Το 2026 θα αποτελέσει, όπως όλα δείχνουν, έτος που θα είναι ενδεικτικό για τη μορφή των πολιτικών εξελίξεων στον επόμενο ένα χρόνο και κάτι, εφόσον, βέβαια, οι επόμενες εθνικές εκλογές διεξαχθούν την άνοιξη του 2027. Στο κοινωνικό σώμα δεν φαίνεται να υπάρχει ιδιαίτερος ενθουσιασμός για οποιοδήποτε κόμμα, αν και η Νέα Δημοκρατία θεωρείται πως διατηρεί το προβάδισμα και την πρώτη θέση «άνετα».
Οπως είναι πρόδηλο, πάντως, το ερώτημα για τη Ν.Δ. δεν εντοπίζεται στο αν θα επιτύχει την πρώτη θέση, αλλά με τι ποσοστό θα γίνει αυτό – άλλο το 25% και εντελώς άλλη υπόθεση το 30%. Για την εκλογική εκμετάλλευση αυτής της κοινωνικής δυσαρέσκειας που είναι σαφές ότι υπάρχει, επί του παρόντος καταγράφεται μια εξαιρετικά ιδιόρρυθμη κατάσταση. Υπάρχει, άλλωστε, η αξιωματική αντιπολίτευση, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, και δημοσκοπικά εμφανίζονται να πιέζουν δύο κόμματα (σχηματισμοί ή όπως αλλιώς θέλετε να τα χαρακτηρίσετε) τα οποία ακόμη δεν έχουν εκδηλωθεί παρά ως πρόθεση των προσώπων που τίθενται επικεφαλής. Πρόκειται, βέβαια, για το κόμμα που περίπου έχει προαναγγείλει ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και εκείνο της Μαρίας Καρυστιανού.
Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα που δύσκολα θα πάει πιο κάτω, φαίνεται όμως ότι δεν έχει και ιδιαίτερη ανοδική δυναμική. Για τα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού, τα πράγματα είναι πιο θολά. Ο πρώτος εμφανίζεται να κάνει μια στροφή προς το Κέντρο, η δεύτερη επιχειρεί να αντικαταστήσει τα κόμματα διαμαρτυρίας εντός και εκτός της Βουλής, επιχειρώντας να ηγηθεί ενός αντικυβερνητικού μετώπου, δίχως «κομματική» καταγωγή. Κόμματα όπως η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου ή η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου είναι, ενδεχομένως, οι βασικοί στόχοι του νέου κόμματος Καρυστιανού, όπως και νέοι ψηφοφόροι που συνήθως κάθονται στον καναπέ την Κυριακή των εκλογών.
Ολα αυτά δημιουργούν –για ακόμη μία φορά– μια εικόνα πολυδιάσπασης της αντιπολίτευσης. Θεωρητικά, μια τέτοια κατάσταση ευνοεί την κυβερνητική πλειοψηφία, καθώς βοηθά τον ισχυρισμό περί της «μόνης σοβαρής λύσης» σε έναν κόσμο που αλλάζει, με τον λαϊκισμό να βρίσκεται ξανά προ των πυλών. Ολα, πάντως, θα κριθούν την Κυριακή των επόμενων εθνικών εκλογών, όποτε και αν αυτές γίνουν. Και θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι όλη αυτή η συζήτηση περί «διλημμάτων» σταθερότητας ίσως να μην παρακολουθείται παρά από μια μικρή μερίδα ψηφοφόρων. Εχουμε επιστρέψει σε «εργοστασιακές ρυθμίσεις» περιόδου κρίσης: Κάθε μέρα μπορεί να κρύβει κάποια νέα έκπληξη.
