δεν θα κριθεί από τις πολιτικές θέσεις της. Θα «ξεφουσκώσει» μόνον αν κουράσει το κοινό που τώρα έχει σαγηνευτεί από αυτήν. Οι επιθέσεις που θα δεχθεί θα είναι τα όπλα της στον νέο της ρόλο.
Είναι πολιτικό λάθος να αντιμετωπίζουμε απορριπτικά ανθρώπους που βλέπουν τα γεγονότα με τη ματιά του άσπρου-μαύρου. Ενδεχομένως να είναι και οι πολύ περισσότεροι. Το γεγονός ότι δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους μάλλον είναι δικό μας λάθος, το οποίο μεγεθύνεται όταν μας οδηγεί στο επόμενο βήμα: να τους αγνοούμε. Αν καθίσουμε και αναλύσουμε γεγονότα της τελευταίας εικοσαετίας θα διαπιστώσουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι τα διαμόρφωσαν, αιφνιδιάζοντας τους ορθοφρονούντες και ορθοτομούντες, με ή χωρίς εισαγωγικά. Αυτή άλλωστε είναι και η γοητεία της δημοκρατίας.
Η κυρία Καρυστιανού δεν θα κριθεί από τις πολιτικές θέσεις της. Θα «ξεφουσκώσει» μόνον αν κουράσει το κοινό που τώρα έχει σαγηνευτεί από αυτήν. Γιατί αυτό το, ειδικής συνθέσεως, κοινό εύκολα κουράζεται και αναζητεί νέα είδωλα. Το στοίχημα της κυρίας Καρυστιανού αυτό είναι. Για να το κάνω πιο λιανά, αυτή κρατάει την τύχη της στα χέρια της.
Ολα τα υπόλοιπα είναι, κατ’ εμέ, αναλύσεις του πληκτρολογίου, καθώς δεν ακουμπούν το ακροατήριό της. Οι επιθέσεις που θα δεχθεί θα είναι τα όπλα της στον νέο της ρόλο.
