Αλλοτε είναι έφηβοι από προβληματικά περιβάλλοντα, που έχουν εσωτερικεύσει την ταμπέλα του κακού παιδιού, το στίγμα του απροσάρμοστου και συμπεριφέρονται αναλόγως, μαχαιρώνοντας όπως η μαθήτρια γυμνασίου στην Κυψέλη ή γρονθοκοπώντας μέχρι θανάτου όπως ο ανήλικος θύτης στις Σέρρες. Κι άλλοτε είναι παιδιά «αθόρυβων» οικογενειών, που ψυχαγωγούνται να βιαιοπραγούν πάνω σε άλλους ανηλίκους, αντλώντας διπλή ηδονή· από το αίμα του θύματος και από την προβολή της σοσιαλμιντιακής πολιτείας.
Μοιάζει να μην έχει διαβαθμίσεις το άγουρο μίσος, που βγάζει όλο και πιο συχνά δυνατή φωνή, συγκλονίζοντας κάθε φορά το «ανυποψίαστο» πανελλήνιο, δηλαδή όλους εμάς, που πιάνουμε να μετράμε από την αρχή αιτίες: οικογένεια, σχολείο, παρέες, σχέσεις, Διαδίκτυο, εθισμοί, υποκουλτούρες, προνοιακή ανεπάρκεια, θεσμική αναξιοπιστία… Ξεχνώντας συχνά μία: εμάς τους ίδιους. Τους καθημερινούς ανταγωνισμούς, τα ανέξοδα νταηλίκια, την επιθετικότητα στους δρόμους, το ποδοπάτημα για την κατάληψη της πρώτης θέσης, την παράκαμψη νόμων και κανονισμών, την κακοποίηση του δημόσιου χώρου και την αχρήστευση του κοινού κτήματος όταν δρούμε κατά τη βολή μας ή προβαίνουμε σε επίδειξη ισχύος.
Κι έτσι χάνουμε το νήμα και αδυνατούμε να κατανοήσουμε πώς γίνεται 13χρονα να κρατούν μαχαίρι. Το αέναο εργαλείο εκφοβισμού και εξόντωσης, που η κατοχή του έγινε συρμός στο διογκούμενο κύμα ανήλικης βίας. Στο χέρι έχουν το κινητό και στην τσέπη τη λεπίδα. Είναι παιδιά με τον θυμό θρονιασμένο στην καρδιά και στη γροθιά. Ισως γιατί μεγαλώνουν σε ένα σύμπαν αβέβαιο, ρευστό, όπου η απόρριψη είναι δημόσια, η σύγκριση αμείλικτη, η εικόνα εύθραυστη, το μέλλον στείρο, τα όρια θολά. Και χωρίς όρια δεν μπαίνει τέλος στη σύγχυση, δεν παίρνει μορφή το χάος, δεν χωρίζει το αληθινό από το κίβδηλο, νικούν οι στρεβλώσεις και η φθορά.
Τα παιδιά καταναλώνουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συχνά άθελα, ως εύκολοι στόχοι των αλγορίθμων, ξυλοδαρμούς, συμπλοκές, μαχαιρώματα, συγκρούσεις σε ποσότητες που δεν υφίστανται στην πραγματική ζωή. Και σταδιακά η βία, η ψηφιακή και η υπαρκτή, γίνεται κομμάτι της κουλτούρας τους, συστατικό των ημερών τους, μέσον επίλυσης των διαφορών, τρόπος έκφρασης, μανία. Ομως μια καθημερινότητα που οικοδομείται πάνω σε likes, κατασκευασμένες ακρότητες, γρήγορες κρίσεις, αυθαίρετες απαντήσεις, φιλοπόλεμους μύθους και οργή εύκολα πάει να πιάσει την κατηφόρα. Και τα αναχώματα είναι ισχνά.
