Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, παρακολουθούμε τις τελευταίες ώρες των αγροτικών κινητοποιήσεων. Επειτα από 40 ημέρες μπλόκων σε δρόμους, τελωνεία, αεροδρόμια, οι αγρότες αναζητούν μια ηρωική έξοδο, έχοντας προφανώς συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορούν να ελπίζουν σε περισσότερες παροχές από την κυβέρνηση.
Η επίμονη, μέχρι σήμερα, άρνησή τους να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου άρχισε να τους αφαιρεί πόντους από τη συμπάθεια του κόσμου, που αναγνωρίζει ότι αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα, ωστόσο έχουν εξαντληθεί τα όρια της ανοχής του στην ταλαιπωρία.
Τα μπλόκα θα διαλυθούν λοιπόν, όμως πολλά προβλήματα θα παραμείνουν άλυτα, γιατί εδώ και δεκαετίες τα μέτρα που λαμβάνονται είναι βραχυπρόθεσμα, δεν υπάρχει, μέχρι και σήμερα ακόμη, μια στρατηγική, ένα πλάνο με ορίζοντα δεκαετιών για τον αγροτικό τομέα της χώρας. Για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρονισμό, για αλλαγή μοντέλου και εκτεταμένη εφαρμογή επιστημονικής γνώσης και τεχνολογίας στο χωράφι, που αποτελεί προϋπόθεση για τη μείωση του κόστους παραγωγής. Αυτό άλλωστε «καίει» κάθε αγρότη.
Εδώ και δεκαετίες τα μέτρα που λαμβάνονται είναι βραχυπρόθεσμα, δεν υπάρχει, μέχρι και σήμερα ακόμη, μια στρατηγική, ένα πλάνο με ορίζοντα δεκαετιών για τον αγροτικό τομέα της χώρας.
Τις προηγούμενες ημέρες, κυκλοφόρησε έκθεση καταγραφής του ευρωπαϊκού πρωτογενούς τομέα (στοιχεία 2020), απολύτως αποκαλυπτική για τα δομικά προβλήματα της χώρας. Τον μικρό, πολυτεμαχισμένο κλήρο: Η Ελλάδα ανήκει στις χώρες της Ε.Ε. με τις περισσότερες μικρές αγροτικές εκμεταλλεύσεις, κάτω των 50 στρεμμάτων, καθώς σε ποσοστό 74% οι εκμεταλλεύσεις στη χώρα είναι μικρές και συνολικά καλλιεργούν το 23% της καλλιεργούμενης έκτασης.
Τη μεγάλη ηλικία των Ελλήνων αγροτών: Το 33% των αγροτών στην Ε.Ε. είναι άνω των 65 ετών, το 6% κάτω των 35 και το 14% από 35 έως 44. Στην Ελλάδα, όμως, μόνο το 2%-4% των αγροτών είναι νέοι, δηλαδή κάτω των 35 ετών.
Την έλλειψη κατάρτισης: Χαμηλότερο του 5% είναι το ποσοστό των Ελλήνων αγροτών με πλήρη εκπαίδευση, τη στιγμή που στην Ολλανδία και στη Γαλλία, το αντίστοιχο ποσοστό είναι πάνω από 70% ειδικά στους νέους αγρότες.
Για αυτές τις σοβαρές αδυναμίες δεν ακούμε προτάσεις, δεν υπάρχει σχέδιο, ούτε από τη μία πλευρά ούτε από την άλλη. Και οι ευθύνες είναι μοιρασμένες. Οι περισσότεροι αγρότες δεν φαίνονται διατεθειμένοι να προβληματιστούν για το μέλλον της ελληνικής αγροτικής παραγωγής, να οργανωθούν, να δουλέψουν, ενώ η κυβέρνηση –όπως και οι προηγούμενες– απλώς μοιράζει χρήματα για να διαλύσει τα μπλόκα. Η ιδανική συνταγή για να μην αλλάξει τίποτα.
