Για την εν ψυχρώ δολοφονία της 37χρονης Ρενέ Νικόλ Γκουντ στη Μινεάπολη από πυρά άνδρα της ομοσπονδιακής υπηρεσίας ICE, ο πρόεδρος Τραμπ είχε τη δική του ερμηνεία: «Η Ριζοσπαστική Αριστερά δεν σταματάει να απειλεί, να επιτίθεται και να βάζει στο στόχαστρό της τους άνδρες των διωκτικών υπηρεσιών μας». Σε συνέντευξη στους New York Times, στην ερώτηση αν υπάρχουν όρια στις εξουσίες του, σε διεθνές επίπεδο, απάντησε: «Ναι, υπάρχει ένα πράγμα. Η δική μου ηθική. Το δικό μου μυαλό. Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να με σταματήσει. Δεν χρειάζομαι το Διεθνές Δίκαιο».
Κάθε μέρα ο Τραμπ φροντίζει να ενισχύει την κατασκευή μιας νέας πραγματικότητας. Μεθοδικά, οργανωμένα, με γνώμονα τη στρατηγική που τα επιτελεία του υπαγορεύουν. Και δεν τα πάει κι άσχημα μέχρι στιγμής. Η «αλήθεια» δεν είναι άλλη, παρά αυτή που κάθε φορά εκφωνεί. Για την κατασκευή της άλλης πραγματικότητας είναι αναγκαία τα ισχυρά σοκ, η ανατροπή της όποιας κοινής λογικής, οι ακρότητες που σιγά σιγά φαντάζουν κανονικότητες. Και γιατί να μην καταβάλει, για παράδειγμα, στους κατοίκους της Γροιλανδίας έως και 100.000 δολάρια ανά άτομο σε μια προσπάθεια να τους πείσει να αποσχισθούν από τη Δανία και να ενταχθούν στις ΗΠΑ;
Απέσυρε τη χώρα από δεκάδες διεθνείς οργανισμούς και συμφωνίες δηλώνοντας ότι «αυτοί οι θεσμοί έπαψαν να εκπροσωπούν τα αμερικανικά συμφέροντα και προωθούν πλέον αναποτελεσματικές ή ακόμη και εχθρικές πρωτοβουλίες, όπως ακραίες κλιματικές πολιτικές, παγκόσμια διακυβέρνηση και προγράμματα συμπερίληψης».
Η ωμή κοσμοθεωρία του, για να το διατυπώσουμε εξίσου ωμά, «πουλάει». Προκαλεί αντιδράσεις, από τη μια, πείθει και συσπειρώνει τους οπαδούς και ψηφοφόρους του, από την άλλη. Ο κόσμος που διαμορφώνεται και δικαιώνεται μέσα από τον Τραμπ μπορεί να προϋπήρχε, αλλά ποτέ δεν είχε τόση εξουσία, εύρος και μιμητές.
Με την είσοδο στη νέα χρονιά υποδεχόμαστε και την τραμπική πραγματικότητα, στρατιωτική, οικονομική, πολιτική, κυρίαρχη και καθημερινά παρούσα. Απλώνεται εύκολα γιατί είναι μονοθεματική και χωρίς αποχρώσεις. Κι αυτή η διαπόμπευση των διεθνών και πολιτειακών θεσμών υπέρ της προσωπικής ισχύος, η διάλυση των όποιων κανόνων κοινής αποδοχής υπέρ της «δικής μου ηθικής» είναι οι βασικές «αρχές» της νέας πραγματικότητας. Με παλιά υλικά χτίζεται η νέα βαρβαρότητα, του θυμού και του θεάματος.
