Είναι άβολο να γράφεις το πρωί ένα άρθρο και να μη γνωρίζεις αν μέχρι το βράδυ δεν θα έχουν αλλάξει δραματικά οι συνθήκες υπό τις οποίες το έγραψες. Αν δηλαδή ο αναγνώστης θα το προσπεράσει ως ανεπίκαιρο, ως ξεπερασμένο. Αυτά τραβάμε με τον πρόεδρο Τραμπ. Πιστεύεις πως η σύλληψη του Μαδούρο θα φέρει τη δημοκρατία στη Βενεζουέλα και μετά από λίγο διαπιστώνεις πως το καθεστώς παραμένει άθικτο. Ο πρόεδρος αφήνει να εννοηθεί πως ενδιαφέρεται για τα κοιτάσματα πετρελαίου αυτής της χώρας, αλλά διαβάζεις πως έχουν ασύμφορο κόστος διύλισης και χρειάζονται επενδύσεις 100 δισ. δολαρίων. Και ενώ απορείς τι συμβαίνει, βγαίνει στην τηλεόραση ο Μάρκο Ρούμπιο, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, και ανακοινώνει τα τρία στάδια της ειρηνικής πορείας της Βενεζουέλας προς ένα δημοκρατικό καθεστώς. Προφανώς ο Ρούμπιο έχει αναλάβει τα καθήκοντα του ύπατου αρμοστή αυτής της χώρας, χωρίς να έχει διαμαρτυρηθεί ή διαφωνήσει ουδείς από τους στενούς συνεργάτες του Μαδούρο.
Ο Τραμπ έχει σκοπό να ξανακάνει την Αμερική μεγάλη, αλλά πώς; Πολύ φοβούμαι μήπως αυτοσχεδιάζει, με οδηγό το θυμικό του και έναν νεφελώδη αξιακό κώδικα.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά τα αντιφατικά, πληροφορείσαι για την κατάληψη δύο πετρελαιοφόρων του σκιώδους ρωσικού στόλου από κομάντος των ΗΠΑ. Κάτι που ανατρέπει το αφήγημα της σύμπλευσης Πούτιν – Τραμπ για την Ουκρανία. Eχουμε και την κοστολόγηση της προσάρτησης της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ. 100.000 δολάρια για κάθε κάτοικό της. 55.000 κάτοικοι επί 100.000, πολύ χαμηλή η προσφορά. Υποθέτω πως ο πρόεδρος θα την ανεβάσει. Με 5,5 δισ. δολάρια δεν αγοράζεις τέτοιο πλούσιο υπέδαφος σε αυτό το στρατηγικό σημείο.
Το ερώτημα που θα πρέπει να απασχολεί όλη την ανθρωπότητα είναι ένα: έχει ο πρόεδρος σχέδιο; Εντάξει, να ξανακάνει την Αμερική μεγάλη, αλλά πώς; Πολύ φοβούμαι μήπως αυτοσχεδιάζει, με οδηγό το θυμικό του και έναν νεφελώδη αξιακό κώδικα. Δεν υπάρχει συνέπεια στις κινήσεις του, αν κρίνω από τους χειρισμούς του στον πόλεμο της Ουκρανίας. Και δεν υπάρχει και ένας στοιχειώδης σεβασμός προς τους παραδοσιακούς συμμάχους των ΗΠΑ, σε τέτοιο σημείο που μια πρόσκληση στον Λευκό Οίκο –κάτι ιδιαίτερα επιθυμητό κατά το παρελθόν– σήμερα να κρύβει μόνον παγίδες και τον κίνδυνο απαξιωτικών σχολίων για τον προσκεκλημένο.
