Ο πρόεδρος Τραμπ είναι και νιώθει παντοδύναμος. Εγκατέλειψε το δόγμα του απομονωτισμού και χρησιμοποιεί την αμερικανική ισχύ απροκάλυπτα και συχνά. Σπάει όλα τα μεταπολεμικά ταμπού της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Βομβάρδισε το Ιράν, ενώ όλοι οι προκάτοχοί του προσπαθούσαν να σταματήσουν το Ισραήλ από μια παρόμοια επιχείρηση. Αντιμετωπίζει την Ευρώπη σαν έναν αδύναμο, κακομαθημένο, μεγάλο ασθενή. Αδιαφορεί για το πώς τον βλέπουν οι σύμμαχοι των ΗΠΑ και τον ενδιαφέρει μόνο να τον φοβούνται και να τον υπολογίζουν. Εχει εγκαταλείψει όλο το «αξιακό» περιτύλιγμα της αμερικανικής ηγεμονίας, δεν τον ενδιαφέρει η ήπια ισχύς. Μετά την απαγωγή του Μαδούρο, για παράδειγμα, δεν αναφέρθηκε ούτε μία φορά στην ανάγκη αποκατάστασης της δημοκρατίας στη Βενεζουέλα. Η προτεραιότητα είναι η εκμετάλλευση των πόρων της χώρας και η διακυβέρνησή της με βάση τις εντολές της Ουάσιγκτον.
Ο Αμερικανός ηγέτης έχει σαγηνευθεί από τη δύναμή του και τις απεριόριστες δυνατότητες του Πενταγώνου και των μυστικών υπηρεσιών, που είναι όντως εντυπωσιακές. Ο Τραμπ ΙΙ δεν έχει πλέον γύρω του απόστρατους στρατηγούς και διπλωμάτες να του βάζουν εμπόδια και να του λένε «μα αυτό δεν γίνεται». Η ισχύς του είναι απεριόριστη και ανεξέλεγκτη, τόσο μέσα στην ίδια την Αμερική όσο και στην παγκόσμια σκηνή. Η Μόσχα πρέπει να νιώθει αμήχανα όταν μέσα σε ένα μικρό διάστημα χάνει τον Ασαντ, τον Μαδούρο και βλέπει το Ιράν να βομβαρδίζεται χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα για να το βοηθήσει. Από την άλλη, τόσο η Μόσχα όσο και το Πεκίνο, ή και οιαδήποτε άλλη μεγάλη δύναμη, μπορούν να αποφασίσουν ότι στη γεωπολιτική τους «αυλή» μπορούν να δράσουν όπως ο Τραμπ, χωρίς καμία δικαιολογία ή νομιμοποιητική βάση.
Το ερώτημα είναι αν ο Αμερικανός πρόεδρος θα επαναλάβει τη «Βενεζουέλα» στη Γροιλανδία ή στην Κούβα. Τώρα νιώθει ότι του «βγαίνει» και τίποτα δεν μπορεί να τον σταματήσει. Υπάρχουν βεβαίως πολλές αβεβαιότητες στον ορίζοντα. Το πώς ακριβώς θα «διοικήσει» τη Βενεζουέλα, για παράδειγμα, χωρίς να μπει σε μία περιπέτεια τύπου Ιράκ ή Αφγανιστάν. Το πώς θα αντιδράσει αν η Κίνα αποφασίσει να τον μιμηθεί στην περίπτωση της Ταϊβάν, επιβάλλοντας το δικό της δόγμα Μονρόε. Το τι θα συμβεί από εδώ και πέρα με τις παραδοσιακές συμμαχίες των ΗΠΑ, που δεν ήταν βασισμένες μόνο στον φόβο και στην ανάγκη. Οι ΗΠΑ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν βρει μια συνταγή που περιείχε και «Αθήνα» και «Σπάρτη». Ο Τραμπ δοκιμάζει τη δική του τώρα. Για κάποιους κάνει το σωστό, αποκαθιστά την αμερικανική κυριαρχία σε έναν άναρχο κόσμο και αποβάλλει την εικόνα της μαλθακής αδυναμίας που πρόβαλαν οι προκάτοχοί του. Για κάποιους άλλους δοκιμάζει τη συνταγή του εκεί που «τον παίρνει», διατρέχοντας τον κίνδυνο να βρεθεί χωρίς συμμάχους σε μία μεγάλη σύγκρουση με ισχυρό αντίπαλο.
