Εχουν μάλλον ξεχαστεί, κυριολεκτικά και επί της ουσίας, τα έργα αναμόρφωσης της κάτω πλευράς της πλατείας Συντάγματος, έργο της θητείας Μπακογιάννη το 2022. Ποτέ δεν ήταν κάποιο έργο μεγάλης πνοής. Ηταν ένα έργο από το συρτάρι του Δήμου Αθηναίων, επικαιροποιημένο και με σκοπό να βελτιώσει τον δημόσιο χώρο. Δεν υπήρχε η φιλοδοξία, ασχέτως της ρητορικής με την οποία είχε επενδυθεί, να αλλάξει θεαματικά την πλατεία Συντάγματος στο σημείο συνάντησης με την Ερμού. Απλώς αυξήθηκε ο χώρος των πεζών, φυτεύθηκαν λίγα δέντρα, μαζεύτηκαν τα τραπεζοκαθίσματα κάτω από πέργκολες, τοποθετήθηκαν μερικά άβολα παγκάκια και σιντριβάνια κι έτσι κάπως τακτοποιήθηκε το χάος.
Η εξέλιξη και η διαχείριση του έργου, όμως, στο πιο κεντρικό σημείο της Αθήνας, είναι κατώτερες των ήδη χαμηλών προσδοκιών. Κυριαρχεί μια αίσθηση εγκατάλειψης και ρυπαρότητας. Η μαρμάρινη διαμόρφωση γύρω από τα δέντρα έχει διαλυθεί (ίσως από τα δίκυκλα) και έχει αφεθεί έτσι. Οι κουτσουπιές είναι κακομοιριασμένες (δεν τις φροντίζει κανείς;), μόνον οι γρεβιλέες προς την Καραγεώργη της Σερβίας έπιασαν καλά. Οι πέργκολες αποδείχθηκαν πολύ άσχημες και τα αναρριχώμενα φυτά κατάντησαν αποξηραμένες εγκαταστάσεις.
Είναι ένα σημείο της Αθήνας που δέχεται μεγάλο φόρτο. Αλλά αυτή ακριβώς είναι η πρόκληση. Η ζητούμενη τακτοποίηση του χάους μάλλον απέτυχε και η γενική εντύπωση της ακαταστασίας, της ακαλαισθησίας και της βρωμιάς επικρατεί. Τίποτε το περίεργο εδώ, αλλά πόσο θλιβερό. Ολη, δε, η έκταση του πεζοδρομίου από τη Μητροπόλεως προς την Ερμού ήταν και παραμένει απωθητική. Τα πανάσχημα περίπτερα, το ταχυδρομείο με την πάντα καταθλιπτική του εμφάνιση, οι πλάκες και οι κολόνες μέσα στη βρώμα, δεν έχουν θέση στο πιο κεντρικό σημείο της Αθήνας. Κανείς άραγε δεν ενδιαφέρεται, κανείς άραγε δεν ντρέπεται; Δεν υπάρχει κάποιος που να παρακολουθεί τις ελλείψεις και τα προβλήματα; Προφανώς όχι.
Ηταν που ήταν προβληματική η κατάσταση από την πολυκοσμία, η εντύπωση του χάους παραμένει, αν δεν έχει γίνει χειρότερη. Η αρχή, δε, της Ερμού με μηχανάκια, με πικροδάφνες-δενδρύλλια (που θέλουν φροντίδα και υποστήριξη, τόσο δύσκολο είναι άραγε;), με τους πιο ακατάλληλους για περπάτημα κυβόλιθους στρωμένους εδώ και δεκαετίες, με επαίτες και μουσικούς (που τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να έχουν μικροφωνικές εγκαταστάσεις) ενισχύει την εντύπωση της έλλειψης στοιχειώδους αστικής πρόνοιας.
