Το καθεστώς έχει ξαμολήσει τους Φρουρούς της Επανάστασης, οι οποίοι χτυπούν με πραγματικά πυρά. Ο αριθμός των νεκρών διαδηλωτών έχει ξεπεράσει τους 600 σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μιας ΜΚΟ. Αλλοι ισχυρίζονται πως τα θύματα έχουν φτάσει στις 6.000. Εκτιμήσεις, αφού η λειτουργία του Διαδικτύου έχει διακοπεί εδώ και μέρες. Κάποιος Γάλλος ιστορικός συνέκρινε την ενδεχόμενη, και ευκταία, πτώση του καθεστώτος με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Το μόνο βέβαιο είναι ότι, αν καταρρεύσει το καθεστώς των μουλάδων, θα γεφυρωθεί η σύγκρουση του Ιράν με το Ισραήλ, που επηρεάζει όλο το τοπίο της Μέσης Ανατολής. Ας μην ξεχνάμε ότι το Ιράν του σάχη ήταν από τους βασικούς συμμάχους με το Ισραήλ. Μένει να βρεθεί το πρόσωπο ή η οργάνωση που θα μπορέσει να εκφράσει τη δημοκρατική επανάσταση των Ιρανών. Προς το παρόν, ο μόνος επίδοξος ηγέτης της διάδοχης κατάστασης είναι ο πρώην διάδοχος του θρόνου, ο οποίος όμως δεν φαίνεται να πείθει για τις δυνατότητές του να εκμεταλλευθεί τη δυναμική της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί. Μένει, ως συνήθως τους τελευταίους μήνες, ο Τραμπ, ο οποίος απειλεί να βομβαρδίσει το καθεστώς χωρίς όμως να μας εξηγεί τι πρόκειται να ακολουθήσει. Και αυτήν τη φορά ο Τραμπ, μεθυσμένος από το παραισθησιογόνο της αλαζονείας του, δεν τηρεί καν τα προσχήματα, ζητώντας τη συμμετοχή των συμμάχων του στην επιχείρηση. Ποιων συμμάχων του θα μου πείτε; Αυτών τους οποίους είναι έτοιμος να τσαλαπατήσει, εισβάλλοντας στη Γροιλανδία; Την ίδια στιγμή δηλώνει ότι το Ιράν ζητάει διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ. Με τη διαφορά ότι στο τραμποκεντρικό σύμπαν του δεν υπολογίζει ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα στο Ιράν δεν είναι μια σύγκρουση με τις ΗΠΑ. Είναι μια εξέγερση η οποία εξελίσσεται σε επανάσταση και αφορά όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις του πλανήτη.
Και στο σημείο αυτό εμφανίζεται η μεγάλη δημοκρατική Ευρώπη. Η οποία μέχρι στιγμής παρακολουθεί τα γεγονότα από διακριτική απόσταση. Κυρώσεις κατά του Ιράν και το πυρηνικό όπλο που χρησιμοποίησε η κυρία Μέτσολα απαγορεύοντας την πρόσβαση Ιρανών σε όλους τους χώρους της Ε.Ε. Το μέτρο είναι σκληρό δεν λέω, όμως έτσι είναι η Ευρώπη· αμείλικτη με τους αντιπάλους της δημοκρατίας. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στο Ιράν θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να γεφυρωθούν οι διαφορές των ΗΠΑ με την Ε.Ε. μέσα από μια κοινή πολιτική δράση. Ομως το τραμποκεντρικό σύμπαν από τη μία και η ευρωπαϊκή χρονοκαθυστέρηση από την άλλη μάλλον παραπέμπουν την προοπτική κοινής δράσης στις ελληνικές καλένδες. Το βέβαιο είναι ότι το κέλυφος της τυραννικής θεοκρατίας στο Ιράν έχει ραγίσει. Και όσο περνούν οι μέρες, τόσο πιο σοβαρή μοιάζει η προοπτική μιας νέας ιρανικής επανάστασης που θα ανατρέψει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή. Ισως, δε, δείξει στον Τραμπ ότι ο κόσμος μας δεν εξαρτάται μόνον από τις διαθέσεις του.
