Πριν από ένα μήνα όλες οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι οι αγροτικές κινητοποιήσεις είχαν μεγάλη αποδοχή. Είμαι περίεργος να δω έπειτα από μια εβδομάδα –αν συνεχιστούν οι αποκλεισμοί των δρόμων από τα τρακτέρ– ο δείκτης της αποδοχής πόσο θα έχει υποχωρήσει. Είθισται οι διεκδικήσεις και τα αιτήματα, σε πρώτη φάση, να κερδίζουν τη συμπάθεια των πολιτών, όμως όταν αρχίζουν να δυσκολεύουν την καθημερινότητά τους, επικρατούν δεύτερες σκέψεις. Τότε λέμε ότι οι απεργοί έχασαν το δίκιο τους. Πάντα σε όλες τις μεγάλες μαζικές κινητοποιήσεις υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο το οποίο αν υπερβούν οι διαμαρτυρόμενοι και συνεχίσουν τον αγώνα τους οδηγούνται με κάθε βεβαιότητα σε μια ήττα. Γι’ αυτό οι συνετές συνδικαλιστικές ηγεσίες πάντα έχουν σχεδιάσει και μια στρατηγική εξόδου· οι αδιάλλακτες υποχωρούν ατάκτως.
Στην περίπτωσή μας είναι ολοφάνερο ότι οι «σκληροί» αγρότες βρίσκονται υπό την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Την ηγεσία του ελάχιστα την ενδιαφέρει η ικανοποίηση μέρους των αιτημάτων τους. Ο σχεδιασμός της είναι καθαρά πολιτικός, ώστε στην τελική ευθεία προς τις εκλογές να βρεθεί με καλύτερες θέσεις και στον αγροτικό τομέα. Ομως η ηγεσία του ΚΚΕ επιδιώκει και κάτι άλλο. Να ανακτήσει την ηγετική θέση που κατείχε, επί δεκαετίες, στον χώρο της Αριστεράς. Αυτό το καθεστώς «έσπασε» όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε πλέον η κυβερνώσα Αριστερά και αυτόν τον ρόλο τον διατήρησε μέχρι και τις εκλογές του 2023, όπου θεωρητικά τουλάχιστον φαινόταν να διεκδικεί την εξουσία.
Οι συνετές συνδικαλιστικές ηγεσίες πάντα έχουν σχεδιάσει και μια στρατηγική εξόδου· οι αδιάλλακτες υποχωρούν ατάκτως.
Σήμερα η ριζοσπαστική Αριστερά, λόγω του κατακερματισμού της, είναι αποδυναμωμένη και η προοπτική ανασυγκρότησης του χώρου, λόγω των γνωστών προβλημάτων πολιτικής αλλά και προσωπικής φύσεως, φαίνεται ελάχιστα πιθανή. Η επιστροφή Τσίπρα είναι αβέβαιη και αν επιχειρηθεί θα είναι χαμηλών προσδοκιών. Συνεπώς, είναι η ιδανική περίοδος για το ΚΚΕ να ανακαταλάβει τον χώρο τον οποίον κατείχε και έχασε. Συγχρόνως –και αυτό έχει τη σημασία του– διαισθάνεται μια απειλή η οποία προέρχεται από το κόμμα Καρυστιανού. Μπορεί διάφοροι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, κυρίως αριστερής κατεύθυνσης, να θέλουν να καταχωρίσουν το συγκεκριμένο κόμμα στον χώρο της θρησκευόμενης Δεξιάς, όμως ο λόγος της κυρίας Καρυστιανού έχει ένα ευρύτερο βεληνεκές, που ακουμπά και την Αριστερά. Η δε πρόσφατη ιστορία έχει δείξει την ευκολία με την οποία μάζες που παραδοσιακά ανήκαν στην Αριστερά μετακινήθηκαν στο άλλο άκρο.
Ετσι, η ηγεσία του ΚΚΕ, επιδεικνύοντας μια αγωνιστική αδιαλλαξία στο ζήτημα των αγροτικών κινητοποιήσεων, θέλει να πετύχει αυτούς τους δύο στόχους: να κυριαρχήσει στον χώρο της Αριστεράς και να περιφρουρήσει τον δικό της χώρο από το κόμμα Καρυστιανού.
Και οι αγρότες; Ανέκαθεν η ορθόδοξη Αριστερά θεωρούσε τον συνδικαλισμό σαν «τον ιμάντα μεταβίβασης» της κομματικής γραμμής. Πάντα αδιαφορούσε για την τελική κατάληξη των κινητοποιήσεων. Αυτό που προέχει είναι η επιβεβαίωση της αγωνιστικής, ασυμβίβαστης γραμμής του Κόμματος.
