Ευτυχώς οι σχέσεις μας με τη Βενεζουέλα δεν πρόλαβαν να γίνουν ιστορικές. Παρά τις εργώδεις προσπάθειες των τότε κυβερνώντων –ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για την Ιστορία– που διέσχιζαν τον ωκεανό για να λύσουν το ενεργειακό πρόβλημα της χώρας μας με το πετρέλαιο της Βολιβαριανής δημοκρατίας. Θα το ανταλλάσσαμε με ζαρζαβατικά και λοιπά εδώδιμα τα οποία έλειπαν, τότε, από τα ράφια των σούπερ μάρκετ της νοτιοαμερικανικής χώρας. Αναλογισθείτε την απελπισία στην οποία είχε περιέλθει τότε η Ελλάδα ώστε να ελπίζει ότι η Βενεζουέλα θα της έλυνε το ενεργειακό της πρόβλημα. Ως γνωστόν, η εξωτική χώρα έχει τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο –είναι νούμερο ένα στη λίστα– όμως η παραγωγή της μετά τη βολιβαριανή επανάσταση είχε κατακρημνισθεί στη δέκατη τέταρτη θέση. Υποθέτω ότι τότε οι περισσότεροι Eλληνες είχαν μάθει την ιστορική σημασία της Βενεζουέλας. Θα μου πείτε, είχε προηγηθεί η θεαματική εμφάνιση του πρέσβη της στη δημόσια ζωή μας. Υπάλληλος της πρεσβείας του τον είχε καταγγείλει ότι την παρενοχλούσε σεξουαλικώς, γεγονός που το προσπεράσαμε με τη δέουσα διπλωματική ευελιξία μας, αφού τότε Ελλάδα και Βενεζουέλα επεξεργάζονταν τις ιστορικές τους σχέσεις. Και η μεγάλη Ιστορία ελάχιστα ενδιαφέρεται για τις ευαισθησίες των υπαλλήλων, διπλωματικών και άλλων. Αλήθεια, πού κατέληξε αυτή η ιστορία; Πώς και δεν ολοκληρώθηκαν οι ιστορικοί δεσμοί Ελλάδας και Βενεζουέλας; Και τι θα κάναμε σήμερα αν είχαν ολοκληρωθεί; Iσως η Ελλάδα να βοηθούσε τη Βενεζουέλα στην υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας της. Μη με ρωτάτε με ποιον τρόπο. Σημασία δεν έχει ο τρόπος. Σημασία έχει η ψυχή. Και η ελληνική ψυχή ήταν πάντα δεμένη με τη Βενεζουέλα, ακόμη κι αν οι πολλοί δεν το γνωρίζουν. «Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Eλληνας» έγραφε στο αριστούργημά του ο Εγγονόπουλος σε χρόνο ανύποπτο. Ελπίζω μόνον να μην το πάρει είδηση ο Σμαραγδής και ανακαλύψει τίποτε ελληνικές ρίζες στη Βολιβαριανή δημοκρατία.
Oσο για τους προοδευτικούς που ανησυχούν μήπως η σύλληψη του Μαδούρο αναστείλει την επαναστατική πορεία της χώρας, νομίζω ότι τέσσερις μέρες μετά την επιχείρηση μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Απ’ ό,τι φαίνεται, κανείς δεν νοιάζεται να αλλάξει το καθεστώς. Κανείς, εκτός από τα 9 εκατομμύρια πρόσφυγες, τους πολιτικούς κρατούμενους, ενδεχομένως δε και τους ανταγωνιστές των καρτέλ των ναρκεμπόρων. Oμως αυτά είναι εσωτερικά θέματα της χώρας. Και ο κ. Τραμπ, σε αντίθεση με όσα υποστηρίζουν οι προοδευτικοί, σέβεται την κυριαρχία της. Θα είχαν άραγε τις ίδιες ανησυχίες οι προοδευτικοί του κόσμου τούτου, αν το 1974 κάποια ξένη δύναμη είχε συλλάβει τον Ιωαννίδη παραβιάζοντας την εθνική μας κυριαρχία; Απορία φιλοσοφικής φύσεως που μάλλον δεν έχει απάντηση.
