Πριν από χρόνια διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες ένα συνέδριο για τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Οι Ελληνες πανεπιστημιακοί που συμμετείχαν, ανέλυαν όλοι τους λόγους για τους οποίους ηττήθηκαν οι κομμουνιστές. Κάποια στιγμή έκανε παρέμβαση η πρόεδρος του συνεδρίου και είπε πως εδώ στις ΗΠΑ ουδείς ασχολείται με το γιατί ηττήθηκαν οι Νότιοι, αλλά με το γιατί νίκησαν οι Βόρειοι. Αυτό το περιστατικό μου ήρθε στο μυαλό, διαβάζοντας τους λόγους της κυριαρχίας, επί μια δεκαετία, του Κυριάκου Μητσοτάκη. Σχεδόν όλοι οι αναλυτές αποδίδουν αυτή την καθολική επικράτηση στην αδυναμία της αντιπολίτευσης και στις, περιορισμένης εμβέλειας, προσωπικότητές της. Ακόμα και η σημερινή αναμφισβήτητη δημοσκοπική του υπεροχή οφείλεται, όπως λένε, στην ανυπαρξία πειστικής εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης.
Να δεχθώ πως μια συγκυριακή νίκη μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της ανικανότητας των ηττημένων. Ομως συνεχείς, επί μια δεκαετία, νίκες του ίδιου προσώπου θα ήταν και άδικο και πέραν πάσης λογικής να τις αποδώσουμε σε αυτή την αιτία. Αυτή η κυριαρχία, με όλα τα χαρακτηριστικά της ηγεμονίας, έχει λόγους που οφείλονται κυρίως στις ικανότητες του νικητή, κάτι που ενοχλεί τους αντιπάλους του σε όποιο στρατόπεδο και αν ανήκουν.
Ο βασικός λόγος των επιτυχιών του πρωθυπουργού είναι ότι κατάφερε να συντονίσει τον πολιτικό του λόγο, τόσο στο ύφος της εκφοράς του όσο και στο περιεχόμενό του, με το 40% των πολιτών που στους δύσκολους καιρούς του 2015 στάθηκε απέναντι στην αντιμνημονιακή παραζάλη. Τους έπεισε πως μπορεί να ικανοποιήσει τα δύο βασικά τους αιτήματα: σταθερότητα και σοβαρότητα, μακριά από τυχοδιωκτισμούς και λαϊκισμούς. Και στη συνέχεια, με την κυβερνητική του πολιτική, ομογενοποίησε, τσιμέντωσε, αυτό το 40%, όπως έδειξαν οι εκλογικές αναμετρήσεις του 2019 και του 2023. Σε αυτή την πορεία των αλλεπάλληλων επιτυχιών συνέβαλε αποφασιστικά και το γεγονός πως ο Μητσοτάκης συγκρότησε μια ηγετική ομάδα, σε υπουργικό επίπεδο, η οποία τον ακολουθεί από το 2019. Παρά τις φυσιολογικές και αναπόφευκτες δοκιμασίες, και δεν ήταν λίγες, το σχήμα λειτούργησε και λειτουργεί ενώ η κυβέρνηση εισέρχεται στον έβδομο χρόνο της θητείας της.
Σήμερα, είναι εμφανές πως ο πρωθυπουργός απειλείται μόνον από τα δικά του λάθη και κυρίως από τη φθορά του χρόνου.
Σήμερα, είναι εμφανές πως ο πρωθυπουργός απειλείται μόνον από τα δικά του λάθη και κυρίως από τη φθορά του χρόνου. Και αυτό ακόμη δείχνει πως στα χέρια του βρίσκεται η πρωτοβουλία των κινήσεων για την ανασυγκρότηση του 40% που εξακολουθεί να υφίσταται μέσα στην ελληνική κοινωνία.
Συνεπώς, ας αναζητήσουμε τους λόγους της δεκαετούς κυριαρχίας Μητσοτάκη στην προσωπικότητά του και στις πολιτικές του, δηλαδή ας ασχοληθούμε με τον νικητή, διότι σε τελική ανάλυση την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές.
Βέβαια, υπάρχουν και οι γνωστοί συνωμοσιολόγοι οι οποίοι αποδίδουν την κυριαρχία του πρωθυπουργού στους… Ισραηλινούς συμβούλους οι οποίοι πλάνεψαν τους πολίτες, στα «πετσωμένα» ΜΜΕ και στο παρακράτος. Είναι οι ίδιοι που εναγωνίως αναζητούν τον… νέο Καποδίστρια.
