Η ηλικία του είναι γύρω στα σαράντα. Δεν γνωριζόμαστε. Ζει σε μια πόλη την οποία ουδέποτε έχω επισκεφτεί, δεν έχουμε κοινούς γνωστούς, δεν ανήκει καν στον κύκλο των διαδικτυακών μου φίλων ή ακολούθων. Ποτέ δεν έχουν διασταυρωθεί οι δρόμοι μας. Κι όμως, θέλει να πεθάνω. Το σχόλιό του δεν επιδέχεται παρερμηνεία: «Σου αξίζει ευθανασία», έγραψε κάτω από πρόσφατη ανάρτησή μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην οποία κοινοποιούσα το προηγούμενο άρθρο μου στην «Κ». Εκεί όπου είχα το «θράσος» να διατυπώσω αρνητική άποψη για την αισθητική, την κινηματογραφική προσέγγιση και τις ιστορικές ανακρίβειες της ταινίας «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή – να πω, δηλαδή, τη γνώμη μου και να την τεκμηριώσω με επιχειρήματα.
Τις επόμενες μέρες μπήκα μερικές φορές στο προφίλ του και είδα τις φωτογραφίες του: οικογενειακά στιγμιότυπα, ενσταντανέ από διακοπές και φιλικές μαζώξεις, τεκμήρια μιας «κανονικής», «φυσιολογικής» ζωής. Αυτός ο άνδρας, που φαίνεται να είναι ένας από εμάς, ζήτησε τον θάνατό μου. Γιατί;
Οσο το σκέφτομαι, τόσο πιο ανατριχιαστικό το βρίσκω. Στα σόσιαλ μίντια, όπως δυστυχώς και στην πραγματική ζωή, ο θυμός δεν εμφανίζεται πια σαν κραυγή· είναι κανονικότητα. Η βία –του λόγου, εν προκειμένω– δεν προκαλεί ενοχές, αντιθέτως συνοδεύεται από μια αίσθηση δικαίου. Από το μυαλό αυτού του άνδρα δεν νομίζω να έχει καν περάσει η σκέψη ότι με απείλησε. Ο ίδιος πιστεύει ότι με αξιολόγησε, όπως όφειλε. Και το έκανε με μια σχεδόν γραφειοκρατική ψυχρότητα. Με μια πρόταση – ετυμηγορία.
Στα σόσιαλ μίντια, όπως δυστυχώς και στην πραγματική ζωή, ο θυμός δεν εμφανίζεται πια σαν κραυγή· είναι κανονικότητα.
Ζούμε σε μια ζοφερή εποχή όπου η διαφωνία εκλαμβάνεται ως ηθικό έγκλημα. Δεν χρειάζεται να εξηγήσει κανείς τίποτα· αρκεί να καταδικάσει. Κάθε άποψη, άλλωστε, κρίνεται σύμφωνα με τις προθέσεις που αποδίδονται αυθαίρετα σε όποιον την εκφράζει: «Αν λες αυτό με το οποίο δεν συμφωνώ, τότε είσαι εχθρός». Και η οργή δεν στρέφεται προς τα πάνω, προς την εξουσία, τις πολιτικές αποφάσεις, τις πραγματικές αιτίες της ματαίωσής μας: κινείται οριζόντια, προς όποιον είναι πιο κοντά, πιο ορατός, πιο εκτεθειμένος.
Δεν με τρομάζει, λοιπόν, τόσο ότι κάποιος άγνωστος ευχήθηκε τον θάνατό μου. Με θλίβει πόσο φυσιολογικό τού φάνηκε, πόση αγαλλίαση ένιωσε πληκτρολογώντας τη λέξη «ευθανασία» για έναν συνάνθρωπό του.
Τελικά, αν και δεν το συνηθίζω, αποφάσισα να τον μπλοκάρω, για να μην ξανασυναντηθούμε (ούτε) στις ψηφιακές λεωφόρους. Αυτό μου προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη θλίψη. Γιατί το μπλοκάρισμα δεν είναι νίκη. Είναι παραίτηση από τη δυνατότητα συνύπαρξης· η σιωπηλή παραδοχή ότι με ολοένα και περισσότερους γύρω μας δεν μοιραζόμαστε πια ούτε το ελάχιστο…
