Οταν διαρρηγνύεται μια σχέση, το στάδιο που ακολουθεί έχει τις περισσότερες φορές τα στοιχεία της ρήξης. Η εξαπάτηση, σε συνδυασμό με τη ματαίωση, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα, το οποίο για να αποφευχθεί απαιτεί ψυχραιμία, καταλαγή και την παραδοχή του αυτονόητου: ο καθένας και η καθεμία έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Να αποφασίζουν αδιαπραγμάτευτα για τον εαυτό τους. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ένας πολίτης, γυναίκα ή άνδρας, έχει το δικαίωμα, χωρίς να ζητήσει την έγκριση κανενός, να ασχοληθεί με την πολιτική, να ιδρύσει ή να μην ιδρύσει κόμμα, να επιλέξει τους συνεργάτες του, να ορίσει τον ιδεολογικό χώρο στον οποίο θα κινηθεί. Συνεπώς, όσοι διαμαρτύρονται με την απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να ασχοληθεί ακόμη πιο ενεργά με την πολιτική ιδρύοντας κόμμα, προφανώς και έχουν άδικο. Δεν θα ζητήσει την άδειά τους.
Τότε γιατί ενοχλήθηκαν; Διότι την ήθελαν υποχείριο στον αγώνα τους να πέσει ο Μητσοτάκης. Υιοθέτησαν όλα τα συνθήματά της, προσχώρησαν στις θεωρίες του ξυλολίου και της συγκάλυψης, αναγορεύοντας σε διαμορφωτές του πολιτικού κλίματος πραγματογνώμονες αμφιβόλου επιστημονικής επάρκειας, συμμετείχαν σε όλες τις μεγάλες συγκεντρώσεις της, τη στήριξαν πολιτικά, ηθικά, νομικά. Και όλα αυτά τα έκαναν γνωρίζοντας ότι νοθεύουν τον δικό τους πολιτικό λόγο, τη δική τους φυσιογνωμία, χάριν του τελικού σκοπού: να φθαρεί ή και να πέσει η κυβέρνηση.
Ο λόγος της κυρίας Καρυστιανού είναι μεν συγκροτημένος, όμως φέρει τα στοιχεία μιας θεολογικής προσέγγισης της κοινωνίας.
Φυσικά, όταν κάνεις τέτοιες παραχωρήσεις, όταν προσφέρεις χώρο, λόγο και κάθε είδους υποστήριξη σε κάποιον που οι κινήσεις του κυριαρχούνται από το θυμικό, είναι εύλογο στον τελικό απολογισμό, στη σούμα, αυτός να έχει αποκομίσει όλα τα κέρδη. Αυτήν την προδιαγεγραμμένη πορεία τη γνώριζαν όλα τα κόμματα που στοιχήθηκαν πίσω από την κ. Καρυστιανού. Απλώς δεν περίμεναν πως αυτά τα κέρδη θα τα μετατρέψει σε δικό της πολιτικό κεφάλαιο. Πως αυτή θα καρπωνόταν και τις δικές τους προσπάθειες. Και απογοητεύθηκαν. Και θύμωσαν. Και κάποιοι παρεκτράπηκαν. Τώρα η σύμμαχός τους έγινε πολιτική τους αντίπαλος, διεκδικώντας μερίδιο από τα δικά τους εδάφη. Αν θα ήθελα να δώσω ένα δραματικό τόνο στον αγώνα που θα δούμε, θα έλεγα «ο θάνατός σου η ζωή μου», ιδίως για κόμματα που κινούνται στα ασφυκτικά όρια της εισόδου τους στη Βουλή. Ομως έτσι είναι η πολιτική. Μια διαρκής πάλη ανακατανομής ισχύος, μια συνεχής προσπάθεια άλωσης όμορων πολιτικών χώρων. Και επειδή όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης προσχώρησαν στις θέσεις και στον λόγο της κ. Καρυστιανού, χωρίς να το θέλουν κατέστησαν τον δικό τους κόσμο πρόθυμο να ακούσει σήμερα το δικό της κήρυγμα.
Διότι η κυρία κηρύσσει από τον άμβωνα της πολιτικής. Ο λόγος της είναι μεν συγκροτημένος, δεν είναι παραληρηματικός, όμως φέρει τα στοιχεία μιας θεολογικής προσέγγισης της κοινωνίας και συνακόλουθα της πολιτικής. Και γι’ αυτό είναι απρόσβλητος από τη συνήθη πολεμική.
