Οι παλιότεροι θα θυμούνται ότι μετά το τέλος της Ιρανικής Εξέγερσης, το 1979, στους κόλπους της Αριστεράς είχε ξεσπάσει διαμάχη για τη φύση του νέου καθεστώτος.
Οι σκεπτόμενοι της ανανεωτικής πτέρυγας ήταν επιφυλακτικοί, έως εχθρικοί. Το θεωρούσαν οπισθοδρόμηση ή, έστω, λοξοδρόμηση της Ιστορίας. Η νομοτέλεια του Μαρξ –το «ιστορικό προτσές», όπως έλεγαν– δεν είχε πουθενά μουλάδες και σαρίες. Οι δημοκράτες ανατρίχιαζαν στην ιδέα ενός νομικού πλαισίου που πήγαζε από οποιονδήποτε Θεό, εν προκειμένω τον Αλλάχ.
Από την άλλη μεριά, όμως, οι σταλινικοί και οι διάφοροι «σταλινοβαρεμένοι» (ΚΚΕ και διάφορα αριστερά γκρουπούσκουλα που είχαν εικόνισμα τον «πατερούλη») χαιρέτισαν την εξέλιξη ως «νίκη κατά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού». Ηταν η εποχή που αφιονισμένοι νέοι μπουκάρισαν στην αμερικανική πρεσβεία –κατά παράβασιν όλων των διεθνών κανόνων– και κράτησαν ομήρους Αμερικανούς πολίτες και διπλωμάτες για 444 ημέρες. Χαρές και δικαιολογίες, εδώ, για τα «δίκια ενός βασανισμένου λαού» που αποφάσισε να καταπιέσει τους καταπιεστές του, ή έστω 52 από αυτούς.
Βεβαίως τους πρώτους που έσφαξαν οι μουλάδες –πολύ πριν αρχίσουν να δολοφονούν κοριτσόπουλα– ήταν οι Ιρανοί κομμουνιστές – και επειδή ήταν άθεοι, αλλά και γιατί συμμετείχαν στην εξέγερση και φυσιολογικά θα διεκδικούσαν μερίδιο στη νέα εξουσία. Ξεκίνησε μια περίοδος σιωπής στη σταλινογενή Αριστερά. Δεν έγινε κάποια «συναυλία για τον σύντροφο» – η κ. Νατάσσα Μποφίλιου ήταν αγέννητη και δεν μπόρεσε να δηλώσει «είμαστε με τον άνθρωπο».
Επομένως, πάει πολύ να ζητάει κάποιος από αυτήν την Αριστερά, που δεν φώναξε για τους συντρόφους της, να διαμαρτυρηθεί τώρα για το μακελειό που γίνεται στο Ιράν. Σε αυτή την Αριστερά δεν υπάρχει ούτε η διεθνιστική αλληλεγγύη, έστω μόνο μεταξύ των κομμουνιστών. Η μόνη κινητήριος δύναμή της είναι ο αντιαμερικανισμός, που κατά τον Ζακ Ζιλιάρ είναι «ο σοσιαλισμός των ηλιθίων».
Στον Σαρλ ντε Γκωλ αποδίδεται η φράση «για τον πατριώτη η αγάπη για τους δικούς του ανθρώπους έρχεται πρώτη. Για τον εθνικιστή το μίσος για τους άλλους έρχεται πρώτο». Θα μπορούσαμε να το συμπληρώσουμε ότι «για τον κομμουνιστή το μίσος για τις ΗΠΑ έρχεται πρώτο», πάνω από την αγάπη για τους συντρόφους του, τη συμπόνια για τα νέα παιδιά που δολοφονούνται κατά εκατοντάδες στους δρόμους της Τεχεράνης και άλλων ιρανικών πόλεων.
Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι άλλο. Αυτός ο αντιαμερικανισμός είχε πολιτικό νόημα μέχρι την 26η Δεκεμβρίου 1991: τον αγώνα για την προστασία της ΕΣΣΔ, που εκείνη τη μέρα διαλύθηκε. Τώρα μάλλον είναι απλώς συνήθεια ή και αρρώστια.
