Περιμένω τις διαδηλώσεις συμπαράστασης στον λαό του Ιράν που έχει ξεσηκωθεί κατά του καθεστώτος των αγιατολάδων. Νομίζω ότι θα περιμένω πολύ ακόμη. Εκτός και αν παρέμβει η Αμερική του Τραμπ, όπως έχει ήδη απειλήσει, για να βοηθήσει τους εξεγερμένους. Αν στην παρέμβαση συμμετάσχει και το Ισραήλ, το οποίο το Ιράν των μουλάδων έχει απειλήσει με αφανισμό, τότε θα τρίβουμε τα μάτια μας από το μένος των ανθρωπιστών που θα διαδηλώσουν μπροστά από την αμερικανική πρεσβεία και μετά θα κατευθυνθούν προς την ισραηλινή. Μια ευθεία είναι. Προς το παρόν, δεν συμβαίνει κάτι το φοβερό στο Ιράν ώστε να αφήσουν οι προοδευτικοί συμπολίτες μας τις εργασίες τους, όπως την υποστήριξη στον Μαδούρο. Απλώς έχουν ξεσηκωθεί οι Ιρανοί, σε περισσότερες από 30 πόλεις, όπως διαβάζω, και υπάρχουν μέχρι στιγμής πάνω από 40 νεκροί. Αν σκεφθείτε ότι κάθε χρόνο οι νεκροί των Φρουρών της Επανάστασης υπολογίζονται γύρω στους 1.500, αυτοί της σημερινής εξέγερσης δεν αλλάζουν τον λογαριασμό. Εξάλλου, οι Ιρανοί δεν είναι Παλαιστίνιοι, δεν είναι καν Αραβες, οπότε ξεφεύγουν από το τόξο της προόδου. Λέγεται πως μόνο το 32% του πληθυσμού ενστερνίζεται την επίσημη θρησκεία των σιιτών. Εκτός αυτού το καθεστώς είναι σύμμαχος της Ρωσίας, την οποία βοηθάει με όπλα, της Βόρειας Κορέας και της Κίνας. Ασε το άλλο, που φαίνεται ότι στη γωνία καραδοκεί ο Παχλεβί, έτοιμος να αναλάβει την εξουσία σε περίπτωση που ο Χαμενεΐ αναχωρήσει για τη Μόσχα, όπως λέγεται ότι έχει σχεδιάσει να κάνει σε περίπτωση που τα πράγματα δεν πάνε καλά. Ολα αυτά δικαιολογημένα προκαλούν τη δυσπιστία στην προοδευτική κοινή γνώμη, όχι μόνο της Ελλάδας εδώ που τα λέμε. Οχι δεν ξεχνάω τις γυναίκες, αυτές που πρώτες ξεσηκώθηκαν κατά του σκοτεινού καθεστώτος των αγιατολάδων. Αυτές που όχι μόνο δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα, αλλά δεν έχουν ούτε πρόσωπο.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι κάτι αλλάζει στο Ιράν, για πρώτη φορά μετά την ανατροπή του σάχη το 1979. Φέτος το καλοκαίρι το χτύπημα της Αμερικής στα πυρηνικά του εργαστήρια ανέδειξε τις αδυναμίες της χώρας και κατέρριψε τον μύθο της παντοδυναμίας του καθεστώτος. Το οποίο δεν έχει αποφύγει τις εσωτερικές συγκρούσεις, που σημαδεύουν όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα στην παρακμή τους. Η διαρκής οικονομική κρίση προκαλεί κοινωνικό αναβρασμό, προϊόν του οποίου είναι οι διαδηλώσεις. Η κοινωνία φοβάται τους Φρουρούς της Επανάστασης, όμως οι Φρουροί της Επανάστασης φοβούνται τον Τραμπ, ο οποίος έχει δηλώσει έτοιμος να παρέμβει σε περίπτωση που η κατάσταση ξεφύγει από τον έλεγχο. Ολα δείχνουν ότι το κέλυφος του καθεστώτος έχει ραγίσει. Και αυτού του τύπου οι θεοκρατικοί ολοκληρωτισμοί δεν έχουν την παραμικρή ευλυγισία. Φτάνει μια ρωγμή για να οδηγηθούν στην κατάρρευση.
